“Serce tego kraju” jako dokument polityczny

Pisze: Baton Haxhiu

W Zurychu, w sobotnią noc, ciemność nie przyszła z zewnątrz. W Prisztinie, na scenie, zaczęła się poważna kpina...

Albin, Albin, serce tego miejsca...

Spotkanie stron Spowiedź

Nie wiem, która dokładnie godzina.

Może w momencie, gdy ktoś upuścił piosenkę na spotkaniu.

Może kiedy ktoś inny, poważny, stawiając czoła mężowi stanu, powiedział, że to dobry pomysł.

Może kiedy nikt się nie śmiał, nikt nie był czerwony, nikt nie powiedział stop.

Albin, Albin, serce tego miejsca...

I nie tam pojechała satira. Przyszły oklaski.

Bo ta piosenka nie wydarzyła się przypadkiem. Została zatwierdzona. Słyszałeś. Załatwione. To było uzasadnione.

Na partyjnym zebraniu domagającym się nowoczesności, racjonalności i oddzielenia od folkloru politycznego zatwierdzono balladę dla żyjącego człowieka. I nikt nie widział problemu.

Tu zaczyna się ciemność.

Nie śpiewakowi, który nie rozumie, co śpiewasz. Robi to, co zawsze.

Ale w polityce, która słucha tej piosenki i widzisz siebie wewnątrz niej.

Stronie, która uważa, że refren może zastąpić program.

Lider, który zgadza się śpiewać w czasach kryzysu, ponieważ piosenka jest łagodniejsza niż pytanie.

W tym momencie polityka przestaje być debatą i staje się rytuałem.

Każdy rytuał wymaga czczenia, a nie odpowiedzialności.

To już nie jest kwestia smaku.

To kwestia regresji.

Ponieważ kiedy kraj, który nie posiada funkcjonalnego rządu, w przeddzień kryzysu konstytucyjnego, z niepewnym budżetem i sparaliżowanymi instytucjami, decyduje się reprezentować się pieśnią pochwały dla lidera, to słowo < x0-crisan” jest bardzo miękkie.

Nie ma tu więcej słów.

Jest tylko jeden powtarzający się refren i rosnąca cisza.

A na Bałkanach, kiedy polityka zaczyna śpiewać, zazwyczaj nie kończy się dobrze.

2. Spowiedź dla Cyrila

Około tysiąca ludzi z diaspory zebrało się tam, jakby nigdy nie mieszkali w Zurychu. Jakby nigdy nie widzieli funkcji miasta, gdzie państwo nie musi być śpiewane, gdzie przywódcy nie są nazywani po imieniu i gdzie polityka nie ma się powstrzymać.

Zapukali do tej sali z bagażnikiem świata, który Europa zostawiła na dekady, ale utrzymamy ją przy życiu z fanatyzmem.

Albin, Albin, serce tego miejsca...

I nie było tu więcej ironii. Był tylko tłum.

Tysiąc ludzi żyje w jednym z najbardziej uporządkowanych, spokojnych i sprawiedliwych miast na świecie, ale w tym momencie bardziej prymitywnych niż mieszkańcy zapomnianej wioski w Kosowie.

Ponieważ zapomniana wioska ma wymówkę: brak państwa.

Nie.

W Zurychu miasto, w którym nikt nie musi śpiewać do premiera dla służby publicznej, zostało uratowane żywym człowiekiem.

W mieście, w którym prawo jest silniejsze od jednostki, idea, że jednostką jest prawo, została pochwalona.

W mieście, w którym instytucje funkcjonują cicho, były hałasy jako idee polityczne.

Nie tęskniłem za domem. Był wybranym Rangerem.

Bo ci ludzie nie są odizolowani. Są one zintegrowane gospodarczo, prawnie chronione, bezpieczne społecznie. Wiedzą dokładnie, jak działa normalne społeczeństwo. I z tego właśnie powodu, to co zrobili w Cyril jest cięższe.

To nie była ignorancja. To było życzenie.

Pragnienie przynieść ze sobą XIX-wieczny świat wersetów.

Świat, w którym przywódca jest śpiewany tak, aby nie został zapytany.

Świat, w którym refren zastępuje rozum.

Świat, w którym polityka nie jest instytucją, ale sensem.

W tym pokoju w Zurychu wyraźnie widać, że problemem nie jest to, że nie wiemy, jak żyć w demokracji.

Problem w tym, że wielu z nas tego nie chce.

Bo demokracja chce ciszy. Wymaga dystansu. To konto.

Czczenie wymaga tylko głośnego głosu i zamkniętego umysłu.

Tego wieczoru diaspora nie działała jako część społeczeństwa europejskiego.

Zachowywał się jak tłum.

A tłumy nie budują stanów. Po prostu śpiewają.

Więc to co widziano w Cyril nie było imprezą. To było ostrzeżenie.

Ostrzegam, że pierwotność nie znika z paszportem.

Po prostu znika z umysłem.

3. Spowiedź komedii stage-up

Zeszłej nocy, szlachetny Qerkini otworzył scenę i publiczność była zaskoczona.

“Albin, Albin serce tego kraju”

Koniec wstawania. Aplauz zdjęty. Tył był zawieszony w powietrzu.

W Prisztinie nie było ani sceny, ani humoru. Są zablokowane państwa, rząd urzędujący, budżet w niebezpieczeństwie i kryzys konstytucyjny, który nie potrzebuje batty.

W Kosowie nie śmieje się, czas ucieka.

Ironia jest taka: w Cyrilu śpiewano go dla człowieka, podczas gdy w Prisztinie milczy dla państwa.

Miasto pracuje bez dźwięku. Drugi dławi się refrenem.

A kiedy zgasły światła sceny, a szlachetność islamu została podziękowana, pozostała tylko linia, która otworzyła tę historię jako znak naszego mrocznego czasu.

Albin, Albin, serce tego miejsca...

Ponieważ kiedy polityka zmienia się w szkic i kryzys w kolumnie głosowej, stan pozostaje bez wyroku.