Ο Κούρτι είναι <x0...

Το νούμερο 2 του Vetevendosje δεν είχε ποτέ σοβαρό προβληματισμό: γιατί χώρισε με τον Κουρτ. Δεν λυπούμαστε ούτε λυπούμαστε για τις βίαιες ενέργειες του παρελθόντος ή για τις επιπτώσεις της ενδυνάμωσης του σήμερα. Δεν έχουμε καμία εξήγηση για το γιατί όλη αυτή η ρητορική μίσους, μιντοβίων, δακρυγόνων, πολιτικής βίας· η σωματική και συλλογική υστερία θεωρούνταν <x0...kause”, και γιατί σήμερα ενεργεί σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, ενώ είναι γνωστό ότι ήταν πρωταγωνιστής; Απλά μια κομψή απόσταση από τις συνέπειες και την νοσταλγία μέχρι τη μόνιμη επανάσταση.

Εδώ αρχίζει η μεγάλη κωμωδία, ο Μόλι και οι πιο ζηλωτές σύντροφοί του, που ήταν οι απόστολοι και οι επαναστάσεις, άρχισαν να ενεργούν σαν να μην ήταν ποτέ εκεί. Λες και οι Μολότωφ έπεσαν από τον ουρανό οι ίδιοι ως ατμοσφαιρικές βροχοπτώσεις ή σαν το κλίμα του πολιτικού μίσους να ήταν φυσικό φαινόμενο. Όπως έχουν συμβάλει εδώ και χρόνια στη δηλητηρίαση του δημόσιου διαλόγου και στην εξομάλυνση της πολιτικής επιθετικότητας.

Αλλά αυτό που κάνει αυτή την κατάσταση πιο ειρωνική είναι ότι οι ραγισμένες καρδιές του Κερτ σήμερα παίρνουν το ρόλο των καθηγητών της αντιπολίτευσης. Για να μιλήσει καθημερινά όπως το “θα πρέπει να γίνει αντιπολίτευση”, όπως το “για να μιλήσει με ανθρώπους”, όπως το “θα πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενάντια στον Kurt”, ενώ οι ίδιοι φοβούνται να αντιμετωπίσουν τους ψηφοφόρους ή όταν εισέρχονται στον πολιτικό αγώνα δεν φτάνουν ούτε καν στο κατώφλι. Το τηλεοπτικό στούντιο μιλάει σαν να ήταν οι Εκκλησίες της Δημοκρατίας, και στις κάλπες δύσκολα παράγουν αποτελέσματα τόσο όσο ένας επικοινωνητής.

Αλλά το πιο παράλογο μέρος είναι ότι έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από τότε που το PDK βρίσκεται στην αντιπολίτευση, ενώ κάποιοι εξακολουθούν να μιλούν για αυτό ως καταπολέμηση του κυβερνώντος καθεστώτος προσβάλλοντας το PDK.

Η Μόλι και οι φίλοι της μιλούν ακόμα γι' αυτήν σαν να πολεμούν μια φανταστική δικτατορία που ελέγχει κάθε θεσμό, κάθε δρόμο, κάθε τηλεόραση ή ίσως τον καιρό. Ζουν συναισθηματικά το 2016 επειδή στο μυαλό τους, ο χρόνος έχει σταματήσει εκεί και η ιστορία δεν έχει μετακινηθεί. Ένα είδος συναισθηματικής εξάρτησης από τη σύγκρουση, σαν να έβλεπε τον μόνιμο εχθρό, χωρίς το δράμα, χωρίς τον μυθικό δαίμονα PDK, κατέρρευσε εντελώς στην προσωπική του πολιτική ταυτότητα.

Και έτσι πρόκειται για τη γέννηση του πιο γελοίου και διεστραμμένου φαινομένου στο Κοσσυφοπέδιο. "Αποστολή κατά της αντιπολίτευσης". Άνθρωποι που ξοδεύουν περισσότερη ενέργεια επιτιθέμενοι σε όσους δεν είναι στην εξουσία από την κυβέρνηση που ταΐζουν και ελέγχουν το κράτος για χρόνια. Αντί να θυσιάζουν εγωισμούς και προσωπικές συγκρούσεις για μεγαλύτερα πολιτικά αγαθά της αντιπολίτευσης, είναι

Αποδείξεις ότι οι προηγούμενες συγκρούσεις αξίζουν περισσότερο γι ’ αυτές παρά η πραγματική πολιτική μάχη του παρόντος.

Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να ισχυρίζεται ότι πολεμάει τη φωτιά, αλλά όλη την ώρα ψεκάζει το σπίτι του γείτονα με νερό καθώς η πόλη καίγεται πίσω από την πλάτη του.

Στο τέλος, η τραγωδία του Molyqaj και των μεγαλύτερων φίλων του είναι ότι έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η πολιτική δεν είναι η θεραπεία για προσωπικά τραύματα, ούτε υπάρχει χώρος για ατελείωτα δράματα και παλιά συναισθηματική νοσταλγία. Γιατί όταν μια αντιπαροχή"στην απόπειρα"συσσωρεύει όλη της την ενέργεια πολεμώντας τις σκιές του παρελθόντος, η πραγματική δύναμη του Κουρτ γελάει και δυναμώνει με διχασμένη αντιπολίτευση.