Wat heeft James Rubin ons verteld over de aanklacht tegen Hashim Thaci?

Een 2011 verhaal, niet lang nadat het Euro-Deputer Dick Marty rapport werd uitgebracht met de redacteur van de Albanees-Amerikaanse krant “Illyria”, We ontmoetten Vehbi Bajarami om wat gedachten en advies te krijgen, de man die Servische propaganda had overwonnen in de tijd van de Kosovo-oorlog

Van Reuben Avjiu

James Rubin zal de eerste getuige zijn die door Defensie wordt opgeroepen in het proces tegen Hashim Thaci in Den Haag.

Rubin werd bekend voor Albanezen toen als woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken en nauwe medewerker en adviseur van secretaris Madeleine Albright de campagne leidde van de Amerikaanse publieke diplomatie tijdens de interventie van de NAVO in Kosovo.

Zijn werk was van groot belang. De NAVO versloeg Servië militair, maar Ruby won de belangrijkste strijd, die van de publieke opinie, in het licht van Servische fraude, anti-Amerikaanse propaganda van landen van Rusland naar China, evenals “pacifisten in het Westen die Amerika de schuld geven van elk conflict.

Bij toeval werd James Rubin geïnterviewd op het moment dat ze voor het eerst aangifte deden tegen Thaci, ULA, Kosovo via het beruchte rapport van de Zwitserse Eurodeput Dick Marty.

Rubin is een vroege lezer en vriend van de krant “, met een persoonlijke vriendschap met haar uitgever Vehbi Bajarami.

Toen de krant “Iliria” zijn 20-jarig bestaan vierde, was Ruby een van de beste gasten, op de Galra avond in Manhattan, waar ze werd vereerd met een krantendecoratie voor zijn harde werk in de dienst van Kosovo.

De vergadering om te interviewen werd gehouden in een van die prachtige Townhouse-stijl huizen in de begeerde en dure New York gebied, Upper East Side, dat is ook het gebied waar alle VN consulaten en missies zijn gevestigd.

Het prachtige privégebouw, met zijn karakteristieke witte marmer en zwarte knangelies, werd ter beschikking gesteld aan Mike Bloomberg nieuwsbureau “Bloomberg News”, dat voor het eerst experimenteerde met een gedeelte van meningen en redactionele teksten, bovenaan waarvan James Rubin werd geplaatst. Bloomberg zelf was toen burgemeester van New York City.

Het was mei 2011. Editor Vehbi Bajarami had gesproken met “Jemin” zoals degenen die hem kennen hem vaak bellen, en had de dag van het interview ingesteld. We gingen samen sinds de ochtend. In mijn tas had ik ook een fotocamera, hoewel ons specifiek verteld werd dat er geen foto's genomen zouden worden in de faciliteiten van het persbureau. Ik was ervan overtuigd dat we een moment en een plek zouden vinden om een post voor onze herinneringen te repareren, zelfs als het niet gepubliceerd werd.

James Rubin is ook bekend als de echtgenoot van vooraanstaande christelijke journalist Amanpour, die werd onderscheiden in haar rapportage en opmerkingen over gebeurtenissen in Bosnië en Kosovo. Tegen het einde van de jaren negentig waren ze een van de machtigste paren in Washington geworden, maar aan verschillende kanten van de “barricades<x1nd van de informatiestrijd. Die van de media, die van Clinton Administration.

Tijdens een warm gesprek gevuld met persoonlijke herinneringen probeerde Vehbiu haar voorafgaand aan het interview te overtuigen om als koppel naar het festival van de krant te komen “Ik denk dat Christiane veel beter bekend is en misschien dacht dat Jamie al zijn aandacht voor hem verdiende.

Onder de vrienden die Kosovo heeft geëerd, James Rubin is een van de weinige achtergelaten. Editor Bajarami was vastbesloten om te laten zien dat Albanezen niet vergeten waren. In feite, toen ze beiden op het podium stonden, in de grote zaal met bijna 1000 deelnemers aan de capaciteit die de regels toestonden, maar ook een ander verhaal, stonden ze allemaal op, applaudisseren en roepen zijn naam. Het was een van de hoogtepunten van Darca, die we gepubliceerd op de voorpagina.

De vergeten wereld van 1999

Ik herinner deze momenten eraan dat het gesprek met James Rubin juist gericht was op beschuldigingen tegen Kosovo-strijders, alsook op het veranderen van verslagen over het internationale plan waar Kosovo plotseling moest uitleggen of wanneer zowel haar als Servië's woorden in aanmerking werden genomen. In 1999 was er ook een debat, maar toen werd Servische propaganda gemakkelijker verslagen.

Was ze zwakker geweest, of had Ruby talenten of strategieën gehad die ze vandaag mist?

Twee dagen geleden werd de strategische dialoog tussen de VS en Kosovo opgeschort, terwijl men beloofde te beginnen met Servië. Dat zou onvoorstelbaar zijn in 2011, toen we James Ruby ontmoetten, maar zelfs toen voelde Kosovo druk.

Geniet van ons gesprek met hem op dat moment, en het is de moeite waard te onthouden vandaag dat het zeer actueel is.

Soms moeten we praten met mensen die dingen van afstand zien, niet alleen geografisch, maar ook tijd. James Rubin stopte met het omgaan met Kosovo en de Balkan. Hij glimlachte een beetje met onze zorgen en gaf toe dat ze echt problemen waren, maar zei dat Amerikanen een uitdrukking over hen hebben: “happy problems”.

Vandaag word je echt aangevallen, maar je bent in je huizen, je bent een onafhankelijke staat, en je kunt er niet door gewonnen worden in”, zegt hij. “Natuurlijk is deze campagne een probleem, maar van degenen die we gelukkige problemen noemen in de VS, problemen waar je niet bang voor bent, die je het meest bedreigend achtergelaten hebt.

Hij legt ook uit dat de tijden zijn veranderd. Op een gegeven moment waren Serviërs de “negatieve persoon”. Ze werden geleid door een oorlogsmisdadiger, negeerden het Westen, pleegden misdaden tegen de bevolking. In die tijd was het makkelijk om de wereld te overtuigen om te kiezen voor Kosovaren. Nu Kosovo onafhankelijk is geworden en Serviërs gedwongen zijn de democratische veranderingen aan te brengen die het Westen nodig heeft (wat, hij voegt daaraan toe, nog veel te doen heeft), raakt de wereld niet langer enthousiast over het werk van Kosovo. Integendeel, het idee overheerst dat Kosovo nu de verantwoordelijkheid moet nemen en een rekening moet houden, net als elke andere onafhankelijke staat.

Vandaag hebben degenen die zeiden dat Ruby de inspanningen van Servië heeft toegevoegd om de VS, de EU en het Westen, met zeldzame mineralen, te lokken met bijdragen aan de munitieproductie en corrupte investeringskansen en persoonlijke voordelen.

James Rubin sprak met eenvoud over zijn rol en succes in 1999. Hij zei dat zijn werk in vergelijking met de huidige strijd om de internationale publieke opinie zeer gemakkelijk was.

Er waren maar twee of drie televisiestations in mijn tijd die 24 uur per dag nieuws gaven. Dit type informatie apparaat was in de explosie, maar het was nog steeds gemakkelijk om te werken met”, liet hij ons. “Elke dag gaf ik een halve - weg persconferentie en het werd gezien over de hele wereld. Ik had een grote kans om onze opvattingen uit te leggen aan de wereld”.

Sinds 2011 toen we met hem spraken, en nog meer in onze tijd, met de stroom van sociale netwerken en nieuwe platforms, wordt de mening gebombardeerd met veel meer informatie dan het kan consumeren. Terwijl de informatie meer gemonopoliseerd was dan het zou moeten zijn, is ze vandaag meer afgeleid dan het zou moeten zijn.

Zonder angst kan worden gezegd dat we het geluk hebben gehad dat de oorlog in Kosovo plaatsvond vóór de komst van Facebook- of X-netwerken.

Zoals hij zich bescheiden toont, is de voormalige staatssecretaris royaal in het verlenen van krediet aan zijn leiders in de politiek: president Clinton en secretaris Albright.

De “is al een feit bekend dat mevrouw Albright de krachtigste voorstander was van interventie in Kosovo in het bestuur van president Clinton”, en herinnerde aan voormalig woordvoerder Rubin. De voorzitter zet de motivering van de interventie in het openbaar, wat toen mijn taak was als woordvoerder”.

Maar het was belangrijk, legt hij uit, dat president Clinton koste wat het kost eiste dat ons Kosovo-beleid zo uitgelegd zou worden dat het niet alleen in de VS maar wereldwijd steun zou krijgen. Om hem te provoceren om het bereik van bescheidenheid te overwinnen, vertelde ik hem dat als alles werd uitgevoerd door historische omstandigheden en de media, de persoonlijke rol van de communicator minimaal blijft. Daar erkende Ruby dat zijn betrokkenheid toen nog een factor was.

“heeft een uitdrukking die zegt: Niets overtuigt je als gehoorzaamheid”, zei, herinnerend aan die tijd. Ik wist vrij zeker waar ik het over had. Ik las niet alleen woorden op papier of deed de plicht. Ik had zelf deelgenomen aan het besluitvormingsproces bij Buitenlandse Zaken, als een nauwe medewerker van mevrouw Albright. Ik had veel geleerd, feiten gekend, namen gekend, persoonlijk deelgenomen aan het onderhandelingsproces, zelfs praten met het UCK. Ik was van mening dat zij door zich ermee te bemoeien humanitaire acties uitvoerden om de ramp te voorkomen die het volk van Kosovo bedreigde. Het is geen wonder dat degenen die mijn publieke verschijning hebben bijgewoond de overtuiging hebben opgemerkt waarmee ik communiceer en in het proces zelf ervan overtuigd zijn dat ze deden wat ze moesten doen”.

Lasten hertellen, nooit opladen! ”

Vandaag zal hij spreken als getuige van de aanklacht in de aanklacht tegen Hashim Thaci. Toen we met hem spraken, maakten deze aanklachten deel uit van een verslag van Dick Marty en het enige negatieve toen was schade aan het imago en de oorlog in Kosovo. Op dat moment was er geen rechtbank of aanklacht aan de horizon, hoewel de mogelijkheid bestond.

Ons gesprek richtte zich dus ook meer op wat Albanezen zouden moeten doen om op hen te reageren. Het morele voordeel van de UCK zou volgens hem niet worden aangetast, en dat betekende niet dat er geen misdaad was, maar ze hebben geen leger dat openlijk elke aanval op burgers heeft veroordeeld.

Dat kan strafbare acties hebben gehad in oorlogstijd, dat mag niemand verbazen. Als de dood heerst, kunnen mensen beslissingen nemen die ze vandaag nooit zouden nemen.

Maar zijn advies is dat Albanezen niet in de val lopen van samenzweringstheorieën. “Het is een vortex waaruit het niet langer weggaat als het naar binnen glijdt”.

Mijn advies aan de Albanese leiders is niet in deze val te trappen. Wanneer u wordt aangeklaagd, gaat u eerder over de aanklacht dan over de aanklager. Verspil hun energie niet aan het ontmaskeren van de bedoelingen van de aanklager in plaats van te helpen, in feite, schade. Regel gewoon de aanklacht. Lees de feiten een voor een, en met de kalmte van een advocaat in de rechtszaal, presenteren de onveranderde feiten en wrok”, adviseert hij.

James Rubin zegt dat hij de emotionele reactie begrijpt: “We zijn allemaal zo wanneer we ten onrechte voor ernstige beschuldigingen worden geplaatst. Op dit moment moet echter worden vastgesteld dat stilte duidelijk is. Alleen Dick Marty riskeert dat zijn beschuldigingen onbeantwoord blijven. De aanklachten, niet de aanklager, zijn degenen die aandacht verdienen. ”

Anderzijds moeten de leiders van Kosovo slechts voor één ding zorgen en de nieuwe staat van Kosovo laten bloeien. Dit is wraak en de beste reactie, op elke beschuldiging”, vertelde hij ons.