Όταν ο Πολιτικός Μύθος Γίνεται Ισχυρότερος από την Οικονομική Πραγματικότητα

Μετά τον πόλεμο, το Κοσσυφοπέδιο δεν ήταν ένα τέλειο κράτος, αλλά μια κοινωνία υπό κατασκευή. Υπήρξε πολιτική πολυφωνία, σχετικά ισορροπημένη εκπροσώπηση, ανάπτυξη υποδομών, ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, δημιουργία θεσμών, διεθνής υποστήριξη και σαφής ευρωατλαντικός προσανατολισμός. Κανένα κόμμα δεν κυριάρχησε πλήρως στην πολιτική σκηνή, και αυτό δημιούργησε ένα είδος φυσικού δημοκρατικού ελέγχου.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει χτιστεί μια επικίνδυνη αφήγηση: ότι τίποτα δεν έχει γίνει στο Κοσσυφοπέδιο “, ότι κάθε προηγούμενη κυβέρνηση ήταν απλώς μια αποτυχία και ότι η χώρα χρειάζεται μια επαναστατική αλλαγή, όχι θεσμική μεταρρύθμιση. Δεν είναι μόνο πολιτική κριτική· είναι άρνηση της αναπτυξιακής ιστορίας του Κοσσυφοπεδίου.

Μεγάλο μέρος της υποστήριξης αυτού του είδους της πολιτικής προήλθε από τη διασπορά. Η διασπορά είχε σημαντικό ρόλο στην επιβίωση των μεταπολεμικών οικογενειών του Κοσσυφοπεδίου και στη διατήρηση της οικονομικής σύνδεσης με τη χώρα ζωντανή. Αλλά, με την πάροδο του χρόνου, ένα μέρος της έχει αρχίσει να βλέπει το Κοσσυφοπέδιο περισσότερο μέσω της νοσταλγίας, της απογοήτευσης και της πολιτικής εξιδανικοποίησης παρά μέσω της καθημερινής πραγματικότητας των πολιτών που ζουν εδώ.

Αυτό έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο παράδοξο: οι άνθρωποι που δεν φέρουν καθημερινά τις συνέπειες των πολιτικών αποφάσεων στο Κοσσυφοπέδιο επηρεάζουν έντονα την πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Ψηφίζουν για επαναστατικούς αφηγητές, για αντιπαράθεση, για εθνικιστική ρητορική και ηθικές αυταπάτες, ενώ η ζωή, η αμοιβή, η κοινωνική ασφάλεια και η σταθερότητα είναι εκτός Κοσσυφοπεδίου.

Από την άλλη πλευρά, η διασπορά έχει εισέλθει στην αγορά ακινήτων. Ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου της διασποράς δεν προσανατολίζεται προς τη βιομηχανία, την παραγωγή, τις εξαγωγές, την τεχνολογία ή το άνοιγμα βιώσιμων θέσεων εργασίας, αλλά προς την αγορά κατοικιών, κατοικιών και γης. Αυτές οι ιδιότητες συχνά δεν χρησιμοποιούνται για πραγματική στέγαση, αλλά θεωρούνται επενδύσεις, συναισθηματική ασφάλεια, ή κερδοσκοπική περιουσιακά στοιχεία.

Αυτό προκάλεσε σοβαρή οικονομική απόκλιση. Οι τιμές της πατρίδας και της γης έχουν αυξηθεί πολύ ταχύτερα από το εισόδημα των πολιτών που ζουν και εργάζονται στο Κοσσυφοπέδιο. Ένας νεαρός με τοπικούς μισθούς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το κερδισμένο κεφάλαιο στην Ελβετία, τη Γερμανία, την Αυστρία ή στις σκανδιναβικές χώρες. Έτσι, ο κάτοικος του Κοσσυφοπεδίου σταδιακά αποκλείεται από την αγορά κατοικιών στη χώρα του.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο σοβαρό όταν μειώνονται τεχνητά οι πραγματικές προσφορές. Αν και πολλές κατοικίες χτίζονται, μερικές από αυτές παραμένουν άδειες, διατηρούνται για αυξήσεις τιμών, ή χρησιμοποιούνται για λίγες μόνο εβδομάδες το χρόνο. Έτσι, υπάρχει κατασκευή σε χαρτί, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αρκετή προσιτή στέγαση για τους πολίτες που ζουν εδώ.

Αυτό δημιουργεί τομεακό πληθωρισμό στην οικονομία: αύξηση των τιμών των κατοικιών, ενοικίαση, γη, οικοδομικά υλικά και αστικό κόστος διαβίωσης. Ακόμη και αν ο επίσημος συνολικός πληθωρισμός πέσει, ο πολίτης αισθάνεται την κρίση στα βασικά στοιχεία - στέγαση, ενοίκιο, τρόφιμα, μεταφορές και το βιοτικό επίπεδο.

Υπό αυτή την έννοια, το Κοσσυφοπέδιο αντιμετωπίζει διπλή κρίση: πολιτικά, ένα μέρος της εξωτερικής ψηφοφορίας υποστηρίζει τον ριζοσπαστισμό και τον λαϊκισμό· οικονομικά, το ίδιο ξένο κεφάλαιο συμβάλλει στην αύξηση της κερδοσκοπίας στις τιμές των ακινήτων. Αυτό καθιστά τη χώρα πιο πολιτικά πολωμένη και οικονομικά προσιτή.

Μέρος της εσωτερικής υποστήριξης, ειδικά από αστικές και πολιτικές ομάδες, έχει χτιστεί πάνω στην εικόνα του πρωθυπουργού ως επαναστατική, ηθική και αντισυστημική φιγούρα. Για πολλούς ανθρώπους, θεωρείται όχι μόνο ως ο διαχειριστής του κράτους αλλά ως σύμβολο εκδίκησης ενάντια στις παλιές ελίτ.

Αυτός είναι ο κλασικός λαϊκιστικός μηχανισμός: η πραγματική απόδοση της διακυβέρνησης αντικαθίσταται με συναισθηματική αφοσίωση στην πολιτική εικόνα. Αυτό είναι επικίνδυνο για την πολιτεία. Επειδή όταν ο ηγέτης θεωρείται ως επαναστάτης, κάθε κριτική εναντίον του θεωρείται ως προδοσία, κάθε αποτυχία υποστηρίζεται ως σαμποτάζ και οποιοσδήποτε διεθνής κίνδυνος παρουσιάζεται ως συνωμοσία κατά της χώρας.

Εκείνη τη στιγμή, η δημοκρατία αποδυναμώνεται και αντικαθίσταται από την ψυχολογία του πολιτικού πλήθους.

Το κύριο πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα κόμμα ή ένας ηγέτης. Το πρόβλημα είναι το μοντέλο που δημιουργείται: Κοσσυφοπέδιο με πατριωτική ρητορική, αλλά με κερδοσκοπική οικονομία· Κοσσυφοπέδιο με συναισθηματική ψήφο, αλλά με αποδυναμωμένους θεσμούς· Κοσσυφοπέδιο με ακριβά σπίτια, αλλά χαμηλούς μισθούς· Κοσσυφοπέδιο με πολλές κατασκευές, αλλά μικρή παραγωγική ανάπτυξη· Κοσσυφοπέδιο με πολύ πολιτική ηθική, αλλά ελάχιστη πραγματική ευθύνη.