Wszyscy na tobie polegają, ale kto widzi twój ciężar?

Istnieje silne, niewytłumaczalne uczucie, które czasami pojawia się przy rodzinnym stole. Wokół nas są ludzie, którym dzielimy nasze nazwisko, dzieciństwo, wspomnienia i historie powtarzane co roku. Jest śmiech, rozmowa, pozorna bliskość. Jednak, gdzieś głęboko w klatce piersiowej powoduje pustkę. Jakbyśmy byli obecni, ale nie pierwsi.

Podczas gdy rozmowa przechodzi z jednego do drugiego, każdy ma swoje własne motywy, obawy i plany. Nic ci nie jest, zawsze ci się udaje. A rozmowa trwa. Bo to my zawsze potrafiliśmy. Ci, którzy znoszą. Ci, którzy nie pytają.

Powód, dla którego ktoś może czuć się dziwnie w jego rodzinie jest często poza zasięgiem fizycznym. Nie ma znaczenia, kto mieszka w którym mieście i jak często się widujemy. Dolna granica leży w czymś głębszym: co się dzieje, gdy przez lata utrzymujemy rolę naszej siły “ ”, podczas gdy nikt nie zauważa momentu, kiedy staje się to zbyt ciężkie, raportuje Telegraph, transmisja Peryskop.

Kiedy “stała” staje się jedynym sposobem, aby być

W wielu rodzinach rola silnego dziecka jest niezauważona. Może to być najstarsze dziecko, które pomaga rodzicom, które nie stwarza problemów, jest ciche i zrozumiałe. Czasami to on nauczył się wcześnie, że łatwiej polegać na sobie niż szukać pomocy. Czasami zdawał sobie sprawę, że otrzyma uwagę tylko wtedy, gdy nie będzie obciążał innych.

Z czasem jakość ta przekształca się w oczekiwania. Siła nie jest już czymś, co pokazujemy w razie potrzeby, ale czymś, co zawsze powinno być. Jeżeli zachowywaliśmy milczenie, gdy było to trudne, to uważa się, że nigdy nie było to trudne. Jeśli nie poprosiliśmy o pomoc, to uważa się, że nigdy jej nie potrzebowaliśmy.

Tak więc stopniowo, istnieje jednostronny obraz dla nas - zdolny, stabilny, niezawodny, ale nie kruchy, nie zmęczony, nie ranny.

Niewidzenie, ale uczucia

Wspieranie rodziny wygląda na przysługę. I jest, do pewnego stopnia. Ale utrzymanie tej roli przez lata może stać się ciężarem, którego nikt nie widzi.

Wszyscy wiedzą, że mogą na nas liczyć. Dzwonią do nas, gdy mają kłopoty, pytają o radę, powierzają nam sekrety. Ale kiedy tego potrzebujemy, nauczyliśmy się powstrzymywać, a nie dramatyzować, czekać aż “przejdzie”.

Z czasem, to jest zwyczajowe mówić o nas powierzchownie. Powiedz, że jesteśmy dobrzy, nawet jeśli nie jesteśmy. Zachowaj strach i smutek dla siebie, nie dlatego, że nie musimy się dzielić, ale dlatego, że nauczyliśmy się, że nie ma dla nich miejsca.

Poczucie samotności pojawia się wśród ludzi. To tak jakbyśmy byli częścią rodziny, ale tylko w roli, którą gramy, nie w tym, kim jesteśmy.

Dlaczego tak trudno powiedzieć:

Powiedzieć rodzinie, że źle się czujesz, to wycofać się z roli. I to mnie przeraża. Boisz się, że zostaniesz źle zrozumiany, że ktoś zminimalizuje ból zdaniem: “Możesz, zawsze jesteś silny.

Istnieje również głębsza obawa: jeśli przez lata wspieraliśmy innych, co się dzieje, gdy potrzebujemy wsparcia i nie wiedzą, jak go udzielić? Kiedy jesteśmy tak przyzwyczajeni do naszej siły, że wydaje się trudno przyznać, że nawet “można wstrząsnąć?

W wielu rodzinach, gdy najsilniejsze “ ” wykazuje słabość, uwaga często przenosi się gdzie indziej. Jakby istniała niepisana zasada: Jego łzy nie mają miejsca.

Jak możemy wyjechać, żeby nikt nie zauważył?

Uczucie bycia obcym nie pojawia się nagle. Nie ma wielkiego dramatu, nie ma otwartego konfliktu. Wszystko dzieje się stopniowo. Mniej się dzielić. Przegapiliśmy spotkanie. Rozmowy pozostają na powierzchni.

Rodzina może myśleć, że jesteśmy tylko “zajmując”, ale rzadko jest, kto łączy to z latami, w których nie mieliśmy miejsca, aby być sobą.

To tworzy lukę, nie przez brak miłości, ale przez brak głębi. Miłość istnieje, ale bez prawdziwej wymiany.

Co to znaczy żyć cicho

Często wybieramy utrzymanie pokoju w rodzinie. Nie mówmy o tym, co boli. Nie otwierajmy trudnych tematów. To oznacza życie z ceną milczenia.

Oznacza to miażdżenie emocji, aby inni czuli się dobrze. Aby zachować milczenie, gdy potrzebujesz więcej. Chroń innych przed prawdą o swoim zmęczeniu i smutku.

Ale długa cisza ma swoje koszty, tworzy wewnętrzne odległości i przyciemnia uczucie, że ktoś naprawdę cię zna.

Droga do Nearness

Zmiany nie powinny być dramatyczne. Tylko mały krok. Następnym razem, gdy ktoś uzna, że nic ci nie jest, możesz po prostu powiedzieć: Szczerze mówiąc, mam ciężki okres.

Szukanie pomocy przed osiągnięciem punktu załamania jest inną formą odwagi, nie taką, która zakłada cierpliwość, ale taką, która zakłada szczerość.

Prawdziwa bliskość nie zawsze oznacza bycie silnym. Oznacza to wspieranie się nawzajem w razie potrzeby, niezależnie od tego, kto był najsilniejszy “ ”.

Bo czasami największą odwagą jest przestać udawać, że nic ci nie jest. Tylko wtedy możesz znów poczuć część swojej rodziny, nie jako rolę, ale jako kompletną osobę. /Peryskop