Προαμερικανική ανάπτυξη, κρίσιμη προϋπόθεση για την επιβίωση της Αλβανίας στη διεθνή αναρχία

Τώρα είναι σαφώς κατανοητό: ο χρόνος στον οποίο ζούμε χαρακτηρίζεται από ριζική παραβίαση της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης που παγιώθηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Παρατεταμένος πόλεμος στην Ουκρανία, κλιμάκωση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, στρατηγική αντιπαλότητα Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η αποδυνάμωση των πολυμερών θεσμών έχουν αποκαταστήσει στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής ένα παλιό αλλά ποτέ παρελθόν, το εθνικό συμφέρον είναι ο υψηλότερος νόμος του κράτους.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι διπλωματικές ενέργειες της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου -- δηλαδή, η ένταξη στο Ειρηνευτικό Συμβούλιο που ξεκίνησε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η σημαντική επίσκεψη του Πρωθυπουργού Έντι Ράμα στο Ισραήλ -- αποτελούν σαφείς πράξεις αυτού που από τότε που ο Ρίλιε αποκαλείται “κρατικοί λόγοι”

Στην ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας από το Τικίντι και τον Κικέρωνα μέχρι την αρχαιότητα, μέχρι τη σύγχρονη πραγματικότητα των Τόμας Χομπς και Χανς Μορτζέντα, η κρατική ασφάλεια και επιβίωση αποτελούν απόλυτες προτεραιότητες. Οι συμμαχίες, οι αξίες και οι ηθικές διανομές δεν αποτελούν από μόνες τους σκοπούς, αλλά εργαλεία που απορρέουν από αυτή την προτεραιότητα. Τα μικρά κράτη, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, αναγκάζονται να κατανοήσουν αυτόν τον σιδερένιο νόμο της διεθνούς πολιτικής.

Έτσι, η ένταξη του Κοσσυφοπεδίου και της Αλβανίας στο Συμβούλιο Ειρήνης δεν πρέπει να θεωρείται συμβολική χειρονομία. Πρέπει να κατανοηθεί ως μια απαραίτητη πράξη σύνδεσης με το κεντρικό κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Σε μια εποχή που η Ευρώπη εμποδίζεται από τη στρατηγική απροθυμία και τις εσωτερικές πολιτικές διαιρέσεις, ενώ η Ρωσία και οι σύμμαχοί της, όπως η Σερβία, αναζητούν ιστορικό ρεβανσκισμό, η άμεση σύνδεση με την αμερικανική αρχιτεκτονική ασφάλειας παραμένει η πρώτη και τελευταία εγγύηση της αλβανικής διαστημικής ασφάλειας στα Βαλκάνια.

Η επίσκεψη του Έντι Ράμα στο Ισραήλ πρέπει να γίνει κατανοητή στην ίδια γραμμή. Το Ισραήλ δεν είναι απλώς ένα κράτος σε μια σύγκρουση που φαίνεται να μην τελειώνει ποτέ. Είναι ένας στρατηγικός κόμβος που συνδέει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, την προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία, την παγκόσμια νοημοσύνη και την ισχυρή διπλωματία. Το να πλησιάσουμε το Ισραήλ αποτελεί, στην ουσία, επένδυση στην ασφάλεια, την αναγνώριση και τη διεθνή επιρροή. Έτσι, για μια μικρή χώρα, αυτό δεν είναι ιδεολογική επιλογή, αλλά στρατηγική αναγκαιότητα.

Οι αριστεροί επικριτές των ισλαμιστών αγνοούν ότι αυτές οι ενέργειες “κατανοούν την ηθική ευαισθησία” ή “οι αλβανοί μονομερώς” έχουν ένα θεμελιώδες ελάττωμα: παρανοούν τη φύση της διεθνούς πολιτικής.

Το ηθικό, στις διεθνείς σχέσεις, δεν εξαφανίζεται, αλλά πάντα φιλτράρεται μέσω του ενδιαφέροντος. Όπως εννοούσε ο Μόργκενταου, το κράτος που θυσιάζει το εθνικό συμφέρον στο όνομα μιας αφηρημένης ηθικής καταλήγει να χάσει και τα δύο.

Για τους Αλβανούς, χωρισμένοι σε δύο μικρά και εύθραυστα κράτη, και περιτριγυρισμένοι από μια μακρά ιστορία γεωπολιτικής αβεβαιότητας, ο ηθικός οικουμενικισμός είναι μια ανέφικτη πολυτέλεια. Η φιλοαμερικανική τοποθέτηση και αφοσίωση και επένδυση σε πραγματικές συμμαχίες είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή τους στη διεθνή αναρχία χτυπώντας τις πόρτες του κόσμου. Κάθε άλλη επιλογή είναι ένας ασφαλής δρόμος προς την εθνική αγκαλιά, την οποία έχουμε βιώσει συχνά σε όλη την ιστορία.