Berisha's poging om het conflict met Rugova te verbergen. Hoe Demech en studenten in Pristina tegen hem gebruikten

Sali Berisha verhuisde dagelijks steeds meer van de Amerikaanse politiek. De overwinning van zelfs lokale verkiezingen op 20 oktober 1996 had zijn volledige macht en tegelijkertijd zijn drama voltooid. Hij voegde politieke vijanden toe aan Albanië en verloor de belangrijkste bondgenoot in de wereld, de VS.

De druk om de piramidebedrijven te sluiten was begonnen. De betrekkingen van de regering met het IMF waren verslechterd. Zijn minister van Financiën, Ridvan Bode en bankgouverneur Christaq Lunik, maakte verklaringen waaruit bleek dat ze niet zo speels waren met de vastberadenheid van Sali Berisha om piramidebedrijven niet aan te raken.

In deze gespannen situatie werden de eerste piramideschema's verbroken. Vertrouwd dat de enige manier om de VS weer aan zijn zijde te krijgen Kosovo was, werd Sali Berisha in die strijd geïnvesteerd.

Sali Berisha gebruikt Ademi Demacin vs Rugova

Sali Berisha keek naar Adem Demmac, een leider die hem tot dan toe had genegeerd. Eind november werd Demac uitgenodigd om deel te nemen aan Tirana.

De aandacht van de pers voor deze situatie was extreem. Als journalist van The Voice of America probeerde ik Adem Demachin te interviewen. Het probleem was dat hij zijn plaats niet kon vinden. De vertegenwoordiging van Kosovo in Tirana had geen informatie. Hij wist alleen dat hij was uitgenodigd door Sali Berisha.

Berisha wilde zekerheid over het gesprek met Demac. Er was bijzondere nieuwsgierigheid over de vraag of het idee van het interview was mijn of het redactionele. Toen bood hij me een bewaker aan, om me te koppelen met Demach's bewakers. Tot slot werd mij verteld om naar het voormalige hotel “ (Miniri), een klein hotel in de hoek van “Skender Behave” te gaan Daar zeiden ze dat iemand me een telefoon zou geven om met Demach te verbinden.

Ik bleef een half uur, maar er kwam niemand. Ik vroeg de receptioniste of hij berichten voor me had. Na vragen over de naam, vertelde hij me “po”. Na een tijdje kwam een lange man van Mr Demach's beveiliging naar de lobby en zei dat hij me een telefoon zou geven, waar ik Mr Demachy binnen een half uur kon bellen.

Het was een uur dat ik iemand zou ontmoeten die zich verborg in het midden van Tirana. De telefoon die hij me gaf was een vast nummer, geen mobiel. Hij kwam me bekend voor omdat hij dezelfde nummers had. Zodra de jongen vertrok, belde ik en zag ik het receptiemeisje de telefoon opnemen.

Begrepen. Ademi Demach was in het hotel. De <x0;ilegale vice” was nog niet onder controle. We begonnen het interview in de hotelzaal “Vyosa”.

Tijdens het interview was het duidelijk. De eerste om de protesten in Servië te steunen en de tweede dat de regering in Tirana geen fout had gemaakt door hen te steunen en Pristina te bekritiseren voor passiefheid.

Het interview was wat Sali Berisha wilde. Het vereiste een parlementsvergadering in Kosovo, het dynamiseren van het institutionele verzet, het ondersteunen van protesten in Servië. Diametraal tegenover Rugova's standpunten.

Twee vragen van zijn antwoorden verklaarden alles.

De officiële pers van Tirana onlangs, maar de officiële politiek roept ook de Albanezen van Kosovo op om Servische oppositiedemonstraties te steunen. Doe je mee?

Demach: Zoals u weet heb ik ook een boodschap gestuurd ter ondersteuning van deze demonstraties. De boodschap heeft elkaar gesteund en heeft een grote echo gemaakt, zowel onder de demonstraties als onder de Servische inlichtingendiensten. Ik vind dat deze demonstraties gesteund moeten worden, want de democratisering van Servië is een voorwaarde die Kosovo vrij maakt tegen een lagere prijs en in een hoger tempo.

Zijn er veranderingen in het officiële beleid van Tirana in het huidige Kosovo-beleid?

Demach: het beleid van Tirana is consequent ten gunste van de Kosovo-beweging geweest, ter ondersteuning van de onafhankelijkheid van Kosovo, en dit beleid heeft zeer kleine hallucinaties gehad. Maar onlangs is de Albanese politiek - de Albanese staat - volledig gekristalliseerd. De recente verklaringen van de heer Tritan Shehu en de recente verklaringen van president Berisha zijn zeer gunstig en net als de steun van de Albanese beweging.

Met Sali Berisha ontmoette ze elkaar op 24 november om 12 uur. Berisha prees het feit dat Demac “sybol was gebleven voor ons nationale verzet” -- een beoordeling die het gewicht van Ibrahim Rugova in de geschiedenis van vreedzaam verzet overschreed.

Berisha's officiële aankondiging zegt: “Hij bevestigde zijn mening over de onderwijsovereenkomst met president Berisha dat het schoolprobleem door Albanese studenten zelf kon worden opgelost”, wat protestbewegingen van studenten en studenten in Pristina betekende als de overeenkomst niet ten uitvoer werd gelegd. Dit was het motief voor uw protesten in Pristina op oktober 1997. Berisha onderstreepte ook zijn steun voor de onderwijsovereenkomst, “als bewijs van de wil van president Milošev om te respecteren wat is ondertekend”.

Berisha heeft er intussen op aangedrongen dat Kosovo zijn Parlement bijeenroept om normaal te functioneren “Parlement en andere instellingen, die niet alleen niet ingewikkeld zouden zijn, maar in plaats daarvan zouden bijdragen aan de stabiliteit en vreedzame oplossing van de kwestie Kosovo -- kwesties die de meest intermediaire factor van de Balkancrisis vormen”.

Steun aan de Servische oppositie, de inspanningen om het nog steeds onconventionele parlement van Kosovo tot stand te brengen en de vorming van juridische instellingen in Kosovo, waren ook de stellingen die zijn stille strijd met Rugova hebben aangewakkerd. Het was eigenlijk allemaal utopie. Ibrahim Rugova was er niet in geslaagd zijn plaatsvervangers te beschermen tegen arrestatie zonder constitutionalisering, laat staan hen te verzamelen. Berisha wist dat heel goed. Hij vertelde Rugova gewoon, “doe dit of vertrek omdat anderen het doen”.

De ironie was dat Rugova de dag na Demac naar Tirana zou komen. Hij ging na Albanië naar Noorwegen, om verder te gaan in de VS op een ontmoeting met Warren Cristopher, dan in ruil voor Frankrijk zou hij een medaille krijgen van de Sorbonne Universiteit in Parijs. Na een maand zou het terugkeren naar Tirana en daarna naar Pristina.

Sali Berisha's drama was enorm. Ibrahim Rugova, die tot dan toe één arm van hem had overwogen, werd nu drie keer per jaar geconfronteerd met minister van Buitenlandse Zaken Warren Christopher, terwijl Berisha maanden weg was geweest, maar Adem Demach.

Rugova's ontmoeting met Sali Berisha vond plaats op 25 november, een dag na Demac. In Berisha's verklaring lijkt niemand hete thema's aan te raken. “De voorzitters Berisha en Rugova benadrukten dat het begin van de werkzaamheden van het Parlement en andere instellingen in Kosovo belangrijke stabiliteitsfactoren zijn die bijdragen tot de vreedzame oplossing van de kwestie Kosovo”. 10.000

Dit was ongetwijfeld Berisha's moeilijkste zin om in gesprek te brengen. Ibrahim Rugova is doorgemaakt zonder veel emotie.

Tijdens zijn aankondigingsceremonie “Doctor Honor” van de Universiteit van Sorbonne in Parijs, over de BBC in Albanees gesproken, legde Rugova uit waarom hij niet betrokken raakte bij het ondersteunen van protesten in Servië, zoals Tirana vroeg.

Zodra hij aankwam in Tirana, Berisha was voorzichtig om Rugova weer te ontmoeten. Hij was al de enige gesprekspartner van Albanezen met de VS en Berisha moest erbij betrokken worden.

In de aankondiging van Berisha's kantoor, de “presidenten bedankte de VS en prees de bijeenkomsten die de heer Rugova ontwikkelde met staatssecretaris Christopher, met congresleden en andere hoge Amerikaanse regering ambtenaren, en beschouwden ze als een consolidatie van de Amerikaanse betrokkenheid en interesse in het oplossen van het Kosovo probleem. De presidenten Berisha en Rugova benadrukken dat de democratisering van de democratische en vreedzame methoden van Servië een belangrijke positieve ontwikkeling is, niet alleen voor Servië, maar ook een directe en reële bijdrage aan vrede en stabiliteit in de regio”.

De aankondiging van Berisha's persdienst was voorzichtig om in elk geval de twee presidenten “te presenteren, met name het punt van protesten in Servië. Maar ze hadden een aparte publieke houding. Dit bleek uit een interview dat Ibrahim Rugova gaf aan de prestigieuze Franse krant “Le Figaro”

Rugova's laatste nacht in Tirana was eind december erg gespannen. Ik had niet verwacht dat het zo ver zou gaan.

Toen ik terugging naar Willa 31, in de hoop dat ze deze keer een interview zou geven na haar bezoek aan de Verenigde Staten, zag ik dat de situatie gespannen leek in de hal van de villa. Zijn partner, Adnan Merovci, had een bewaker achtergelaten die je niet naar boven wilde laten gaan zonder het aan te kondigen. De Gazidede Union zat iets verderop, boos. Ik begroette ze zonder te weten waarom hij daar was.

Waar ga je heen?

En toen schudde hij zijn hoofd naar de bovenste verdieping, om me te vertellen “naar Hem?

Ja. Ik heb het hem verteld. Ik liet een half woord voor een interview...

Schud je hoofd zo teleurstellend. Het leek alsof hij klaar was om me te vertellen waarom het tevergeefs was... ”.

Ibrahim Rugova zat net tv te kijken. Hij gaf me een signaal om te gaan zitten. Ik vertelde hem dat hij onder de Gazidede Union wachtte. Misschien was het voor jou.

Ik zei tegen Adnan dat ik het druk had. Het is alles wat ik moet doen op andere niveaus.

Het ongemak waar hij mee praatte leek alsof ik van onderwerp moest veranderen terwijl hij deed alsof hij de fles whisky zocht.

De hele scène in zijn kamer en de spanning die de wachtende in de lobby kon zelfs kloppen leek sterk.

Dan zou het gesprek op de weg gaan van niet echt belang.

Ik zag dat ik faalde. Er was geen sprake van een interview.

Ondervraag je de “Voice of America”? Ik liet hem zich weer ongemakkelijk voelen.

Nee, nee! Wat een interview. Goed je te zien. Daar, ik heb whisky gevonden! We drinken wat...

En toen veranderde het gesprek volledig. Ik kreeg Berisha ook niet binnen, Demacchi of Bukoshi, noch het Tirana geschil Pristina.

Berisha's poging om het conflict met Rugova te verbergen. Hoe hij studenten in Pristina tegen hem opvoedde.
Sali Berisha had het gevaar gevoeld. Het conflict tussen hem en Rugova, de hele weekendconferentie twee dagen voor het nieuwe jaar, kostte Ibrahim Rugova. Hij deed wat hij kon om het te laten lijken alsof er niets tussen hen gebeurde.

“zal hier opnieuw bevestigen, voor u schattingen van de onbetwistbare, zeer belangrijke LDK-bijdrage, evenals die van president Rugova over de kwestie Kosovo”. Hij zei aan het begin van de persconferentie.

Toen begon hij verschrikkelijk voorzichtige zinnen te zeggen van wat Berisha nooit zei. Het was alsof hij een test deed waar iemand bij was.

Ik heb het beleid van de politieke krachten van Kosovo, van president Rugova, gesteund en ik steun ze nogmaals. Maar de uitverkorenen moeten bij het zoeken naar een stem van een onderdrukt volk zorgvuldig alle eer en de gevolgen van deze stemming tellen. De grondwet van het Parlement is een uiterst belangrijke ontwikkeling in het politieke leven van Kosovo, in tegenstelling tot de constitutionalisering van alle andere instellingen”.

Zijn woord was duidelijk. In zekere zin beschuldigde hij de leiders van Kosovo ervan het parlement niet bijeen te brengen en de regering te heroveren, in feite hun belangen boven de belangen van Kosovo te stellen. Het woord “moet goed alle eer en gevolgen van deze” stem berekenen, was een duidelijke aanval.

In de kwaliteit van “Amerikaanse stem” zocht ik naar de microfoon.

Enige tijd geleden heeft u in deze zaal Kosovo-Albanezen opgeroepen hun maximale eisen op te geven en hen nu aan te moedigen hun nationale doelstellingen te verwezenlijken. Wat is het verschil? Ten tweede lijkt het erop dat Ademi Demac in Kosovo in oppositie met president Rugova een nieuw politiek blok versterkt. Ondersteunt u dit, wat is uw mening?

Het eerste antwoord was uiterst verwarrend. Geen enkele zin eindigde tot het einde... Ik heb een optimale oplossing gemaakt, maar niet alles wat juist is, het is mogelijk. Met optimistische oplossingen heb ik nooit de beste oplossing uitgesloten die Albanezen voor zichzelf willen, maar het heeft altijd de voorwaarde van begrip met de andere kant. Ik weet niet of twee landen vreedzaam verdeeld zijn zonder een gemeenschappelijke consensus. Dus, een democratisch Kosovo en een democratisch Servië, ik ben ervan overtuigd dat ze steeds redelijkere beslissingen zullen nemen, in plaats van een bezet Kosovo en een totalitair Servië. Dat was de essentie van mijn verklaring. Wat Adam Demach betreft, ik zie geen tegenstellingen zoals jij journalisten ziet. Ik zie geen overmaat om de generaal te negeren. Demach is volledig gedefinieerd voor de vreedzame beweging, dus zijn platform is het beschaafde, democratische platform, dat eigenlijk wordt gehouden in termen van een vreedzame resolutie”.

Het antwoord dat hij mij gaf rechtvaardigt zijn steun voor een democratisch Servië, want volgens hem als de Servische oppositie Milošević versloeg, zouden zij de kwestie Kosovo op een democratische weg kunnen oplossen -- het tegenovergestelde van wat Rugova vond. Rugova vond de Servische oppositie even agressief en nationalistisch ten opzichte van Kosovo. Hij presenteerde de Servische obsessie voor Kosovo als een nationaal ras tegen Albanezen.

Berisha's sympathie stond open in het Demaci deel, en hij plaatste het als een persoonlijkheid op Rugova's figuur. Het was duidelijk dat het uit was.

Een bestelde vraag van een verslaggever uit de krant “Albany” maakte de bezorgdheid van Berisha duidelijker. De verslaggever vroeg:

) Uit de manier waarop u reageerde, mijnheer de president, op protesten in Belgrado, lijkt het erop dat u hoopt te beslissen over de oplossing van de bevolking van Kosovo in Belgrado. Vindt u het erg om Albanees-Servische betrekkingen te onderhouden, met name de betrekkingen tussen Pristina en Belgrado?

Het waren vragen verspreid door Berisha's woordvoerder.

Berisha wist wat hij ging zeggen. Hij keek niet van de krant af. “Ze protesteren tegen een regime dat ongetwijfeld het grootste is -- de meest anti-Albanees ooit -- tegen degene die met tanks de rechten van Albanezen in Kosovo heeft overgenomen. Als de demonstraties in Belgrado worden gesteund, mogen we niet vergeten dat studenten in Belgrado het recht hebben om te protesteren, terwijl Albanezen vaak het recht hebben om te protesteren tegen hun ontkende rechten en vrijheden en door dat regime geschonden. Het gaat niet om twee geografische eenheden in het ene Zuid-Afrika en het andere in Noorwegen, maar om hetzelfde regime. Zelfs als Albanezen al hun vrijheden en rechten zouden genieten, denk ik dat we in het belang van waarden die gebaseerd zijn op een democratische samenleving, niet konden helpen de democratische beweging in Servië te begroeten”.

Berisha hier is gevorderd. In zekere zin beschuldigde hij Rugova ervan de kwestie Kosovo te willen winnen door achterover te leunen en de oproep te herhalen om protesten in Belgrado te steunen en het studentenprotest in Belgrado voor te stellen als protest tegen de vrijheid van Kosovo.

Vervolgens kwam Sokol Olldashi tussenbeide, destijds journalist van de krant “Albania”, en herinnerde hem eraan dat de politieke krachten in Kosovo een negatieve reactie hebben op deze positie van Berisha.

Ik heb geen kennis van de negatieve reacties van de politieke krachten in Kosovo op de steun die ik heb gegeven aan studentendemonstraties en protesten in Belgrado en bevestig deze vandaag. Ik beschouw dit als een zeer controversiële steun en weet dat de politieke krachten in Kosovo zich over het algemeen positief hebben uitgesproken voor deze beweging.

Wat betreft de studentenpetitie van Pristina... Hij is een petitie die, zoals gemeld in de pers, president Rugova toespreekt. Ik heb er alle vertrouwen in dat de president hem met de grootste ernst zal behandelen, met speciaal respect voor de studenten... Studenten vormen ongetwijfeld de hoogste kwaliteitsgroep van Balkanverenigingen. Dit einde bleken ze liberalen te zijn, zendelingen van de bevrijding van de volkeren, waardoor ze 148x0> achterlieten.

Maar als je de studentenpetitie bekijkt, lijkt het door Berisha gedicteerd te zijn en geschreven door Demach met de hand. Het was alles dat Berisha en Demaci publiekelijk spraken tegen Rugova.

De petitie, met ongeveer 500 handtekeningen, werd overgedragen aan de herziening van “Buyku” voor publicatie en de enige die hierover in het openbaar opmerkingen maakte, was Sali Berisha in Tirana. De petitie had negen punten voor president Rugova.

1. We vragen de president om erop te staan schoolobjecten te krijgen.

2. We streven naar de constitutionalisering van het parlement van de Republiek Kosovo en steunen de huidige eenendertig parlementsleden en de eerste drie die ernaar hebben gestreefd.

3. Wij vragen president Rugova dringend om Adem Demaci afgevaardigde in het Parlement te aanvaarden.

4. In geval van verdere niet-naleving van het Parlement vragen wij van alle parlementsleden om publiekelijk ontslag en om vergeving voor de fraude die zij hebben gepleegd, bewust of onbewust.

5. Verzoek om een pauze in censuur in “Buyku”, QIK, BTW-satellietprogramma.

6. We vragen politieke gevangenen die betrokken zijn bij de LDK en andere partijen om wakker te worden uit de slaap.

7. Verzoek om stabilisatie van de verslagen, president regering.

8. Wij streven ernaar het functioneren van de coördinatieraad van de Albanese politieke partij in de ruimten van het voormalige Joegoslavië te reactiveren.

9. We proberen een einde te maken aan het Casta-beleid, respectievelijk het feudadalisme in Kosovo.

De aandacht van Berisha en die “-rechten in Kosovo” toonden aan dat hij het gebruik van Kosovo als reddingsbron tegen het Amerikaanse embargo daarop serieus had genomen. Hij had een andere leider nodig die conflict kon zaaien met de Verenigde Staten voor Berisha om zelf bemiddelaar te worden.

Maar hij had ook de VS als serieus genomen, Rugova onder zijn auspiciën en het verbreken van banden met Berisha.

Het conflict met Rugova, de openlijke ontvouwing van Berisha's ambities om hem te verplaatsen en de situatie in Kosovo te controleren om het te gebruiken om gebroken Amerikaanse rapporten op te bouwen, kostte hem veel geld. Enkele maanden later verliet hij de macht en met Amerikaanse steun, terwijl Rugova hun vertrouwde man zou blijven.

Sali Berisha sloot in 1996 en probeerde Kosovo te gebruiken om aan de crisis in internationale verslagen te ontsnappen, na wat er was gebeurd met verkiezingen en ergere berichten met de VS. Maar begin 1997 onderschatte hij alles. De gebeurtenissen in Albanië werden zo snel waargenomen dat Berisha's pogingen om Rugova te delegeren, om Demac te steunen of om de Europese steunlijn van de Servische oppositie te krijgen, niet meer werkte.

De snelheid waarmee Albanië de afgrond in gleed verandert nu in een probleem voor Kosovo. En het lijkt erop dat dit Adam Demach meer pijn deed dan hem hielp.

Ibrahim Rugova, wiens grootste macht was het niet reageren, verbrijzelde Berisha's bod met zijn stilte. Binnen de LDK, vooral in de directe kring van Rugova, werd een geest van mislukking gecreëerd voor officiële Tirana, en vooral Berisha. Maar Rugova gaf nooit op. Hij negeerde gewoon al het conflict dat Berisha probeerde te creëren en vervolgde zijn persoonlijke rapporten met de VS.

Hij had dagelijks contact met Amerikaanse diplomaten voor elke ontwikkeling in Kosovo, en vooral de combinatie van deze crisis met de strijd van de Servische oppositie in Belgrado. Typisch, de spanning gecreëerd na verschillende moorden in Kosovo en Amerikaanse suggesties voor Rugova en Bukoshi.

First Republic. Politieke geschiedenis van Kosovo 1989 1999)