Albin Kurti; Angstnacht in Mitrovica

Mitrovica sprak niet omdat iemand op zijn hoofd stond tot vier uur in de ochtend. Wanneer het wordt verkondigd door degene die de waarheid vreest, een overwinning die niet zal worden gewonnen

Er staat: Baton Haxhiu

Wij als het team van Albanese Post, en T7 als Exit Pole omroep, nemen verantwoordelijkheid voor de afwijking van ex-polle in Mitrovica. De fout is menselijk. Het gaat om een onmiddellijke inconsistentie in stemverklaringen, waar sommige stemmen stil waren, sommigen werden vermeden, en sommigen twijfelden aan de vraag als bewijs van politieke loyaliteit. Dat is de waarheid. En er is geen reden om dramatiseren.

Maar wat er daarna gebeurde was veel groter dan fout zelf. De premier van Kosovo heeft een statistische onnauwkeurigheid omgezet in politieke wapens, op de meest typische manier van macht gevreesd door de werkelijke mate van mening. Hij sprak over samenzwering, organisatie, opzettelijke fout, alsof de burger in Mitrovica een groot fraudeplan had ingevoerd om de overwinning te verbergen. In feite had hij zelf het klimaat opgebouwd waar de enquête anders kon spreken.

Want in zijn Kosovo is de kiezer niet vrij om te spreken. Hij is discreet, oplettend, bang om op de verkeerde plaats te worden gesproken. En in die atmosfeer wordt geen stem gemeten, angst gemeten. In Mitrovica ontstond die angst statistisch zichtbaar en niet als een gebrek aan professionalisme, maar als een politiek gevolg. In feite was de premier zelf, met zijn leiderschap, tot vier uur in Zhabar en Shipol gebleven om bewoners onder druk en angst te overtuigen, met die typische manier van macht invloed te mengen met nederigheid. Het is gemeten, niet gratis gehoorzaamheid, maar druk, en het verloor, niet onze peiling, maar vrije stemming.

Dus nam de premier een methodologisch potlood en veranderde het in een morele overwinning. Hij deed precies wat hij doet als hij de crisis voelt: hij bedenkt zijn vijand om te laten zien dat er nog steeds strijd is. Hij vond de makkelijkste man, de enquête, de media, de cijfers, omdat hij het antwoord niet kan vinden waarom mensen met hetzelfde enthousiasme geloven.

Uiteindelijk is de vraag waarom de ext-polli zich in Mitrovica vergiste, maar waarom in Mitrovica kiezers ervoor kozen om de waarheid niet te vertellen. Wanneer een samenleving aankomt, is het niet langer het probleem van de stemmers, maar het klimaat dat stilte veroorzaakt.

En misschien ligt hier de grootste ironie: om de crisis te verdoezelen, is een leider klaar om onze fout aan te kondigen als zijn eigen overwinning. Maar de overwinning die ontstaat uit angst voor de waarheid is het meest zekere verlies.