een dag geledenArthur Zheji, de vriend die met Kosovo sprak
Periskopi(10 maanden geleden)
(10 maanden geleden)Van: Baton Haxhiu Ik wil het niet schrijven als een gedenkteken, want Arthur Zheji heeft mijn slotrituelen niet ingevoerd. Hij was een man die altijd ramen en bekentenissen opende, zelfs als ze niet in een rechte lijn, maar ze nam vreemde bochten. Hij was bijzonder in zijn nationalisme. Ik heb [...]
Van: Baton Haxhiu
Ik wil het niet schrijven als een gedenkteken, want Arthur Zheji heeft mijn slotrituelen niet ingevoerd. Hij was een man die altijd ramen en bekentenissen opende, zelfs als ze niet in een rechte lijn, maar ze nam vreemde bochten. Hij was bijzonder in zijn nationalisme.
Ik ontmoette hem voor het eerst in Rome in 1992, op de Radicale Partij conventie.
We communiceerden al twee jaar per telefoon en met dat vermoeide internet van de tijd, maar daar keken we naar.
De delegatie uit Kosovo eiste een resolutie over onafhankelijkheid, in een tijd waarin niemand dat woord openlijk kon uitspreken.
George en Edi Rama schreven de tekst in het Italiaans en met de hulp van Marco Panella werd de resolutie een officieel document.
Het was de eerste keer dat het woord “onafhankelijkheid van Kosovo” werd verzegeld op een internationaal congres.
Zhei was gepassioneerd over deze kwestie, zoals een spirituele schuld van zijn moeder, Besa, en van Petro Zajit, die in Kosovo bekende namen waren.
In de oorlogsjaren brachten we uren en dagen door in Macedonië, tijdens ontmoetingen met leiders van het UCK, met Arben Xhaferin van Menduh Thaci.
Hij zag oorlog, niet als een kroniekschrijver, maar als een deelnemer. Hij schreef met de passie van een krijger.
Na de toetreding van NAVO-troepen kwam hij bij mij in Kosovo, bleef wekenlang en schreef hij elk verbrand bord op, elke wond die Servië had achtergelaten.
Daar zag ik duidelijker wie hij was - een journalist die niet in vrede was omdat hij zijn eigen drama deed aan een volk.
In Albanië was er een warme vriendschap met Fatos Nano en hield Rama als vriendin zonder ooit de politiek in te gaan.
Hij runt publieke televisie, shows, analyses. Hij heeft veel dingen serieus gedaan, maar hij heeft nooit zijn lange rust gevonden.
Hij werd gevangen in passie voor schrijven, conversatie, debat, en meer dan nodig voedsel.
Het was een verlangen dat als innerlijk ritme toenam, misschien om de passie van het leven levend te houden.
Maar zijn lichaam kon het niet bijhouden. Hij negeerde zijn gezondheid, boog zich nooit voor de regel van diabetes, en hij verhuisde uiteindelijk naar de volgende sneeuw.
Arthur Zheji was een vriend van bitterheid en verzoening, maar hij was nooit boos. Hij bleef altijd een poort die me introduceerde in zijn Albanië, een Kosovo-bekentenis van het vertrouwen dat zijn moeder hem had geleerd, en een vriend die passie niet kon scheiden van het leven.
Vandaag, als ik het me herinner, krijg ik geen herinnering, noch heb ik de laatste begroeting. Het lijkt gewoon een verhaal dat niet eindigt. Omdat Raj nooit akkoord ging.Periscoop'
