Wanneer het woord verraad voor Glauc en Albin staat

Er staat Baton Haxhiu.

Glauk! Verraad is een geweldig woord. Je gebruikte dat luide woord vandaag in de VV tribuna.

Verraad, het is het woord dat naties gebruiken bij het beschrijven van het laatste moment van hun overleving. Het is het woord dat de verhalen van de mensen hem bewaren voor de verkochte helden, voor koningen die de sleutels aan de steden hebben geleverd, en voor degenen die de deuren openen voor de vijand in de nacht.

Het is geen woord om gebruikt te worden voor een Grondwettelijk Hof dat zijn werk doet. De ironie is, door dit woord te zeggen, dat je de rechtbank niet labelt, maar je verschuift zijn schaduw over jou en de partij die je leidt, jij en Albini.

Glauc, als geleerde van de filosofie, weet beter dan wie ook dat woorden wegen, dat een woord niet alleen geluid is, het is het concept dat geschiedenis en gevolgen draagt.

Het woord “is een van de grootste zonden van de politieke taal, en het laat het meestal over aan degenen die het gewicht of de plaats ervan niet begrijpen.

Het woord “trad” gaat naar Dimal Basha, Cica of Yusuf Gervala, of Albulen Haxhiu, omdat ze taal gebruiken als slogan, niet wetende dat elk zwaar woord wonden veroorzaakt aan instellingen. Maar als iemand die filosofie heeft bestudeerd dat woord gebruikt, is het niet langer onwetendheid, maar een bewuste keuze. En dat is de grootste zonde.

Omdat de grondwet van Kosovo geen uitvinding is van Vetevendosje, noch van de LDK, noch van een huidige partij. Het is de erfenis van Pako van Ahtisaari, niet beschouwd als een schone daad van soevereiniteit, maar als een sleutel tot stabiliteit.

Ahtisaari en de schrijvers van de Grondwet wisten heel goed dat de Albanese meerderheid, uit de oorlog, de verleiding kon hebben om zich te gedragen in de kracht van het aantal.

Zij wisten ook dat Servië via de Servische minderheid zou proberen in te grijpen. Om beide uiteinden te vermijden, creëerde hij een architectuur die lijkt op een tweekamerparlement, zoals ik zei één nacht op “Presing” in Leo, één is de heersende meerderheid en twee is de Servische minderheid met veiligheidssleutels. Dat was het compromis dat Kosovo internationaal erkende onafhankelijkheid gaf.

Deze sleutels waren niet bedoeld om Belgrado macht over Kosovo te geven, maar om te voorkomen dat Belgrado excuses zou vinden om hier zijn handen terug te geven. En het is een groot geluk dat we zo'n grondwet hebben, want dit is een schild dat Kosovo multi-etnische staat in orde maakt, niet alleen multi-etnische samenleving in sociale orde.

Dit verschil is groot omdat we voor onszelf duidelijk moeten zijn, als we multi-etnische staten zijn, en zo ja, dan hebben de Servische lijst en het hof het recht om hun rol te beschermen. Als we multi-etnische samenlevingen zijn, dan zijn ze een gerespecteerde minderheid, maar zonder recht, impasse. De grondwet heeft duidelijk gekozen voor het eerste model.

Hier ligt het tweede gevaar, wanneer de macht van vandaag het woord <x0... We hebben gezien hoe gemakkelijk allianties veranderen, hoe snel de bezoeken van gisteravond en haastig gesproken woorden worden vergeten.

Wat gisteren werd toegestaan, is nu verboden. En het woord “Jij en Albin, bij president Ilir Meta.

Glauk, degenen die vandaag de dag de Serviërs vrezen, vergeten de simpele realiteit dat ze zo weinig in aantal zijn, zo respectloos van alles dat ze meer slachtoffers zijn geworden dan bedreigd.

Ze zijn een kleine groep, meestal ouderen, een gemeenschap die op de rand staat van natuurlijke minderheidsuitsterving. En als de geschiedenis een koude hand heeft, doet de biologie precies wat een deel van de Albanese samenleving nooit alleen wilde doen en de biologie verteert zo een bevolking die zichzelf de schuld gaf van de stilte en coördinatie van de negen jaar.

Doe dus niet wat jullie willen. Herhaal niet het onrecht waarmee jullie zijn opgegroeid en geleden als een menigte.

Omdat de verantwoordelijkheid om het fascisme te stillen, waar een meerderheid hun ogen sluit en de onderdrukking van een minderheid toestaat, een verantwoordelijkheid is die de staat zelf kan vernietigen.

Het is niet populair om dat te zeggen, maar het is waar en iemand moet het zeggen omdat wie het gevoel van rechtvaardigheid verliest in naam van vele risico's het land zelf te verliezen.

In deze dubbele architectuur is KFOR het internationale schild dat Kosovo fysiek beschermt, terwijl de grondwet het interne schild is dat Serviërs wettelijk beschermt.

De ene voorkomt de terugkeer van het Servische leger, de andere voorkomt uitzetting die Servië een excuus zou geven om in te grijpen. Zonder werkt het niet. Dit is ons land overlevingscontract.

Dus als je staatsverraad een constitutionele beslissing noemt, loop je het risico om precies uit te voeren wat je verraad noemt, omdat jouw woord de constitutionele orde van binnenuit omgooit.

Omdat het woord verraad in orde geen metafoor is voor persconferenties. Het is de ergste aanklacht die het strafrecht erkent. En zeggen tegen een rechtbank, het draait als een boemerang, en valt op degenen die het gebruiken, niet op degenen die het horen.

Als u denkt dat de Grondwet verkeerd is, dan is er een institutionele manier: de Grondwet wijzigen. Verzamel stemmen, krijg de steun van internationale partners, en schrijf een nieuwe order.

Maar houd het woord niet vast aan een instelling die bestaat om de stabiliteit van dit land te behouden. Want om eerlijk te zijn, het woord verraad gaat meer naar Vetevendosje door zijn taal en acties tegen de constitutionele orde dan de beslissingen die het hof neemt.

Je kunt dit allemaal. Je kunt een constitutionele oorlog verklaren, je kunt praten over verraad, je kunt de Grondwet veranderen in een gijzelaar in dagelijkse retoriek.

Maar je moet verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen. Want het woord dat je naar het hof van vandaag wijst, kan morgen op je hoofd staan. Het woord verraad.