Trybunał Konstytucyjny przyznaje IKD prawo do niezależnej Komisji ds. Mediów

W przeciwnym razie Kosowo Institute for Justice (IKD), reprezentowane przez dyrektora wykonawczego Ehat Miftaraj, 29 stycznia 2025 r.

Poprzez ten akt oskarżenia IKD wezwała do ogłoszenia bezprawia i zniesienia art. 3 ust. 2 Niezależnej Komisji ds. Pracy, który dodano do tego rozporządzenia na posiedzeniu KPM w dniu 17 stycznia. Poza tym, IKD wymagała, aby decyzja o wyborze przewodniczącego KPM, podjęta na tym samym posiedzeniu, po zakończeniu zmiany rozporządzenia, została uznana za nielegalną.

W przeciwnym razie, jeżeli chodzi o zmianę przepisów, KPM na tym posiedzeniu dodał ust. 2 do art. 3, poprzez który odrzucono wybór nowego przewodniczącego KPM, podczas gdy nadal sprawował przewodnictwo KPM, którego mandat wygasł 21 stycznia 2025 r.

W orzeczeniu z dnia 10 czerwca 2025 r. Sąd Najwyższy zatwierdził wniosek IKD do KPM, uznając go za nielegalny i znosząc zmianę ustawy o pracy KPM.

Podczas gdy w decyzji Sądu Konstytucyjnego w Prisztinie z 17 grudnia 2025 r. stwierdzono, że po wnikliwym zbadaniu przez Trybunał dokumentów, zarzuty oskarżenia, zastrzeżenia wobec strony oskarżonej, dowody zadane podczas głównego przeglądu, a także ponowne poinformowanie Najwyższego, oceniły, że akt oskarżenia powództwa jest oparty i że decyzja KPM o wyborze przewodniczącego KPM jest nielegalna i powinna zostać uznana za nielegalną.

W międzyczasie KPM w Trybunale Konstytucyjnym zakwestionował akt Sądu Najwyższego Kosowa z dnia 10 czerwca 2025 r., w którym zażądał, aby KPM nie działał zgodnie z Konstytucją i potwierdził swoją niezależność organizacyjną i funkcjonalną jako niezależna instytucja konstytucyjna.

Przedmiotem sprawy w Trybunale Konstytucyjnym była zatem ocena konstytucyjności tego aktu Sądu Najwyższego, w którym KPM twierdził, że to samo zostało naruszone jego podstawowych praw i wolności, a mianowicie art. 31 [Prawa dla Sprawiedliwości i Wolności] i 141 [Niezależna Komisja ds. Mediów] Konstytucji Republiki Kosowa.

Między innymi KPM utrzymywał, że zasady pracy KPM zostały zmienione, aby jego przewodniczący mógł głosować miesiąc wcześniej, pod warunkiem że mandat wybranego przewodniczącego rozpoczyna się po zakończeniu kadencji obecnego przewodniczącego, zgodnie z praktyką Trybunału Konstytucyjnego.

W tym kontekście, zgodnie z KPM, Sąd Najwyższy “, wobec braku regularnego nalegania na zmianę swoich decyzji (ponieważ zgodnie z ustawą o Administracji Konflikty na opłaty przeciwko Aktom Normless decyduje jako pierwszy i jedyny stopień) arbitralnie rozstrzygnął kwestię delikatną, która zasadniczo wpływa na status konstytucyjny KP, chwaląc się, że KPM powinien pytać osoby zewnętrzne, jak i kiedy może wybrać swojego przewodniczącego < 1 >

W związku z tym KKP twierdzi, że Sąd Najwyższy nie wziął pod uwagę funkcjonalnej niezależności tej instytucji i że pominął art. 6 i art. 10 ust. 4 ustawy KPM, który według niego gwarantuje niezależność w pracach i działaniach Komisji.

Według KPM przepisy te zabraniają Komisji zwracania się o instrukcje lub przyjmowania ich z zagranicy.

KPM podkreślił również, że reforma prac jest aktem wewnętrznym, który reguluje wyłącznie tryb wewnętrznego funkcjonowania członków KPM i Urzędu Wykonawczego.

Według niej rozporządzenie to nie jest aktem normatywnym, który wpływa na prawa, obowiązki i interesy ogółu społeczeństwa lub podmiotów medialnych objętych licencją KPM.

KPM odrzuciła również stanowisko Rady Najwyższej, zgodnie z którym rozporządzenie to powinno być przedmiotem konsultacji społecznych.

Zgodnie ze swoimi twierdzeniami publikacja nakazu pracy na rzecz konsultacji społecznych, otrzymanie sugestii dotyczących czasu, w którym KPM może głosować na burmistrza, byłaby sprzeczna z charakterem tego aktu jako aktu wewnętrznego.

KPM podkreślił, że przepisy krajowe, ze szczególnym naciskiem na regulowanie zatrudnienia KPM, nigdy nie zostały udostępnione do konsultacji publicznych od czasu wejścia w życie ustawy KPM w 2012 r.

I tak, KPM twierdził, że Sąd Najwyższy nie uzasadnił naruszenia interesu publicznego przez to rozporządzenie, twierdząc, że taki wymóg jest zgodny z prawem.

Na żądanie KKPM zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie nieważności Sądu Najwyższego, stwierdzenie, że KPM działał zgodnie z Konstytucją oraz potwierdzenie jego niezależności organizacyjnej i funkcjonalnej jako niezależnej instytucji konstytucyjnej.

W odniesieniu do zarzutów KPM dotyczących naruszenia art. 31 Konstytucji, Trybunał Konstytucyjny zauważył, że przedskładający wniosek twierdził, że akt Sądu Najwyższego nie argumentował i argumentował, że naruszenie interesu publicznego przez akt wewnętrzny, który według KPM był prawnym wymogiem ścigania naruszenia aktu oskarżenia o zniesienie normatywnego aktu prawnego.

I tak, KPM twierdził, że Sąd Najwyższy, jako pierwsze i jednoznaczne orzeczenie, arbitralnie interpretował prawo materialne, gdy odrzucił art. 2 rozporządzenia KPM o pracy.

Zgodnie z tą decyzją KPM podkreśliła, że w tym przypadku zastosowano się do przykładu nakazu pracy Trybunału Konstytucyjnego i że kwestia ta, według niej, miała wpływ na konstytucyjny status KPM, oceniając, czy KPM powinien pytać osoby zewnętrzne o sposób i kiedy może wybrać swojego przewodniczącego.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi, że początkowo sąd podkreśla, iż w oparciu o praktykę sądową EKPC i praktykę sądową sądu, pozwala mu na wydawanie niedopuszczalnych wniosków z przyczyn związanych z zaletami sprawy.

W oparciu o tę zasadę Trybunał może wydać niedopuszczalny wniosek oparty, odpowiednio, na podstawie i po dokonaniu oceny jego zalet, jeżeli te same szacunki, że utrzymanie popytu jest wyraźnie nieuzasadnione względami konstytucyjnymi, jak określono w ust. 2 34. reguły reguły pracy”, dalej mówi się o tej decyzji.

Trybunał Konstytucyjny oszacował, że roszczenia KPM w tej części są zasadniczo związane z twierdzeniem, że Sąd Najwyższy arbitralnie interpretował prawo materialne, odpowiednio, ustawę o KPM.

Podczas gdy w odniesieniu do twierdzeń, że Sąd Najwyższy arbitralnie interpretował prawo materialne, zgodnie z ustawą o KPM, orzeczono, że w świetle swoich standardów praktyki sądowej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka poruszono sprawę.

Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego GEDNJ konsekwentnie podkreślał, że ogólnie rzecz biorąc nie jest jego obowiązkiem rozwiązywanie rzeczywistych lub prawnych błędów sądu lokalnego, chyba że w zakresie, w jakim błędy te są oczywiste i stanowią naruszenie praw i wolności chronionych KEDNJ.

Jednakże z zasady EKPC nie może kwestionować ustaleń i ustaleń sądów lokalnych, między innymi dotyczących interpretacji i stosowania prawa krajowego: po pierwsze, sądy lokalne są zobowiązane do rozwiązywania problemów związanych z interpretacją ustawodawstwa lokalnego... ”. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego mówi o konkretnych przypadkach GEDNJ.

Ponadto Trybunał Konstytucyjny uznał, że Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi na roszczenia KPM, opracowując prawa materialne i procedury mające zastosowanie w konkretnej sprawie.

Ponadto wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdza, że w świetle wniosków Sądu Najwyższego, w świetle konkretnych okoliczności, nie mamy nawet do czynienia z “alyx1 > i ani z “arbitralne zmowy” lub “ex5 > ze strony Sądu Najwyższego.

Mówi się również, że zapisy obiektu wskazują, że przedwcześnie złożył odpowiedzi w akcie oskarżenia i na różnych etapach procedury dał mu możliwość przedstawienia argumentów i dowodów, które wydawały mu się istotne w jego sprawie.

W konsekwencji Trybunał stwierdza, że domniemanie braku sprawiedliwego i bezstronnego wyroku należy do kategorii czwartej “ ” i w związku z tym roszczenia te są wyraźnie bezzasadne ze względów konstytucyjnych, jak określono w ust. 2 zasady 34 ustawy o pracy”, co stwierdzono w decyzji konstytucyjnej.

Tymczasem, jeżeli chodzi o roszczenia KPM o naruszenie jego niezależności organizacyjnej i funkcjonalnej, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że istnieją wyraźnie nieuzasadnione roszczenia na podstawie konstytucji, ze względu na widoczne lub widoczne < x0m euro naruszeń”.