Το τέλος του δημοκρατικού πολίτη στην Αλβανία!

Λέει: Β ΕΝ ΑΝΤΩΝ

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και κατανοητές διευθύνσεις του O SBE- ODHIR απευθύνθηκε στο αλβανικό κοινό, βάσει του οποίου θα πρέπει να χειραφετηθεί για να ψηφίσει δημοκρατικά. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή, όταν η διαφθορά έχει τεθεί ενώπιον κάθε είδους προστασίας και αιτιολόγησης της majoranca, είναι ακριβώς η αδιαφορία του συγκλονιστικού κοινού. Η χαμηλή κινητοποίηση προς διαμαρτυρία έχει απελευθερώσει μια ολόκληρη εθνική ευέλικτη ανθρωπολογία για να απαιτήσει δικαιοσύνη. Η αντιπολίτευση πρέπει να καταβάλει σατανικές προσπάθειες για να κάνει τους ανθρώπους να διαμαρτύρονται, ενώ η πλειοψηφία απλά σιωπά ώστε να μπορούν να κρατούν το κοινό να κοιμάται μετά από διαδοχικά σκάνδαλα που δεν θέλουν να σταματήσουν. Το Φενομέν είναι ευρύτερο, και το βλέπετε αυτό στη δέσμευση των πολιτών να αλλάξουν τις μέρες μας, αλλά και να επηρεάσουν τους συγχρόνους τους. Η Αλβανία δεν έχει συντονισμό σε κανέναν από τους αναπτυξιακούς της τομείς, παρόλο που οι συζυγίες μπορούν να ενσωματωθούν στην αψίδα δύο ετών στην ΕΕ.

Το τελευταίο “επιχείρημα του δημοκρατικού πολίτη” υπερβαίνει την αλβανική υπόθεση, όπου η δημοκρατική απάθεια υπήρξε από καιρό το έναυσμα για πολλές καταγγελίες της αντιπολίτευσης. Μια ευρωπαϊκή μελέτη αναφέρει ότι ο τεράστιος πληθυσμός (ή τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος) λείπει από την απόκτηση αξιών αλλά και από όλα τα στοιχεία που σχετίζονται με τη δημοκρατική ιθαγένεια, τόσο ενεργός όσο και ανεξάρτητος. Στην πραγματική έννοια: Ένα πραγματικό δημοκρατικό υποx2> “θα πρέπει να είναι λογικό, καλά ενημερωμένο (που δεν λείπει σε μας, αλλά η ποιότητα είναι μέρος της συζήτησης) και θα πρέπει να συμμετέχει ενεργά στην πολιτική, με όλους τους λόγους και την επιθυμία που απαιτούνται για τη βελτίωση της κοινότητας αντί για καθαρά ιδιωτικά συμφέροντα. Η επιθυμία του Αλβανού ατόμου και το σύνθημα του Δεκεμβρίου '%90: “Κάνε την Αλβανία ολόκληρη Ευρώπη”, μπορεί να είναι το σύνθημα της ανάπτυξής μας, αλλά άφησε περιθώρια για αναρχία και κέρδος σε όλα τα δυνατά εις βάρος των άλλων. Στην πρώην Γιουγκοσλαβία, η έννοια αυτή ξεχάστηκε επειδή η αντιπαράθεση αφορούσε την επιβίωση της βαρβαρότητας της μηχανής του Μιλόσεβιτς που δεν προέβλεψε την ασθένεια, της οποίας τα συμπτώματα ήταν εμφανή από τα τέλη του 80. Στην Ελλάδα, υπάρχει ένα σημάδι ότι η ιθαγένεια εξακολουθεί να έχει δημοκρατικούς κανόνες, ίσως από εδώ, ότι μεταδίδεται στο ιστορικό DNA.

Η έννοια των δημοκρατικών πολιτών περιλαμβάνει την ενεργό συμμετοχή και την εμπλοκή των πολιτών (υπάρχουν ελάχιστες αιτίες, εκτός από τα χημικά όπλα μέσα μας) να διαλύσουμε το κουραστικό status quo όπως το τελευταίο σε εμάς. Ένας δημοκρατικός πολίτης είναι κριτικός στοχαστής, ο οποίος, χάρη στον πολιτισμό, τη νοοτροπία, αντιμετώπισε την προπαγάνδα και στα περιβάλλοντα όπου μπορεί να εκφράσει τον λόγο της καθαρής έκφρασης της γνώμης του. Και οι άνθρωποι των ΜΜΕ, σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να δουν το ενδιαφέρον του κοινού για τις συσκέψεις. Εκτός από δικηγόροι πολιτικών δικαιωμάτων. Στο τελευταίο, ο κοινωνικός μας διαχωρισμός είναι μοιραίος, ακόμη και στα σημαντικότερα ζητήματα, όπως. όσον αφορά τα βασικά προσωπικά δικαιώματα.

Για να δώσει ένα χέρι στην κατάρρευση του θεσμού του “δημοκρατικού πολίτη” έχει κάνει μια κακή συνεισφορά στον κ. Ράμα και τον πρώην Μπερίσα. Όπου γίνονται δημόσια μηνύματα εξωτερικά, ο σεβασμός της γνώμης των πολιτών περιορίζεται σε κυνική αδιαφορία. Για μέρες, ο Έριον Μπρέις, αναπληρωτής της πλειοψηφίας, προσπαθεί να απευθυνθεί στη Μονάδα 5, αλλά η απάντηση είναι αδιαφορία, όπως κάθε άλλη ανησυχία. Το πρόσωπο του Αλβανού δημοκρατικού ατόμου έχει ήδη παραμείνει μόνο στον μονόλογο, επειδή υπάρχει ελευθερία στα χαρτιά, αλλά δεν υπάρχει ακρόαση· η αφήγηση των αξιωματούχων λείπει να πει ότι είναι αγένεια (ο αφοπλισμός του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Balluk είναι ένα δροσερό παράδειγμα)· η διαφάνεια υπήρξε τρομερή, και για αυτό οι δημοτικοί αξιωματούχοι της πρωτεύουσας τόλμησαν να αγγίξουν και οικιστικά παλάτια με την αιτιολόγηση του σεισμού! Ωστόσο, η αλβανική πρόκληση προχωρά ακόμα περισσότερο με την αντίθεση στις αντιφιλελεύθερες ιδέες, όπου ενώ η Δεξιά του Μπερίσα ταυτίζει τους Φιλελεύθερους με το ΣΟΡΟΣ, η αριστερά δείχνει με τον κυνισμό του επιπέδου διακυβέρνησής τους που δεν σέβεται τα μέσα ενημέρωσης, την κοινωνία των πολιτών, αλλά και την ίδια τη δικαστική προσέγγιση. Από την άποψη του σωστού, τα επιχειρήματα είναι πολυάριθμα από το λεξικό γεμάτο με την κατάρα του Μπερίσα και των πολιτών και συνεργατών του, μέχρι τη σκληρή αντιπαράθεση του Ράμα. “Έχουμε ξεκινήσει ανησυχητική ανάλυση των ενοχλητικών σημείων δικαστικής βίας. Απόπειρα δικαστών και εισαγγελέων να αυξήσουν τους μισθούς διαλύοντας την κρατική κιβωτό. Ο ίδιος ο Αλί και η Κάντιλακ. Διάβασα επίσης μια έκθεση για τη βίαιη χρήση της κράτησης στην Αλβανία, η οποία έχει τοποθετήσει την Αλβανία το αργότερο”, ανέφερε πρόσφατα στο podcast της. Το παράδοξο είναι ότι υπάρχουν αλήθειες σε αυτό το επιχείρημα, αν κατονομάσεις τις προσβολές του Μπερίσα· καθώς υπάρχουν πραγματικότητες σε αυτά που λέει ο πρωθυπουργός της χώρας. Στην περίπτωση αυτή ο Αλβανός πολίτης και η πίστη του στην αλλαγή υποφέρουν. Η Αλβανία, με τη σκληρή της έννοια ενώπιον των πολιτών, διέλυσε τη δημοκρατία. Για να σκεφτούμε, για ένα μόλις χρόνο κοντά στο ILD, υποβλήθηκαν καταγγελίες από 8451 πολίτες σε δικαστές όλων των σκαλοπατιών και εισαγγελέων. Το να σκεφτεί κανείς ότι μετά από μια ολόκληρη διαδικασία των Βέττινγκ, έβγαλε ολόκληρο στρατό από το σύστημα και, παραδόξως, κάνει τον Αλβανό πολίτη να μην έχει πίστη!

Ο πόνος επιδεινώνεται όταν θυμάται ότι αυτή η κληρονομιά διαδόθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο άφησε ένα μέτρο αυτού που είναι γνωστό ως έννοια της δύναμης “που διδάσκεται” και της απουσίας πολιτικών μέσων καταγγελίας. Έτσι, οι πολίτες σήμερα συνεχίζουν να αρνούνται τις κυβερνήσεις τους, όπως και η πολιτική, θεωρείται από μια τάξη που δημιουργεί μηχανισμούς που πρέπει να καθοδηγούνται από τις επιλογές της. Στην περίπτωση της Αλβανίας, η ανησυχία παραμένει πολιτική διαίρεση, σχεδόν ίδια με αυτή του L2B που καθιστά τη συζήτηση δύσκολη ορθολογική και ενημερωμένη, η οποία μπορεί να αποτελέσει το δρόμο για μια υγιή δημοκρατία. Αυτό το περιβάλλον έχει μεταφέρει μια πολικότητα, χωρίς την οποία φαίνεται ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε “ανώμαλα”. Αλλά το μεγαλύτερο πλήγμα είναι για την ψηφοφορία, όπου το κοινό δεν αισθάνεται ότι εκπροσωπείται χάρη σε ένα σύστημα που συνήθως μεταφέρει άτομα πολύ κάτω από το μέσο δημόσιο επίπεδο στο κοινοβούλιο. Επιπλέον, όταν δεν πιστεύετε ότι η ψήφος σας κάνει τη διαφορά, γιατί να εμπλακεί ο πολίτης; Πρόσφατα, μια από τις μεγαλύτερες δημοκρατικές απάθεια σχετίζεται με αυτό το γεγονός. Ίσως στο τέλος, αλλά το σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι οι δημοκρατικοί πολίτες έχουν σκοτώσει την οικονομία και την τεράστια ανισότητα, καθώς και τα προνόμια σε όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία. Οι ταπεινοί Αλβανοί βλέπουν αυτή την πραγματικότητα καθημερινά ως πικρή και βάναυση.

Επιστρέφοντας στην ιστορία: Η έννοια της δημοκρατικής ιθαγένειας διατηρήθηκε από μια ποικιλία μεγάλων ατομικότητας μέχρι την εποχή των φιλοσόφων του Διαφωτισμού. Σολόνιε. VI π.Χ.) στην Αθική άνοιξε το δρόμο για τους πολίτες να συμμετάσχουν στο Εκλέζι. Τότε ο Κλέστεν “ο πατέρας της αθηναϊκής δημοκρατίας” και ο επιφανέστερος Περικλής της Αθήνας (CESH). V ενώπιον του Χριστού, ο οποίος απαίτησε οι φτωχότεροι πολίτες να βρίσκονται σε δημόσιο αξίωμα. Να συνεχίσει στη σύγχρονη εποχή με τον Τζον Λοκ (Τσεχικά). Χ συντεταγμένος VII) που υποστήριζε ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι. Jean-Zakk Russo (Τσεχικά). Ο Χ συντονίζει τον V III, ο οποίος στο “Social Calatrate”, διατύπωσε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και όρισε τον “ως μέλος ενός συλλογικού σώματος, συνεχίζοντας με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι ιστορικές αυτές εξελίξεις, από το πρότυπο της άμεσης συμμετοχής στην αρχαία Αθήνα μέχρι τις θεωρίες των Οικουμενικών Δικαιωμάτων του Διαφωτισμού, συνέκριναν την έννοια των σύγχρονων δημοκρατικών πολιτών. Μαζί με αυτή την αντίληψη ότι στην κυβερνοκατανόηση και την τεχνητή νοημοσύνη πλήττεται από όλες τις πλευρές, ενώ στην Αλβανία και σε αρκετές ανατολικές χώρες, έχει έρθει το τέλος... της έννοιας της δημοκρατικής πόλης “”. Η μεγάλη κοινωνική, πολιτιστική, οικονομική και πολιτική κρίση εξαπλώνεται συχνά στην Αλβανία. Υπάρχει ελπίδα; Ο Vaclav Havel, ο φιλόσοφος των ανατολικών δημοκρατιών, έδωσε μια ιδέα για να επιβιώσουν οι δημοκρατικοί πολίτες: “Κανένας ελεύθερος πολίτης, που σέβεται τον εαυτό του και αυτόνομο, δεν μπορεί να έχει ελεύθερα και ανεξάρτητα έθνη. Χωρίς εσωτερική ειρήνη, δηλαδή ειρήνη μεταξύ πολιτών και πολιτών και κράτους, δεν μπορεί να υπάρξει καμία εγγύηση για εξωτερική ειρήνη”. Και το EU-ODHIR OS στις συνεχείς και παγωμένες σχέσεις του... για τη δημοκρατία. (Χόμο Αλβανικός)