Kosowo, obywatele: Najwięksi przegrani w systemie wyborczym

Wybory nie są dniem głosowania, ale prawem, zasadami i równością rasy. Kiedy są one zniekształcone, wyniki dają nie tylko zwycięzców i przegranych wyborów, ale zbiorową frustrację, brak zaufania do procesu wyborczego i instytucji, które z niego wychodzą.

Taka jest sytuacja dzisiaj po ostatnich wyborach w Kosowie. Wielu obywateli uważa, że wyścig nie był równy. To uczucie wiąże się z dwoma bardzo konkretnymi wydarzeniami:

1. Instrumentyzacja wygnania przez rządzącą partię poprzez nieuczciwą i kosztowną propagandę, oraz
2. Wykorzystanie budżetu publicznego jako narzędzia wyborczego, szczególnie dla wrażliwych kategorii społecznych.

Ta sytuacja nie jest moim badaniem.
Abstrakcyjne, ale rzeczywistość, którą widziałem w praktyce od wielu lat. Moje wieloletnie doświadczenie w organizacji procesów wyborczych w Kosowie, jak również uczestnictwo i monitorowanie dziesiątek procesów wyborczych w różnych stanach świata, wzmocniło moje przekonanie, że demokracja jest chroniona tylko wtedy, gdy zasady są budowane jednakowo dla wszystkich. Tak więc moje stałe zaangażowanie było i nadal pozostaje w celu poprawy systemu wyborczego i ochrony równości rasy jako podstawy legitymacji każdej instytucji, która wywodzi się z głosów obywateli.

Oczywiście nikt nie kwestionuje prawa do głosowania w sprawie wygnania, są obywatelami Kosowa, a Konstytucja (nie żadna partia) uznała to prawo. Ale to zupełnie inna rzecz, gdy przesyłka powraca do manipulacji, selektywnej mobilizacji i presji partii podczas podejmowania decyzji w sprawie codziennego życia w Kosowie (podatki, budżet, wynagrodzenia, usługi publiczne, itp.) jest nieproporcjonalnie dotknięta przez wyborców, którzy w ogóle nie mieszkają w Kosowie. I jeszcze poważniejsze jest to, że po ogłoszeniu wyborów rząd dystrybuuje dodatki, podwyższa pensje i emerytury, a także dystrybuuje dodatkową pomoc finansową “na wrażliwe kategorie”, w czasie, gdy decyzje te są słusznie uważane za zakup bezpośredniego głosowania za pomocą pieniędzy publicznych.

Reforma wyborcza nie jest zatem i nie powinna być traktowana jako kwestia techniczna. Jest to kwestia porządku i sprawiedliwości oraz kwestia równości i legitymacji procesu wyborczego, w większości przypadków, jest kwestią poziomu wolności i demokracji w naszym kraju. W związku z tym opozycja z odwagą i determinacją musi postawić te warunki w obliczu reżimu, który dziś bije na piersiach wyniki uzyskane przez system wyborczy, który jest uważany wszędzie w demokratycznym świecie za uchwycony i zinstrumentalizowany system. Reforma warunkowa opozycji powinna być jasna, nawet jeśli chodzi o udział w wyborach, ponieważ są to kwestie, które mają rozwiązania i rozwiązania już stosowane w wielu państwach o wysoce zaawansowanej demokracji w świecie zachodnim.

1) Podział Kosowa na obszary wyborcze

Obecny model strefy wyborczej osłabił rzeczywistą reprezentację i wzmocnił kontrolę centrów partyjnych.

Obszary wyborcze:
• Bardziej sprawiedliwa reprezentacja terytorialna i silniejszy MP:
• Bezpośrednia odpowiedzialność: MP wie, komu jest odpowiedzialny, a obywatel wie, kogo poprosić o konto;
• zmniejszenie wpływu kosztownych grup < x0” i sieci listy klientów;
• Najbardziej realny wyścig, który nie rozróżnia w liczbie reprezentacyjnej w ogóle, ale tylko w nazwach związanych z obszarami, w których żyją konkurować.

Zmieniłoby to reprezentację w obywatelstwo, a nie marketing, oraz wykrywałoby wyniki ze strony i centrów władzy.

2) Określenie miejsc w Zgromadzeniu dla wyborców spoza Kosowa, bez odmawiania im prawa głosu.

Jest to już znane i praktykowane w Europie: reprezentacja tak, ale dokładnie zdefiniowana, aby nie reformować procesu decyzyjnego w stosunku do tych, którzy głosują, ale także mieszkają w państwie.

Przykłady są jasne:

Włochy

W skład parlamentu włoskiego wchodzi łącznie 600 członków: 400 posłów w Izbie Deputowanych i 200 senatorów w Senacie Republiki. Z tej sumy diaspora jest reprezentowana przez 8 zastępców i 4 senatorów -- 12 na 600 -- reprezentujących tylko 2% reprezentacji parlamentarnej.

Francja

Francuskie Zgromadzenie Narodowe ma 577 zastępców, z czego tylko 11 reprezentuje diasporę, około 1,9% całkowitej reprezentacji.

Chorwacja

Chorwacki parlament (Sabor) ma 151 zastępców, podczas gdy diaspora wybiera maksymalnie 3 zastępców - około 2% składu parlamentarnego.

Tak więc nigdzie diaspora nie może mieć “kluczowego salda” dla większości politycznej w państwie. Ponieważ demokracja działa w równowadze: reprezentacja diaspory, ale przede wszystkim podejmowanie decyzji przez tych, którzy żyją konsekwencjami swojego wyboru każdego dnia.

Żadna z tych europejskich demokracji nie pozwala na nieproporcjonalny wpływ głosowania obywateli nierezydentów na tworzenie większości parlamentarnej. Tak więc nie jest dozwolone, aby rezydenci “są brakujące” od nierezydentów wyborców, którzy nie mają żadnego obciążenia finansowego i którzy są bez bezpośredniej odpowiedzialności instytucjonalnej, w którym państwie rezydenta nie są!

3) Ograniczenie podejmowania decyzji przez rząd po ogłoszeniu wyborów

Jest to punkt, który bezpośrednio wzmacnia integralność i nie pozwala na naruszenie równości rasy. Po ogłoszeniu wyborów rząd nie może zachowywać się jak partia w kampanii z kluczami do państwowej arki. Należy:
• rządy o ograniczonych kompetencjach i prawidłowo określonym procesie decyzyjnym;
• Zatrzymanie decyzji budżetowych o skutkach wyborczych (jak dotąd wzrost płac / misji, improwizowane programy itp.);
• Przejrzystość i ścisła kontrola każdej decyzji finansowej.

Ponieważ mamy wyścig, w którym jedna partia rozdziela publiczne pieniądze na głosowanie, a druga kampanie słowami i obietnicami. To demokracja. To jest zinstytucjonalizowana nierówność.

Ostatecznie te trzy kwestie nie są pustą retoryką. To właśnie konkretne środki sprawiają, że proces przebiega zgodnie z planem, zapewniają równą konkurencję oraz zapewniają uczciwą reprezentację i niepełne wyniki.

Dlatego opozycja, wszyscy razem i jednogłośnie, musi zaangażować się za wszelką cenę w te zmiany, które zapewniają prawidłowe wybory i wzmacniają demokrację w naszym kraju. Opozycja nie ośmiela się ponownie legitymizować z udziałem opanowanego i w pełni zinstrumentalizowanego procesu władzy. Nie bez reform i nie bez zmian, które proces wyborczy czyni wolnym, równym i sprawiedliwym.