Το τέλος του πληκτρολογίου; Οι εργάτες στρέφονται προς τη φωνή.

Αντί για το συνηθισμένο θόρυβο του πληκτρολογίου, το ψίθυρο στους υπολογιστές ακούγεται σε μερικά γραφεία. Fenomen ονομάζεται “voiceping”, ένας όρος που αναφέρεται στη στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί ότι η χρήση φωνής για την επικοινωνία με την τεχνολογία μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον Reid Hoffman, συνιδρυτή των LinkedIn, Manas AI και Inflection AI, ο οποίος πέρυσι περιέγραψε τον εαυτό του ως “voicled”. Σύμφωνα με τον ίδιο, η σοβαρή χρήση του ήχου για την αλληλεπίδραση με την τεχνολογία ανοίγει έναν νέο τρόπο για την αύξηση των δεξιοτήτων και της παραγωγικότητας.

Βασικά, πρόκειται για ανίχνευση φωνής ως εναλλακτική λύση στο πληκτρολόγιο. Η ιδέα είναι απλή: Οι άνθρωποι μιλούν πολύ πιο γρήγορα από ό, τι γράφουν, έτσι θεωρητικά, μπορούν να παράγουν περισσότερο κείμενο σε λιγότερο χρόνο.

Η δημιουργία φωνής δεν είναι καινούρια, αλλά οι προηγούμενες εκδόσεις συχνά ήταν εσφαλμένες. Παρερμήνευσαν τις λέξεις, απαίτησαν συνεχείς διορθώσεις, και για πολλούς χρήστες κατέληξε να πάρει περισσότερο χρόνο από την παραδοσιακή γραφή.

Η νέα αλλαγή σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη. Σύγχρονα εργαλεία ανίχνευσης, όπως το Wispp Flow, το Aqua Voice, το Talk Tastic, το Typeless ή το Superwirer, υπόσχονται όχι μόνο να μεταγράψουν λέξεις αλλά και να οργανώσουν διαταραγμένες σκέψεις στο πιο σαφές και συνεπές κείμενο.

Σε συνδυασμό με εργαλεία προγραμματισμού ή εφαρμογές εργασίας, αυτές οι πλατφόρμες μπορούν να πάρουν μια ιδέα που εκφράζεται δυνατά και να τη μετατρέψει σε κώδικα, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, υποσημείωση ή περισσότερα δομημένα έγγραφα.

Ωστόσο, το φαινόμενο δεν είναι χωρίς προβλήματα. Αν όλοι σε ένα γραφείο αρχίσουν να μιλάνε στους υπολογιστές τους, οι χώροι εργασίας μπορούν γρήγορα να γίνουν θορυβώδεις και να αποσπούν τα περιβάλλοντα.

Σύμφωνα με αναφορές από την Wall Street Journal, αρκετά κάποτε ήσυχα γραφεία στη Σίλικον Βάλεϊ μετατρέπονται σε τόπους μαφιόζους, ενώ οι υπάλληλοι ανιχνεύουν οδηγίες, ιδέες και εντολές για τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτός μπορεί επίσης να είναι ο λόγος για τον οποίο πολλά από αυτά τα εργαλεία σχετίζονται με την ιδέα του “ψιθύρου”. Οι χρήστες συχνά αρνούνται να μιλήσουν δυνατά, είτε από ντροπή είτε από ανησυχία.

Υπάρχει και μια άλλη ερώτηση: Βοηθάει πραγματικά το να μιλάς πιο γρήγορα από το να γράφεις; Για μερικούς ανθρώπους, το πληκτρολόγιο δεν είναι απλά ένα μέσο για να ρίξει λέξεις στην οθόνη. Η πιο αργή ανάγνωση της γραφής τους βοηθά να οργανώσουν τις σκέψεις τους, να επεξεργαστούν τη διαδικασία και να χτίσουν σαφέστερες προτάσεις.

Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της ανίχνευσης φωνής λένε ότι μπορεί να πάρει ωμές σκέψεις και να τις επεξεργαστεί γρηγορότερα από τον άνθρωπο. Με αυτή την έννοια, η φωνή μπορεί να γίνει ο κύριος τρόπος επικοινωνίας με τους υπολογιστές, ενώ τα πλήκτρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν περισσότερο για διορθώσεις και επεξεργασίες.

Προς το παρόν, το “vo αντιλαμβανόμενο” φαίνεται σαν ένα άλλο σημάδι του πώς η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει τις καθημερινές συνήθειες εργασίας. Για μερικούς, μπορεί να είναι ένα βήμα προς μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Για άλλους, μόνο μια νέα πηγή θορύβου στο γραφείο.

Αν αυτή είναι πραγματικά η αρχή του πληκτρολογίου, μένει να το δούμε. Σαφώς, όμως, ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι γράφουν, σκέφτονται και επικοινωνούν με την τεχνολογία εισέρχεται σε μια νέα φάση.