Nuk do ta besoni: Hulumtimi zbulon se si njerëzit mund të jetojnë deri në 156 vjet

Zbulimi ofron tavanin e parë sasior mbi jetëgjatësinë njerëzore bazuar vetëm në mutacionet somatike - gabimet e pakthyeshme të ADN-së që grumbullohen në qelizat tona me kalimin e kohës.

Puna ndikon si në shkencën e plakjes ashtu edhe në strategjinë terapeutike të ardhshme, duke sinjalizuar se edhe ndërhyrjet më të përparuara kundër plakjes mund të arrijnë një kufi të fortë biologjik nëse dëmtimi gjenomik nuk mund të kontrollohet.

Sipas autorëve të studimit, indet që nuk mund të rigjenerohen - truri dhe zemra - janë ato që në fund të fundit e vendosin atë kufi.

Hulumtimi, i botuar në npj Aging, përdor një model shumëfazor për të "aktivizuar" mekanizmat e plakjes një nga një dhe për të matur se sa gjatë mund të jetojë një njeri nëse të gjitha mutacionet përveç somatike - një ndryshim i ADN-së që lind në çdo qelizë jo-riprodhuese pas konceptimit, që do të thotë se ndikon në indet e trupit, por nuk mund t'u kalohet pasardhësve - do të shëroheshin.

Autorët zbuluan se eliminimi i çdo procesi tjetër të plakjes lë ende një jetëgjatësi mesatare të kufizuar midis 146 dhe 194 vjetësh, me neuronet dhe kardiomiocitet që veprojnë si pengesa. "Neuronet dhe kardiomiocitet, të cilat nuk kanë aftësinë për t'u ndarë, rezultuan të jenë faktorët kryesorë kufizues", tha bashkautori Evgeniy Efimov në një deklaratë.

Mutacionet Somatike si Pengesa e Fundit

Ndryshe nga shenjat e tjera dalluese të plakjes - siç janë rënia mitokondriale, zhvendosja epigjenetike ose humbja e proteostazës - mutacionet somatike nuk mund të përmbysen me asnjë terapi ekzistuese. Ato grumbullohen ngadalë por pa pushim, dhe në indet që nuk mund t'i zëvendësojnë qelizat e tyre, dëmtimi bëhet i përhershëm. Modeli tregon:

Mëlçia dhe organet e tjera ripërtëritëse mund t'i rezistojnë mijëra viteve të akumulimit të mutacioneve falë qarkullimit të vazhdueshëm të qelizave.

Qelizat e trurit dhe të zemrës, të cilat nuk ndahen, nuk mund ta hollojnë dëmtimin e tyre dhe përfundimisht dështojnë.

Kjo asimetri shpjegon pse sëmundje të tilla si demenca dhe pamjaftueshmëria kardiake dominojnë morbiditetin në moshë të shtyrë: ato godasin pikërisht indet që nuk mund të rigjenerohen.

Profesori Ndihmës Jordan Weiss, i cili studion jetëgjatësinë shëndetësore dhe plakjen në nivel popullsie në Shkollën e Mjekësisë Grossman të NYU, tha se njohuritë specifike të indeve të modelit pasqyrojnë modelet e botës reale.

"Kushtet që u kushtojnë njerëzve vitet e tyre të pavarura dhe të shëndetshme - të tilla si demenca dhe pamjaftueshmëria kardiake - bien shumë mbi pikërisht indet që nuk mund të rigjenerohen", tha ai për Newsweek. "Pra, hendeku midis kohëzgjatjes së jetës së njerëzve dhe kohëzgjatjes së shëndetit të mirë nuk është një ndarje e përgjithshme e trupit. Ai është i përqendruar në organet që nuk kanë asnjë mënyrë për të zëvendësuar qelizat e konsumuara."

Pse Kufiri është 156 Vjet

Hulumtuesit filluan me një "njeri hipotetik që nuk plaket", rreziku i vdekshmërisë së të cilit nuk rritet kurrë me moshën. Në atë skenar, jetëgjatësia mesatare do të ishte 1,759 vjet. Pasi mutacionet somatike u shtuan përsëri në model, jetëgjatësia ra në 156 vjet, tërësisht për shkak të cenueshmërisë së indeve jo-ripërtëritëse.

Edhe kur të gjitha proceset e tjera të plakjes u hoqën, kufiri i modelit mezi u zhvendos. Kjo sugjeron që mutacionet somatike kontribuojnë afërsisht gjysmën e hendekut midis pavdekësisë teorike dhe jetëgjatësisë njerëzore në botën reale.

Farmacistja dhe studiuesja e mjekësisë rigjeneruese Egle Pavyde tha se vlera e studimit qëndron në përcaktimin sasior të asaj që shkencëtarët kanë dyshuar prej kohësh. "Ai vërteton se dëmtimi i ADN-së që grumbullohet në qelizat tona është një nga arsyet pse nuk mund të jetojmë pafundësisht, por gjithashtu tregon se trupat tanë janë sisteme komplekse dhe se është vetëm një pjesë e një enigme shumë më të madhe", tha ajo.

Çfarë do të thotë kjo për kërkimin mbi plakjen

Autorët e studimit dhe ekspertët e jashtëm bien dakord se mutacionet somatike janë ndoshta fruti "më i varur" në gjeroskencë. Ato janë të vështira për t'u parandaluar, pothuajse të pamundura për t'u përmbysur dhe u mungon një rrugë e vetme e droguar.

Siç tha për Newsweek Michael Leone, Profesor Ndihmës në Divizionin e Mjekësisë së Precizionit në Shkollën e Mjekësisë Grossman të NYU: "Mutacionet somatike janë ndoshta ndër frutat më të varura në shkencën e gjeroskopisë të synueshme ... objektivat më të varura - të tilla si frenimi i mTOR me rapamicinë ose pastrimi i qelizave të plakura - janë ndërhyrje shumë më logjike për t'u dhënë përparësi."

Modeli nuk pretendon se njerëzit do të jetojnë deri në 190 vjeç. Në vend të kësaj, ai ofron një sistem renditjeje për mekanizmat e plakjes, duke treguar se cilët prej tyre e shkurtojnë më shumë jetën dhe ku ndërhyrjet mund të kenë më shumë rëndësi.

Pavyde e përsëriti këtë mendim, duke vënë në dukje se plakja është "më shumë si një makinë që konsumohet në disa mënyra njëherësh", me mosfunksionim mitokondrial, rënie të cilësisë së proteinave, ndryshime epigjenetike dhe procese të tjera që kontribuojnë së bashku.

Truri dhe Zemra si Pengesa të Jetëgjatësisë

Kuptimi më i fortë nga modeli është se jetëgjatësia nuk kufizohet nga i gjithë trupi, por nga dy inde specifike:

Neuronet

Kardiomiocitet

Këto qeliza nuk mund të ndahen, nuk mund të zëvendësojnë veten dhe nuk mund të zvogëlojnë dëmtimin e ADN-së. Dështimi i tyre përcakton kufirin e sipërm të jetëgjatësisë njerëzore - madje edhe në një botë ku çdo proces tjetër i plakjes është i kuruar.

Weiss tha se ky kuadër ofron një mënyrë më të saktë për të menduar për plakjen e shëndetshme: "Nëse organet e rinovueshme tashmë tolerojnë dekada të dëmtimit të ADN-së pa shumë probleme, ka pak për të fituar nga mbrojtja e tyre e mëtejshme. Problemi më i vështirë dhe më i vlefshëm është ruajtja e ADN-së së qelizave të trurit dhe zemrës."

Çfarë ndodh më pas

Hulumtuesit planifikojnë të zgjerojnë modelin e tyre për të përfshirë shenja të tjera dalluese të plakjes, të tilla si:

mosfunksionim mitokondrial

lëvizje epigjenetike

shkurtim i telomereve

humbje e proteostazës

Qëllimi i tyre është një teori sasiore gjithëpërfshirëse e plakjes - një teori që mund të rendisë çdo mekanizëm sipas asaj se sa e shkurton jetën dhe të udhëheqë prioritetet terapeutike të ardhshme.

"Përfundimi nuk është se njerëzit mund të jetojnë deri në 190 vjeç. Është se studiuesit tani kanë një mënyrë për të vendosur prioritete", tha Weiss.