Όταν η περίπλοκη συζήτηση για το κοσμικό κράτος προσπαθεί να κλείσει με “o glupa”

Λέει: Αφρική Χαλίτι

Ω, gillpa.

Σοβαρά; Αυτό ήταν; Η συζήτηση για το κοσμικό κράτος, για την έκθεση μεταξύ θρησκείας και δημοκρατίας, για τα όρια της θεσμικής ουδετερότητας, την κλείνουμε με “o glupa”;

Πόσο εύκολο είναι να κλείσεις ένα περίπλοκο ζήτημα μιας λέξης και πόσο εύκολα να αποφύγεις το επιχείρημα αντικαθιστώντας το με αποκλεισμό. παρορμητική αντίδραση. Όχι διπλή και μηδενική ουσία. Κάποιος που δεν μπορώ να περιμένω.

Αλλά δεν κλαίμε χωρίς απλά να εξηγούμε κάτι χωρίς να νευριάζουμε ότι το κοσμικό κράτος δεν είναι αντιθρησκευτικό. Η κοσμική κατάσταση δεν είναι ούτε “slamofobi”. Το κοσμικό κράτος δεν είναι ούτε ένα σχέδιο για την απόσταση της θρησκείας από την κοινωνία. Το κοσμικό κράτος είναι απλώς ουδέτερο. Τέλος. Τέλος.

Το κοσμικό Κράτος δεν αρνείται τις θρησκείες, αλλά τις σέβεται όλες ταυτόχρονα με το να μην ταυτίζεται ούτε με αυτές. Οπότε δεν είναι ενάντια στην εμπιστοσύνη αλλά ενάντια στη χρήση της πίστης ως πολιτικού μέσου.

Ο Ερίστ εδώ ξεκινά το πραγματικό μας πρόβλημα στο Κοσσυφοπέδιο.

Κάθε φορά που ένα άτομο μιλάει για διαχωρισμό μεταξύ θρησκείας και κράτους, οι αντιδράσεις γίνονται συναισθηματικές. Υποθέτετε ότι η θεσμική ουδετερότητα είναι επίθεση ταυτότητας και ότι η δικαστική ισότητα είναι πολιτιστική προδοσία.

Ας γίνουμε λίγο πιο ειλικρινείς. Το Κοσσυφοπέδιο δεν είναι δημοκρατία επειδή οι περισσότεροι είναι Μουσουλμάνοι. Ούτε επειδή ήταν κάποτε Χριστιανοί ούτε επειδή μερικοί από αυτούς είναι άθεοι. Το Κοσσυφοπέδιο είναι δημοκρατία επειδή έχει επιλέξει ένα κρατικό μοντέλο όπου ο νόμος δεν προέρχεται από τη θρησκεία, αλλά από το σύνταγμα.

Αυτό δεν είναι παράδοξο. Αυτό είναι ένα σύγχρονο κτίριο σκηνής.

Ακόμη και μιλώντας για κοσμικότητα δεν είναι το Ισλαμόμπι. Με το κράτος να μην έχει θρησκευτική προτίμηση, δεν μπορεί να θεωρηθεί μίσος επειδή είναι ελάχιστα δημοκρατικό. Αν όμως οι περισσότεροι είναι Μουσουλμάνοι σήμερα, το κράτος πρέπει να είναι ουδέτερο. Αν οι δημογραφικές αλλαγές αύριο, το κράτος πρέπει να παραμείνει ουδέτερο. Τέλος.

Μην παρερμηνεύεις. Η θρησκεία δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν η θρησκεία οργανώνεται. Όταν γίνει πολιτικό νόμισμα. Όταν δοκιμάζει τη συναισθηματική κινητοποίηση δεν αφήνει περιθώρια για πνευματικότητα και τη μετατρέπει σε δυναμική δύναμης.

Στη συνέχεια, όταν ο αποκλεισμός “gllup” χρησιμοποιείται αντί του επιχειρήματος, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι η συζήτηση έχει πέσει σε επίπεδο απόδοσης. Δεν είναι πλέον θέμα αρχών αλλά παράστασης.

Αλλά η δημοκρατία δεν είναι σόου.

Καμία σοβαρή, υγιής κοινωνία δεν τολμά να παρεμβαίνει στα όρια μεταξύ θρησκείας και κράτους. Τέτοιες συναναστροφές δεν αντιδρούν νευρικά κάθε φορά που αναφέρεται ουδετερότητα.

Τέτοιες κοινωνίες συζητούν, διαφωνούν και αντιμετωπίζουν.

Αν ο ισχυρότερος αποκλεισμός που έχουμε για μια συνταγματική συζήτηση είναι “συγκόλληση”, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον θεολογικό αλλά πνευματικό. Είναι μια κρίση της πνευματικής δημόσιας ελίτ που πιστεύει ότι ο αυξημένος τόνος είναι ίσος με το ισχυρό επιχείρημα.

Ξέρω ότι δεν είναι αντίδραση σε ένα άτομο αλλά το βλέπω ως σύμπτωμα της έλλειψης της κουλτούρας της συζήτησης. Τελικά, ένα κοσμικό κράτος δεν θέτει σε κίνδυνο τη θρησκεία, αλλά από την άλλη πλευρά η κοινοτοπία της συζήτησης εξακολουθεί να θέτει σε κίνδυνο τη δημοκρατία.

Και αν δεν κλάψω χωρίς να το πω, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το επίπεδο του θορύβου. Απλά δεν δημοσιεύω ή σχολιάζω κάτι τέτοιο. Αυτό που θέλω να δω και να διαβάσω είναι πρότυπα. Λιγότερα προσόντα και περισσότερα επιχειρήματα. Λιγότερα συναισθήματα ενορχηστρώνονται και περισσότερη σαφήνεια.

Αν αυτό δεν ικανοποιεί κάποιους ανθρώπους, Τάο.

Η Δημοκρατία είναι χτισμένη, όχι σε προσωπικές ανέσεις, αλλά σε αρχές.

Αν χρειαστεί να επαναληφθεί η δημόσια συζήτηση στο Κοσσυφοπέδιο, θα είχε γίνει καλά με τη γλώσσα.