Een gebed voor de oppositie aan de vooravond van de ineenstorting van de republiek

Een republiek in de handen van een premier en een president die nog niet is gekozen, toont aan dat we op de rand staan van een opzettelijke ineenstorting en een oppositie die hij ziet.

Er staat: Baton Haxhiu

Ik bracht Albin Kurt's persconferentie door en las later de status van een van zijn stille woordvoerders in het Instagram, die altijd zijn beslissingen voorgaat met vermoeide moraal en lange zinnen over overtredingen.

Beiden, elk op hun eigen manier, gaven dezelfde boodschap, dat de crisis een instrument is, geen probleem. Die regels kunnen gebroken worden zolang de macht overleeft.

Toen ik Kurt hoorde praten tegen de menselijke toon over de staat als zijn eigendom, realiseerde ik me dat wat er gaande is niet langer politiek debat is, maar het voorbereiden van een opzettelijke ineenstorting.

Memley, Lumir, Ramush, Fatmir, dit is voor jou. Je begint misschien niet eens, maar ik probeer je te vertellen wat me dwarszit. Mijn wens is om een fout te maken, en alles wat ik schrijf is om niet te gebeuren in een nare droom.

Ik schrijf het omdat jij de enige bent die vandaag de staat kan stoppen... naar een ineenstorting die steeds dichterbij komt.

Ik zie je zwijgen, alsof je wacht tot de crisis zichzelf sluit, alsof je kijkt naar een puinhoop die niet van jou is.

Maar wat er gebeurt is geen politiek spel. Het is institutionele ineenstorting. En als je de crisis vandaag niet analyseert, dan erf je het morgen als de historische fout.

Je hebt een moment voor je dat niet alleen de toekomst van de oppositie bepaalt, maar ook de republiek.

Want in dit stadium is inactiviteit participatie.

Je kunt niet zeggen dat je geen partij bent omdat je door geen oplossing te bouwen, Vetevendosje en anderen toestaat om de staat omver te werpen.

In de geschiedenis van de nieuwe landen zijn er tijden dat het zwijgen van degenen die kunnen spreken gevaarlijker is dan de acties van degenen die vernietigen.

Ik schrijf niet naar de macht vandaag, want hij heeft zijn keuze gemaakt om het land te verwoesten om te overleven in zijn eentje.

Ik heb deze brief aan de oppositie gericht, omdat alleen het de staat kan stoppen in een fase die binnenkort een crisis wordt genoemd, maar instort.

Het ontbreken van een regering is niet alleen een gebrek aan cijfers in de Vergadering. Het is een gebrek aan politieke moraal, gebrek aan democratische cultuur en gebrek aan inzicht in dat dialoog geen zwakte is, maar de basis van de parlementaire staat.

Albin Kurti en zijn kring hebben de consensus omgezet in beledigingen, overeenstemming in zonde en samenwerking in verraad.

Wat er in het Huis gebeurde is niet alleen een mislukte sessie, het is de röntgenfoto van een geest die het idee van de staat zelf omdraait.

De oppositie moet begrijpen dat deze crisis niet meer van hem is, maar van de republiek. Als je het als een volgend spel behandelt, zal het deel worden van het scenario dat hij zorgvuldig heeft bedacht en gekoppeld aan de ineenstorting van het systeem van binnenuit.

Het eerste scenario lijkt de meest onschuldige en houdt verkiezingen in december, of in januari de langste versie, stelt de grondwet uit tegen eind februari.

Op dat moment zal het land in botsing komen met drie crises, en dat is allemaal ernstig. De eerste is de constitutionele crisis, de tweede is economisch en de derde is democratisch.

Laten we dit één voor één rechtzetten.

Volgens de grondwet (het kan ook verkeerd zijn) De president moet worden gekozen 30 dagen voor het bevel vervalt. Dit komt overeen met eind februari en begin maart 2026.

Als er geen politiek akkoord wordt bereikt over de keuze van de organen van de grondwet, zal het proces worden afgesloten met automatische ontbinding. De Assembly gaat naar huis en de huidige regering blijft in functie.

Maar als Kurti er in slaagt 41 afgevaardigden veilig te stellen en ze buiten de zaal te houden tijdens de stemming van de president, dan komt Kosovo in de fase van constitutionele neutraliteit, wat betekent dat er geen nieuwe regering, geen nieuwe president, geen democratische controle is.

Op dat moment blijft de staat in handen van een gevestigde regering en een zittend voorzitterschap.

In maart neemt Albulen Haxhiu het over in de plaats van de president, omdat er tekenen zijn dat Dimal Basha zal aftreden.

Zo zal Kurt zowel de regering als het voorzitterschap en de verlamde Vergadering in zijn handen hebben. Dat betekent absolute macht boven elke institutionele grens.

Het is niet langer politiek, maar een milde vorm van staatsgreep, onder de naam van de wet en onder de schaduw van de democratie.

Het tweede scenario is economisch en destructief bij de stichting.

De huidige regering kan de nieuwe begroting niet voorstellen, terwijl het oude Parlement het niet kan goedkeuren.

Zonder parlementaire commissies en zonder functionele meerderheid wordt de begrotingsdiscussie onmogelijk.

Op 1 maart 2026 komt Kosovo in een absurde realiteit. Dat betekent geen begroting, geen salarissen, geen pensioenen, geen vergoedingen voor overheidsaannemers.

Na 28 februari zal de staat “shu-down<x1 financial> invoeren en een verlamming die elke burger, elk bedrijf en elk gezin zal treffen.

Dit zal de eerste keer in de geschiedenis van Kosovo zijn dat instellingen niet door gebrek aan middelen, maar door gebrek aan bestuur worden tegengehouden.

De gevolgen zullen vergelijkbaar zijn met de crisis van 1997 in Albanië: als je herinneringen hebt, is er sprake van een ineenstorting van het economisch systeem, faillissement van bedrijven, een afname van het vertrouwen van het publiek en een opleving van angst als sociale staat.

Dit alles is geen toeval, maar een deel van het politieke verslag van een man die weet dat de crisis het meest vruchtbare terrein is voor populisme en voor Kurt en zijn derde Republiek.

Het derde scenario is het meest gevaarlijke, omdat het in het vest van “reden” komt.

In de komende weken zullen er stemmen zijn die zeggen dat “goed is om over de begroting te stemmen, zelfs dit Parlement, maar niet om het economische leven te stoppen”.

Ze zullen in een kalme toon spreken, als mensen van “die” meten, die voorzichtigheid prediken terwijl ze de grondwet overtreden.

Een van hen, bekend om lange geschriften en politieke moraal en met enige status op het Instagram, zal dit presenteren als een daad van nationale verantwoordelijkheid.

Hij is de nederigste woordvoerder van de macht, de woordvoerder die door stilte spreekt, die elke schending met het woord “reden” legitimeert.

Eigenlijk is het de gevaarlijkste figuur omdat het degene is die wangedrag verkoopt als wijsheid, die anarchie vermomt met de toon van rationaliteit.

Maar het moment dat een land akkoord gaat met het schenden van de Grondwet namens het gemeenschappelijke goed, is wanneer het stopt met bestaan als democratie.

Dat is waar de staat wordt gescheiden van zijn persoonlijke macht. Daar scheiden ze naties die overleven van degenen die hun betekenis verliezen.

Het vierde scenario is redding, en ironisch genoeg is het de enige die Kurt en de huidige macht wil.

Het vereist een technische regering die uit de oppositie komt zonder partijnaam, die slechts enkele essentiële taken zou hebben, zoals het aannemen van de nieuwe begroting, het verhogen van de lonen en sociale regelingen om de crisis te verlichten, het herstel van de financiële circulatie en de coördinatie met de bondgenoten voor het lidmaatschap van Kosovo in de Raad van Europa.

Iedereen in de oppositie die dit vandaag ziet als een post - stijl kans, geen taak voor redding, wordt coauteur met Kurti.

Vandaag de dag is het niet wie de regering leidt, maar of de Grondwet overleeft.

Dit is geen politieke wedstrijd, het is een moreel moment.

Ramush, Lumir, Fatmir en Memley wilden ook zeggen wat al de overtuiging en ervaring van de tijd is.

Staten vallen niet alleen van de buitenlandse vijand, maar ook van het gebrek aan binnenlandse verantwoordelijkheid.

Kosovo bevindt zich niet in een machtscrisis, maar in een gewetenscrisis.

Als de oppositie zwijgt, worden we binnenkort wakker in een land waar de premier in functie is, de president in functie is en het Parlement geen taken heeft.

Een plek die zich niet eens de crisis herinnert die hem hier bracht.

Nu is de tijd van rede, niet ambitie.

De tijd dat stilte wordt verweten en actie plicht wordt.

Als de oppositie vandaag niet optreedt, zullen we binnenkort praten over Kosovo als een staat die democratie had en niet dat het heeft.