Ali Ahmeti: Het einde Hij geschreven

Er staat: Baton Haxhiu

Herinnert u zich de titel augustus in Albanees Post: “Als dit het einde is van Ali Ahmeti, heeft hij zelf” geselecteerd.

Dan heb ik duidelijk gezegd: “Als Albanezen er niet voor kiezen om anders georganiseerd te worden, dan zullen anderen voor hen georganiseerd worden. En dan is er geen partij, geen stem, geen staat”.

Nu na de dood in de verkiezingen is niet langer een waarschuwing. Het is echt. En dit is de update die niet gehouden kan worden.

En wat doet een leider in deze gevallen?

Er zijn dagen in de geschiedenis dat een leider maar één vraag over zichzelf heeft: Ben ik nog steeds de man die ik voor mijn volk heb gebouwd?

Ali Ahmeti beantwoordt deze vraag niet meer. Want wat ooit een antwoord was op Albanezen is een stilte geworden die iedereen belast.

Zoals elke lange leider zag Ahmet het einde niet aankomen. Hij hielp het gebeuren.

Met elk compromis dat hij maakte met Macedonische macht. Met elke stilte voor Albin Kurt. Met elke druppel op Alexander Wuchitch. Met elke valse vriend en elke eervolle vijand.

Toen hij stopte met vechten voor rechts, begonnen anderen onrechtvaardig te winnen. Toen hij het ideaal voor de rekening verliet, begon iedereen te tellen zonder hem. Toen hij zweeg, sprak Mickoski. Toen hij zijn hoofd naar beneden boog, hief Kurt zijn vinger. En toen hij dacht dat hij met de tijd speelde, speelde de tijd met hem.

Ali Ahmeti is vandaag een symbool geworden van een ontembare ontembare schande die niet de moed heeft om op tijd uit de scène te komen. Omdat hij niet verloor van zijn tegenstanders.

Hij verloor van zijn slechtste zelfversie. Bang om erfgoed op te bouwen in plaats van macht. De obsessie om als laatste te spreken, zelfs als er niemand is die kan horen.

Terwijl Albanezen een nieuwe cyclus van verdeeldheid zijn ingegaan, zullen teleurgestelde en onbetrouwbare geschiedenis een gebrek aan oriëntatie op dit kritieke moment niet vergeven. En ongewenste oriëntatie heeft een naam: Ali Ahmeti.

Maar Ali's einde kan geschreven worden zonder de hulp van degenen die het gebruikten.

Mickoski werd geholpen door Albin Kurti. Maar hij heeft het niet meer nodig. Omdat hij de missie afmaakte. Het vernietigde de Albanese politieke scène van binnenuit. Het hielp hen om uit elkaar te gaan, elkaar te beledigen, zonder grenzen te beschuldigen.

Hij creëerde zijn eigen Albanese partij. En het meest pijnlijk: hij won Albanezen binnen Ali's huis in Krchova.

Hij vernederde hem en Tarari in Gostivar. Hij vernederde haar in Debar. Wurga. Cair. Op alle weddenschappen die ooit de vlag droegen als kroon op bewustzijn.

Toen Kurt klaar was met zijn missie, had Mickoski het niet meer nodig. Ook niet voor Albanië. Ook niet voor Kosovo. Omdat hij al optreedt als de god van de Albanezen zonder een van hun leiders nodig te hebben. Hij gebruikte Kosovo als argument om te breken. Albanië als vergelijking met minachting. En Albanezen zelf als een instrument om Macedonië te regeren.

Ali Ahmeti is dus niet langer een figuur uit de geschiedenis. Het is een symbool van het verleden dat weigerde een erfenis te worden. Een naam die Mickoski of zijn medewerkers niet meer bang maakt. Vlaggen schrikken niemand af als ze vallen uit kantoor ramen en blijven gegoten op de vloer, vergeten als beloften.

Wie denkt dat hij zal overleven met de glorie van de oorlog, vergeet dat Kosovo heeft gevochten, als Albanië zwijgt. Terwijl de politiek anderen heeft gemaakt. PDS in zijn tijd. De DPA die de vakbond niet kon overleven, maar het gevoel van vertegenwoordiging levend hield.

Nu er geen politieke organisatie meer is, is er geen nationale vertegenwoordiging meer. Er zijn alleen politieke federaties. Precies wat Macedoniërs altijd hebben gedroomd. Heb Albanezen verdeeld. Met lokale namen. Met weinig interesse. Met vlaggetjes die alleen zwaaien op jubileum.

En er is nog maar één vraag voor iedereen: komt er iemand naar buiten om de nieuwe politieke organisatie op te bouwen?

Omdat die oude man dood is.

En er is niets van een dode organisatie.

Postscript

Nu alles is gebeurd zoals gewaarschuwd, is dit schrijven niet langer voorspeld, maar het document van het gebrek aan Albanees collectief geweten op een cruciaal moment. En als er nog steeds iemand is die begrijpt wat er met Ali Ahmeti is gebeurd, is het genoeg om deze sms weer te lezen en zich af te vragen wie de volgende is om door zijn hand vergeten te worden?