Dlaczego miałbym nie spotkać Palestyny?

Tu jest napisane:

Uznanie Palestyny przez Francję i Brytanię wzbudziło fundamentalne pytanie dotyczące moralności narodów.

Pytanie brzmi, kiedy ludzie zasługują na własny kraj?

Świat wciąż ma wiele narodów, które nie mają państwa, chociaż walczyły więcej niż Palestyńczycy, chociaż trwały dłużej niż oni, chociaż nie zajęli nikogo ziemią, jak to zrobili Palestyńczycy Arabowie od wieków, i chociaż nie stworzyli organizacji terrorystycznych, które zabijają dzieci bawiące się na dziedzińcu.

W ciągu ostatnich 80 lat Palestyńczycy zrobili wszystko źle.

Byli największymi wrogami swojego kraju.

W 1947 roku odrzucili formułę ONZ dotyczącą utworzenia dwóch państw: Palestyny i Izraela i poszli na wojnę partyzancką, którą przegrali.

Potem wrócili do wojny w 1967 z pomocą innych państw arabskich i ponownie przegrali.

W 2000 r. odrzucono porozumienie pokojowe prezydenta Clintona, na mocy którego Izrael i Ameryka uznały państwo palestyńskie i jeżeli miały zebrać palestyńskie odrzucenie, okazało się, że Izrael odrzucił państwo Palestyny mniej niż sami Palestyńczycy.

Przejście od porażki do porażki Palestyńczyków zmarnowało czas, ziemię, finanse, żołnierzy, sojuszników i nadzieję.

Wystarczy spojrzeć na liczbę wzrostu demograficznego w tych dwóch narodach, aby dowiedzieć się, jak oni traktowali siebie.

W 1947 rok wszystek palestyński terytorium mam 2 milion mieszkaniec.

Z tych 1,4 miliona byli Arabowie, a 600 tysięcy Żydzi.

Liczby spadły dzisiaj.

Palestyna ma około 5 milionów mieszkańców, a Izrael ma 10 milionów.

W ciągu 80 lat Izrael, ten kraj stworzony przez imigrantów, którzy przybyli z Europy po tym, jak zostali zmasakrowani i wywłaszczeni przez Hitlera, stworzony na pustyni najbardziej zaawansowane rolnictwo na planecie, zbudował najbardziej inteligentną armię, jaką do tej pory widzieliśmy, jest niekwestionowanym liderem w sztucznej inteligencji i posiada gospodarkę, która produkuje 600 miliardów dolarów rocznie, kilkakrotnie więcej niż wiele krajów europejskich, które uznają Palestynę i dwa razy więcej niż Iran, chociaż jego podziemny suchy dym nie zawiera ropy.

Tymczasem Gaza i Zachodni Brzeg, gdzie mieszka 5 milionów Palestyńczyków, nie mogą robić więcej niż 15 miliardów dolarów rocznie, a to przed wojną.

Patrząc na te liczby, nie trzeba być ekonomistą, aby zrozumieć, co jeden człowiek zrobił przez 80 lat i co inni zrobili.

Ale to nie kończy się tutaj.

Porównywanie standardów demokracji tych dwóch narodów jest jeszcze bardziej bolesne.

Izrael jest silną demokracją, jest wolność w prasie, większość gazet jest przeciwko rządowi, ludzie wychodzą co tydzień w proteście, parlament urzęduje, wybory odbywają się co cztery lata, a sądy oczekują na uwięzienie premiera na stanowisku, pod zarzutem, że jego żona otrzymała kilka drogich prezentów.

Z drugiej strony Palestyńczycy nie dokonywali wyborów od dwudziestu lat.

A kiedy głosowali, wybrali Hamas, który oczywiście nie pozwala na wybór od dnia przejęcia władzy.

Pytanie brzmi, dlaczego ta zmiana?

Dlaczego dwa narody żyjące w jednej ziemi, karmione z tej samej ziemi, pijące tę samą wodę i myte z morza, tak bardzo się różnią.

Jak Izrael mógł stać się ekonomiczną supermocarstwem przez 80 lat, podczas gdy Palestyńczycy nie mogli produkować ani demokracji, ani gospodarki przez ten sam okres czasu?

Ci, którzy chcą usprawiedliwić Palestyńczyków, twierdzą, że Izrael uniemożliwił im rozwój gospodarki i demokracji.

Jak na ironię, ostatnie wybory na terytoriach palestyńskich odbyły się w 2005 r., kiedy Izraelici opuścili Strefę Gazy i zostawili ją Palestyńczykom.

Od tego dnia nie dokonano już wyborów, dlatego dziwne jest myślenie, że Palestyńczycy idą do urn tylko wtedy, gdy są zajęci.

Kiedy są wolni, nie chcą wyborów.

To prawdziwy kryzys w Strefie Gazy, którego nie można rozwiązać.

Palestyńska niezdolność do samodzielnego rządzenia.

Ich niezdolność do uznania demokracji za wspólny instrument.

Czy Palestyńczycy zasługują na państwo w takich warunkach?

Czy powinien istnieć naród, który zamiast wybranych instytucji zgodzi się rządzić uzbrojoną grupą terrorystyczną?

Czy to Gaza Hamas?

Palestyńczycy kochają Hamas?

Niestety tak.

W ciągu ostatnich dwóch lat miliony Izraelitów protestowały przeciwko wojnie, ale żaden Palestyńczyk nie sprzeciwił się Hamasowi.

Palestyńscy młodzieńcy, którzy przekroczyli linię cierniową, by zabić izraelskie dziewczyny na koncercie, nigdy nie zbuntowali się przeciwko Hamasowi.

Ci, którzy poświęcili życie na masakrę niewinnych cywilów, mogli zaryzykować powstanie przeciwko Hamasowi.

Ale tak się nie stało.

Palestyńczycy kochają Hamas.

Terroryści ogłaszają męczenników.

W Gazie nie ma partii, przywódców ani grup politycznych, które sprzeciwiałyby się Hamasowi.

Dlatego bezwarunkowe uznanie Palestyny jest nagrodą, na którą Palestyńczycy nie zasługują.

Ludzie muszą wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.

My Albańczycy przyprowadziliśmy komunistów do władzy przez głosowanie i przez 45 lat nie zrobiliśmy nic, by ich pogrążyć.

Komuniści nas zgwałcili i poddaliśmy się przemocy.

Gdyby albańscy komuniści gwałcili innych ludzi, bylibyśmy równie odpowiedzialni jak Niemcy za przyprowadzenie Hitlera do władzy i dawanie mu dzieci żołnierzy, aby podbić świat.

Dziś Niemcy rozpoznają tę moralną nizinę i żyją z głowami siedzącymi, że ich głosy stworzyły potwora.

Ale to kryterium moralne nie może wykluczać Palestyńczyków.

Hamas jest ich potworem.

Urodzili tę próbkę i dlatego muszą być równie odpowiedzialni jak Niemcy.

W imię moralności Palestyńczycy muszą zostać umieszczeni jako warunek wymierania próbki, którą stworzyli.

Skandal Hamasa może być nie tylko obowiązkiem Izraela, ale i Palestyńczyków.

Należą do nich, by nie dawać dzieciom żołnierzy, nie chronić terrorystów, należą do bezwzględnych morderców w końcu z serca.

Palestyńczycy muszą przejść przez proces egzorcyzmu, muszą wyciągnąć diabła ze swoich dusz.

Tylko jeśli dokonają tego aktu cywilnego, mogą uzyskać prawo do posiadania własnego kraju.

Tak więc błędem jest wierzyć, że Palestyna jest związana tylko z Izraelem.

Rząd Izraela popełnił wiele błędów, jego armia zabiła niewinnych obywateli, kobiety stare i bezradne dzieci, tak wielu ludzi słusznie wierzy, że kara, na którą zasłużył ten kraj, to posiadanie sąsiada, którego Hamas gryzie każdego dnia.

Uznanie Palestyny jest karą za zabijanie Izraela bez zatrzymywania się, ale kara nie może być czyimś darem.

Palestyńczycy nie zasługują na wybaczenie, bo nie zrobili nic, żeby na to zasłużyć.

Wiedza Zachodu jest zagrożona stworzeniem nowego Goliata na granicy z Izraelem, zagorzałego kraju, który ciągle grozi i walczy.

Ale mityczny Goliat był Palestyńczykiem, chociaż nie był Arabem, a być może posiadanie sąsiedniego potwora jest celem Izraela, który dziś nie jest podobny do Dawida, biednego pasterza hebrajskiego, który uratował swój lud zabijając Goliata.

Palestyńczycy ze wszystkich swoich błędów mówią nawet, że Goliat i David zmienili swoje miejsca.

Teraz słaby Dawid jest Palestyńczykiem, a okropny Goliat jest Izraelczykiem.

Rozwiązanie nie znajduje się jednak w legendach dotyczących recyklingu.

Sprawa Palestyny dotyczy nie tylko Izraela, ale także moralności dnia.

Palestyna nie jest gotowa żyć razem z resztą cywilizowanego świata.

O to chodzi.

Palestyna nie jest gotowa żyć razem.

Palestyna nie jest gotowa żyć jak my.