Σε έναν κόσμο χωρισμένο μεταξύ δύο αξόνων, το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να επιλέξει χωρίς δισταγμό των ΗΠΑ

Ο πρόεδρος της Σερβίας συμμετείχε σε στρατιωτική παρέλαση στην Κίνα στο πλευρό εκπροσώπων της Ρωσίας, της Βόρειας Κορέας και χωρών που εκπροσωπούν τον νέο παγκόσμιο αυταρχικό άξονα. Δεν ήταν επίσκεψη πρωτοκόλλου. Ήταν μια πολιτική δήλωση με σαφείς ιδεολογικές και στρατηγικές προεκτάσεις: η Σερβία εμβαθύνει τη συνεργασία της με κράτη που αμφισβητούν τη δυτική δημοκρατική τάξη.

Εν τω μεταξύ, το κράτος του Κοσσυφοπεδίου με τον πιο φιλοαμερικανικό λαό στην Ευρώπη και σύμβολο της ανθρωπιστικής παρέμβασης του ΝΑΤΟ κινδυνεύει να παραμείνει ασαφές και μπερδεμένο στη διεθνή του θέση, λόγω της έλλειψης εσωτερικής ενότητας και στρατηγικής ομίχλης στην τρέχουσα ηγεσία.

Σε μια εποχή που ο κόσμος γίνεται όλο και πιο σαφής μεταξύ των δύο Russian-κινεζικών αξόνων, προωθώντας τον αυταρχισμό και την ανατροπή των δημοκρατικών αξιών, και η Ευρω-Ατλαντική, η οποία προστατεύει την ελευθερία, την κυριαρχία και τα ανθρώπινα δικαιώματα Το Κοσσυφοπέδιο δεν έχει την πολυτέλεια να παραμείνει ουδέτερο ή μπερδεμένο. Η συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η επιβίωση.

Από την πρώτη μέρα της συμμετοχής μου στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου στην Ουάσινγκτον, κατάλαβα ένα πράγμα με απόλυτη σαφήνεια: Οι ΗΠΑ δεν είναι μόνο ο στρατηγικός μας σύμμαχος. Είναι ο αρχιτέκτονας του κράτους μας. Χωρίς την Αμερική, δεν θα υπήρχε ΝΑΤΟ το 1999, δεν θα υπήρχε ανεξαρτησία το 2008, και δεν θα υπήρχε υποστήριξη για τις προκλήσεις που έχουμε αντιμετωπίσει.

Αλλά σήμερα, αυτή η συμμαχία πρέπει να ανανεωθεί, όχι με λόγια, αλλά σε δράση. Δεν μπορούμε να ζητήσουμε υποστήριξη από τις \"ΠΑ εάν η πολιτική μας συμπεριφορά παράγει μόνο εσωτερικές διαιρέσεις και διεθνή σύγχυση.

Δεν μπορούμε να είμαστε στρατηγικοί εταίροι με την Αμερική ενώ υπονομεύουμε τη διεθνή αξιοπιστία μας.

Η Σερβία επιλέγει τη λάθος πλευρά της ιστορίας: το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να επιλέξει το αντίθετο!

Η συμμετοχή του Βουτσίκι στην παρέλαση του Πεκίνου είναι συμβολική επικίνδυνη για την περιοχή. Δεν είναι τυχαίο. Δείχνει ξεκάθαρα ότι η Σερβία δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τις επαναστατικές της θέσεις, αλλά επιδιώκει να ενισχύσει μέσω των δεσμών με τη Μόσχα και το Πεκίνο δύο ισχυρά αντιήπειρα κέντρα. - ΝΑΤΟ και αντιδυτικό.

Αυτό θα πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση για όλους μας: η περιοχή των Βαλκανίων βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης μεταξύ δύο κόσμων. Εξάλλου, όπως είπε ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, οι γραμμές της κατάρρευσης των πολιτισμών περνούν μέσα από τα εδάφη μας. Και το Κοσσυφοπέδιο δεν μπορεί να παραμείνει απροσδιόριστο, χωρίς όραμα και χωρίς ηγεσία που μπορεί σαφώς να ηγηθεί του κράτους.

Αυτή είναι η στιγμή της ξεκάθαρης κρίσης και χωρίς λόγο.

Αυτή η παγκόσμια κρίση δεν είναι μια κρίση μακριά από εμάς. Είναι επίσης δική μας. Επειδή αν το Κοσσυφοπέδιο δεν επιδείξει πολιτική ωριμότητα, κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο την εμπιστοσύνη φίλων αλλά και την κατεύθυνση ως κράτος.

Δεν είναι ώρα για προσωπικό ανταγωνισμό. Δεν είναι ώρα για κενές συζητήσεις. Είναι καιρός για θεσμική ενότητα, για κρατική ωριμότητα και για στρατηγική επιστροφή του Κοσσυφοπεδίου στο κέντρο της προσοχής ΗΠΑ και Δύσης.

Γι' αυτό, η χώρα χρειάζεται μια ηγεσία που να μιλά με αξιόπιστη φωνή στην Ουάσινγκτον, γνωστή στο Βερολίνο, το Λονδίνο και τις Βρυξέλλες, και να έχει ακεραιότητα, εμπειρία και όραμα να ηγείται σε περιόδους κρίσης.

Για περισσότερα από 20 χρόνια, μιλάω για το Κοσσυφοπέδιο στο Αμερικανικό Κογκρέσο, μεγάλα πανεπιστήμια, σε τραπέζια όπου βρίσκεται το μέλλον μας. Και δεν το έκανα αυτό για να χτίσω μια προσωπική καριέρα, αλλά επειδή το ένιωσα σαν ιερό καθήκον προς το λαό μου.

Σήμερα, όμως, αυτή την κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, δεν αρκεί να μιλάμε μόνο. Πρέπει να παίξεις.

Το Κοσσυφοπέδιο χρειάζεται καθαρή φωνή. Για την άξια εκπροσώπηση. Για καθοδήγηση που ξέρει πού βρίσκεται η ιστορία και σε ποια πλευρά πρέπει να παραμείνει το Κοσσυφοπέδιο.

Η επιλογή είναι απλή αλλά απαιτεί όραμα και σοφία!

Έχουμε δύο επιλογές μπροστά μας:

1. Ας γλιστρήσουμε σε μια γκρίζα πολιτική και διπλωματική ζώνη όπου οι φίλοι μας κουράζονται και οι εχθροί μας δυναμώνουν.
2. Ή να ξαναχτίσουμε με αξιοπρέπεια, να ξαναρχίσουμε σοβαρή συνεργασία με τις ΗΠΑ και να ενισχύσουμε τη θέση μας ως ο πιστός σύμμαχος του δημοκρατικού κόσμου.

Πιστεύω στη δεύτερη επιλογή. Και το δουλεύω περισσότερο από ποτέ.

Ώρα να χτίσουμε ένα νέο κεφάλαιο για το Κοσσυφοπέδιο είναι τώρα!

Το Κοσσυφοπέδιο δεν χρειάζεται ηγέτες που ακολουθούν το πνεύμα της ημέρας. Χρειάζεται οραματιστές που αισθάνονται το βάρος της ιστορίας και της ευθύνης για το μέλλον.

Τώρα είναι η ώρα να αποφασίσουμε: Θα είμαστε μέρος του κόσμου που μας βοήθησε να ελευθερώσουμε και να οικοδομήσουμε το κράτος, ή θα ρισκάρουμε να απομονωθούμε σε μια περιοχή που πλησιάζει όλο και περισσότερο τις αξίες του σκότους;

Πιστεύω ότι οι πολίτες μας έχουν συνείδηση. Ξέρουν ποιοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι. Ξέρουν τι αντιπροσωπεύει η Αμερική για εμάς. Και γνωρίζουν ότι το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου βρίσκεται στη Δύση. Και ξεκινά με μια νέα ηγεσία, υπεύθυνη και οραματίστρια.

Το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να επιλέξει με σαφήνεια, χωρίς δισταγμό: Δημοκρατία, φιλία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και καθοδήγηση που αντιπροσωπεύει αυτές τις αξίες.

Αυτή είναι η δέσμευσή μου.

Ο Φατόν Μπισλίμι είναι ο πρώην αναπληρωτής του Κοσσυφοπεδίου και ο αιτών της εθνικής αιτίας στην Ουάσινγκτον.