Albin Kurti· Νύχτα φόβου στη Μιτρόβιτσα

Η Μιτρόβιτσα δεν μίλησε επειδή κάποιος στάθηκε στο κεφάλι του μέχρι τις τέσσερις το πρωί. Όταν διακηρύσσεται από αυτόν που φοβάται την αλήθεια, μια νίκη που δεν θα κερδηθεί

Λέει: Baton Haxhiu

Εμείς ως ομάδα της Αλβανικής Post, και ο T7 ως ραδιοτηλεοπτικός φορέας Exit Pole, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την απόκλιση του πρώην polle στη Μιτρόβιτσα. Το λάθος είναι ανθρώπινο. Αφορά μια άμεση ασυνέπεια στις δηλώσεις των ψηφοφόρων, όπου κάποιες φωνές ήταν σιωπηλές, κάποιες απέφευγαν, και κάποιες αμφισβήτησαν το ερώτημα ως απόδειξη πολιτικής αφοσίωσης. Αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν υπάρχει λόγος να δραματοποιούμε.

Αλλά αυτό που συνέβη μετά ήταν πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το λάθος. Ο πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου μετέτρεψε στατιστικές ανακρίβειες σε πολιτικά όπλα, με τον πιο τυπικό τρόπο εξουσίας που φοβόταν το πραγματικό μέτρο της γνώμης. Μίλησε για συνωμοσία, για οργάνωση, για εσκεμμένο λάθος, σαν ο πολίτης στη Μιτρόβιτσα να είχε εισέλθει σε ένα μεγάλο σχέδιο απάτης για να κρύψει τη νίκη. Μάλιστα, ο ίδιος είχε χτίσει το κλίμα όπου η έρευνα μπορούσε να μιλήσει διαφορετικά.

Επειδή στο Κοσσυφοπέδιο, ο ψηφοφόρος δεν είναι ελεύθερος να μιλήσει. Είναι διακριτικός, παρατηρητικός, φοβάται να μιλήσει σε λάθος μέρος. Και σε αυτή την ατμόσφαιρα, δεν μετριέται η ψήφος, μετριέται ο φόβος. Στη Μιτρόβιτσα, αυτός ο φόβος προέκυψε στατιστικά ορατός και όχι ως έλλειψη επαγγελματισμού, αλλά ως πολιτική συνέπεια. Μάλιστα ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με την ηγεσία του, είχε μείνει μέχρι τις τέσσερις στο Ζαμπάρ και το Σιπόλ για να πείσει τους κατοίκους υπό πίεση και φόβο, με αυτόν τον τυπικό τρόπο εξουσίας να αναμιγνύει την επιρροή με την ταπεινότητα. Μετριέται, όχι η ελεύθερη υπακοή, αλλά η πίεση, και έχασε, όχι η δημοσκόπηση μας, αλλά η ελεύθερη ψήφος.

Έτσι ο πρωθυπουργός πήρε ένα μεθοδολογικό μολύβι και το μετέτρεψε σε ηθική νίκη. Έκανε ακριβώς αυτό που κάνει όταν αισθάνεται την κρίση: επινοεί τον εχθρό του για να δείξει ότι υπάρχει ακόμα μάχη. Βρήκε τον ευκολότερο άνθρωπο, την έρευνα, τα ΜΜΕ, τους αριθμούς, γιατί δεν μπορεί να βρει την απάντηση στο γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν με τον ίδιο ενθουσιασμό.

Στο τέλος, το ερώτημα είναι γιατί το ext-polli έσφαλε στη Μιτρόβιτσα, αλλά γιατί στη Μιτρόβιτσα οι ψηφοφόροι επέλεξαν να μην πουν την αλήθεια. Όταν φτάνει μια κοινωνία, δεν είναι πλέον το πρόβλημα των δημοσκόπων, αλλά το κλίμα που παράγει σιωπή.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ειρωνεία: για να καλύψει την κρίση της, ένας ηγέτης είναι έτοιμος να ανακοινώσει το λάθος μας ως δική του νίκη. Αλλά η νίκη που προκύπτει από το φόβο της αλήθειας είναι η πιο βέβαιη απώλεια.