Dag van de scheiding van onze grootste ziekte, Ottomanisme

Vandaag (28 november) is onze Grote Onafhankelijkheidsdag, die werd bereikt na 500 jaar barbaarse invasie door Ottomanen en hun Ottomaanse platform.

Wat is Ottomanisme?

Ottomanisme is een religieuze en raciale leer om veroverde volkeren te assimileren.

Othomanisme beroofde ons van onze liefde voor ons werk, onze kunsten, onze taal en creëerde een vervormd verslag van onze tijd.

De Ottomanen overtuigden ons ervan dat vertraging niet slecht is.

Een klus die vandaag niet wordt geklaard, kan morgen wel of helemaal niet worden geklaard.

Onze vertraging veranderde in een nationaal kenmerk.

Zo duurden we 500 jaar.

Het grote lot van de spannende gevolgen van het Ottomanisme in Albanië is het gebrek aan fotografie in de eeuwen 16, 17, 18 en 19.

Als er op dat moment foto's waren om de ellende van Albanezen te tonen, zouden de huidige Albanezen gekwetst zijn.

Degenen die deze wreedheid verdedigen zouden zich schamen, hoewel gebrek aan bewijs geen excuus kan zijn voor degenen die de uitroeiing van hun natie verdedigen.

Op dat moment waren de wegen van Albanië gevuld met mensen die werden geblaft, ongehapt en ziek.

Een derde van het land leefde in moerassen.

Er was geen school, geen ziekenhuis, geen haven, geen land werd vrijgegeven, en er werd hier geen spoorweg doorgereden.

Albanië was een geïsoleerd gebied waar alleen vee en soldaten werden bezet en waar alleen wapens werden meegenomen om degenen die ongehoorzaam waren te onderdrukken.

Ottomanen gebruikten geweld, honger, malaria, moord en belastingen.

Maar alle kenmerken van het Ottomanisme classificeren het als een van de meest wrede vormen van kolonialisme.

Degenen die niet weten wat Ottomanisme is, moeten weten dat dit barbaarse rijk mensen belastte volgens religieuze banden.

Die niet moslim was betaalde de belasting.

Deze belasting op religie heette jazz.

De lidstaten heffen belastingen op onroerend goed, grond, werk, winst en handel.

Het Ottomaanse Rijk legde ook een belasting op aan de ziel, dus het is hartelooser dan alle gevechten die op onze rug zijn gevallen.

Giswe was een soort jazz waar ons nationaal geweten werd gewassen met water.

Kolonialen zijn altijd ernstig, schadelijk en destructief, maar er zijn verschillende soorten kolonialisme.

We hebben de ergste laten vallen.

Tegen de tijd dat de Spanjaarden, de Portugezen en de Engelsen en de Fransen de zee veroverden om de wereld te veroveren die wij zo dicht bij hen waren, had het slechtste lot.

Ottomaanse Turken, dus Ottomaanse die geen vloten hadden om naar Amerika en Azië te gaan om China te ontdekken, of Afrika bestormde de Balkan.

In 1492, toen Christopher Columbus naar Amerika ging, bezetten de Ottomanen Albanië na bijna 50 jaar van wrede inspanningen en belegering.

Skenderbe stierf in 1468 en Shkodra was in 1479 veroverd.

Na deze twee verliezen begon een fase van brutale invasie, en onze ramp is dat in tegenstelling tot die van vele andere volkeren we werden gekoloniseerd door een volk meer onbeschaafd dan wij zijn.

In alle opzichten waren de Ottomanen van de 1400 veel onderontwikkelder dan Albanezen.

Het waren kleine stammen die ons bezetten, we waren kleine landen die terugkwamen naar de stam die het overnam.

Het is cynisch om te zeggen, maar we hadden minder geluk dan Amerikaanse indianen of veel Afrikaanse volkeren die werden veroverd door mensen meer ontwikkeld dan zij.

We vielen in een morele vochtigheid die 500 jaar wegrotte.

Ottomanisme was dus geen invasie maar een kolonisatie.

Toen de Ottomanen vertrokken, lieten ze niets achter.

Post Ottomaanse Albanië verscheen als de armste, meest beroofde, meest onwetende, ziekste, kleinere en hongerige land in Europa.

Geen enkele vijand heeft ons slechter behandeld dan Ottomanen.

Ze hebben ons beroofd van de noodzaak om te werken, te dromen en te leven in gerechtigheid.

Ze sneden ons uit de kofferbak en lieten ons in hun tepels rotten.

Zonder Ottomaanse verovering zou ons verhaal helderder zijn en zouden we vandaag een groter en volledig geïntegreerd Europees volk zijn.

Daarom is de poging van Ismail Kemal om Albanië op 28 november 1912 onafhankelijk te verklaren door het huidige ballet, waarschijnlijk de moedigste daad van onze geschiedenis.

Alle slechte dingen die we hebben geleden en we lijden nog steeds, en vandaag hebben ze hun bron daar.

In die 500 jaar van duisternis, vernedering en nationale vernedering.

Othomanisme is onze ziekte die we tot het einde moeten genezen.

Ik weet zeker dat we het halen.

We zullen genezen.

Gefeliciteerd, allemaal.