Plik ZPS: Jak działa wywiad i służba policyjna w rządzie tymczasowym KLA i Kosowa?

Oskarżenie twierdzi, że z założenia KLA wynika, że potrzebne są informacje wywiadowcze i że wiosną 1998 roku, różne osoby były aktywnie ładowane do zbierania informacji. Ponadto komunikaty są powiedziane, aby wyraźnie uznać istnienie funkcji wywiadowczej, informuje “Justice Trust “.

W tym roku, według doniesień, Dyrekcja Wywiadowcza została założona pod kierownictwem Wessela, który w sierpniu 1998 r. twierdził, że nadzoruje szkolenie około 20 osób w tej dziedzinie, które następnie będą stanowić podstawę służby.

Oskarżenie twierdzi, że stanowisko Wessela zostało potwierdzone przez personel generalny w listopadzie 1998 r. podczas restrukturyzacji.

W aktach wspomina się również o rozporządzeniu w sprawie służb wywiadowczych rzekomo rozmieszczonym w obszarach operacyjnych, które przypisało odkrycie ważnych osób wrogowi wewnątrz lub za granicą, i dało uprawnienia do ich aresztowania lub morderstwa.

W przypadku Wessela oskarżenie twierdzi, że był obecny na miejscu w kilku dziedzinach w 1998 roku w celu prowadzenia dochodzeń i rozpatrywania skarg.

Mówiąc o Strefie Drenicy, oskarżenie twierdzi, że to była jednostka wywiadowcza złożona z Sabit Geci i Ismet Haja, którzy zgłosili się bezpośrednio do Kadri Wessel.

W przypadku Gecina, oskarżenie twierdzi, że kontynuowało tę rolę nawet w 1999 roku w Albanii, w którym to okresie, według nich, uczestniczyło w innych przestępstwach.

Oskarżenie twierdzi, że w obrębie obszarów, raporty wywiadowcze były regularnie akceptowane i opracowywane przez szefa wywiadu na poziomie obszaru, który następnie został wysłany do dowódcy obszaru, jak również do sztabu generalnego.

Oskarżenie twierdzi, że zgodnie z przepisami dowódca Strefy miał obowiązek przekazać informacje wywiadowcze dyrekcji wywiadu. Jednakże w praktyce zdarzały się również bezpośrednie zgłoszenia przez personel wywiadu do Sztabu Generalnego, zwłaszcza w kwestiach wrażliwych, takich jak kontrwywiad.

Ponadto stwierdza się, że taka równoległa sprawozdawczość była szczególnie powszechna w strefie Pacyfiku, gdzie przez pewien okres dowódca Strefy był profesjonalnym wojskiem, że personel wywiadu na poziomie strefy uznawał osobę, która “zapobiegała pracy”.

Podczas gdy na szczeblu sztabu generalnego, oskarżenie twierdzi, że Dyrekcja Wywiadu zgłosiła się do dowódcy generalnego (lub, w przypadku zastępcy dowódcy) i szefa sztabu. Jednakże, podobnie jak na innych poziomach systemu raportowania, wielokrotnie powtarzano, że raporty wywiadowcze omijają Bislem jako szef sztabu i pojawiają się wyłącznie dowódcy.

W odniesieniu do zadań i obowiązków tej struktury, według prokuratora, mieli zbierać informacje o ruchach sił wroga, identyfikować “współpracowników” wewnątrz i poza KLA i podejmować konkretne działania “w służbie wojny wyzwolenia”.

Podkreśla się, że zgodnie z odpowiednimi przepisami służby wywiadowcze KLA ściśle współpracowały i wspierały w wykonywaniu swoich obowiązków przez policję wojskową i jednostki specjalne.

Podczas gdy w 1998, gdy Wessel był za granicą, oskarżenie twierdzi, że Ferat Shala był zlokalizowany w pobliżu Sztabu Generalnego i pełnił funkcje wywiadowcze.

Mówi się również, że pod koniec stycznia 1999 r., przed podróżą do Rambouillet, Wessel przyprowadził do Sztabu Generalnego Mensura Kasuma, gdzie został przydzielony do pomocy Dyrekcji Operacji Wywiadowczych podczas nieobecności Wessela.

Po powrocie do Kosowa Wessel prawdopodobnie wrócił na miejsce, również w kwestiach związanych z zakazem.

Podczas gdy pod koniec marca 1999 r., oskarżenie podkreśla, że Wessel został wyznaczony przez Thaci do tymczasowego rządu na czele Służby Wywiadowczej Kosowa (SHIK), która zgłosiła się bezpośrednio do Thaci.

W tym czasie w Ministerstwie Obrony w rządzie tymczasowym utworzono również wydział wywiadu pod kierownictwem Abdullaha Versiszy.

W związku z tym oskarżenie wyjaśnia, że G2 pozostawało terminem, który formalnie odnosił się do Dyrekcji ds. Wywiadu w Sztabie Generalnym KLA, ZKZ odnosiło się do służb wywiadowczych w Strefie lub siedzibie KLA, natomiast SHIK odnosił się do państwa lub organu wywiadu cywilnego ustanowionego na mocy rządu tymczasowego Kosowa.

Kiedy SHIK został utworzony, oskarżenie twierdzi, że G-2 wewnątrz U CK nadal funkcjonuje równolegle pod kierownictwem Mensura Kasumi, a następnie Fadil Kodra.

“Nawet jeśli V ESELI twierdził, że po jego nominacji na lidera SHIK nie miał już żadnej roli w KLA General Staff, w praktyce KLA i zgodnie z jego stałym autorytetem jako wiodącej postaci KLA / QPK, niezależnie od jakiejkolwiek roli formalnej, nadal pojawiał się i był postrzegany w tej jakości, jak również działał jako taki, jak inni członkowie SHIK. W rzeczywistości, nie było znaczne pokrywanie się lub przeniesienie personelu między dwiema organizacjami, gdzie V ESEL potwierdził, że początkowa grupa członków KLA, którzy zostali poddani szkoleniu wywiadowczemu w 1998 r. następnie nadal tworzyć “Serce” SHIC”, ostatni plik oskarżenia powiedział.

W czerwcu 1999 roku, według prokuratora, SHIK składał się z prawie 30 osób, a zastępcą Wessela był Ilmi Recica, który był zaangażowany jako szef wywiadu w Strefie Nerodime.

Ponadto jako dyrektor generalny w SHIK oskarżenie twierdzi, że to Latif Gashi był wcześniej szefem wywiadu w strefie Lappin.

Ponadto według doniesień SHIK miał czterech dyrektorów tematycznych, których Ferat Shala był jednym z najbliższych współpracowników Wessela.

Oskarżenie twierdzi, że Wessel osobiście nadzorował rekrutację SHIK i potencjalnych członków poddano starannej weryfikacji.

“SHIK był ściśle powiązaną organizacją, w której V ESEL znał wszystkich członków, którzy zgłosili się do niego i z którymi miał regularny kontakt” są teraz powiedziane w pliku oskarżenia.

Oskarżenie twierdzi, że po mianowaniu go przywódcą SHIK, Wessel, między innymi, odbył spotkania z międzynarodowymi przedstawicielami i uczestniczył w negocjacjach w sprawie demilitaryzacji, a także utrzymywał kontakty z agencjami wywiadowczymi innych państw.

Ponadto stwierdza się, że podczas i w kolejnych miesiącach okresu oskarżenia członkowie SHIK weryfikowali pracowników publicznych, gromadzili informacje i monitorowali działania sił RFJ i sytuację w zakresie bezpieczeństwa oraz badali, kwestionowali, wykorzystywali i w inny sposób ukierunkowywali przeciwników.

W 2002 r. “faktycznie skonfiskowano dokumenty z siedziby SHIK w Prisztinie, kiedy to biura VESELI i Latif GASI tam były, dalej potwierdzając stopień ciągłości pomiędzy służbami wywiadu KLA i SHIK, jak również dalsze koncentrowanie się na antyoptorach” w aktach oskarżenia.

Z drugiej strony podkreśla się, że nawet po rozwiązaniu rządu tymczasowego Kosowa, SHIK kontynuował działalność do 2008 r., kiedy utworzono Kosowską Agencję Wywiadowczą (AKI).

Rola Policji Wojskowej i Ministerstwa Porządku Publicznego, zgodnie z roszczeniem prokuratora

Jeśli chodzi o Policję Wojskową, podobno została ona utworzona pod nadzorem i kierownictwem Sztabu Generalnego.

Instrument ten, według prokuratury, wraz z sektorem sądowym i trybunałem wojskowym, a następnie Ministerstwem Porządku Publicznego (MRP), odegrał rolę w staraniach o usprawiedliwienie porwań i zakazów przed przedstawicielami międzynarodowymi w ramach pokrycia legalności i gwarancji proceduralnych.

Oskarżenie twierdzi, że policja KLA i MRP były kluczowym narzędziem realizacji wspólnego celu karnego poprzez odpowiedzialne przestępstwa.

W dniu 12 listopada 1998 r. według doniesień sztab generalny mianował Fatmira Limaja dyrektorem Dyrekcji Policji Wojskowej, który był również członkiem MPK i przyjacielem Selimi.

Według prokuratury dyrekcja policji wojskowej miała również siedzibę w Ladovc, podczas gdy policja wojskowa prowadziła w tym samym miejscu ośrodek przetrzymywania sztabu generalnego przeznaczony dla żołnierzy i cywilów, którzy byli oskarżeni o poważne przestępstwa.

Tuja, według doniesień, była zależna od Dyrekcji Policji Wojskowej i raportowała bezpośrednio lub za pośrednictwem dowódców Limaja i Dyrekcji Policji Wojskowej.

W swoich aktach końcowych Prokurator wskazuje, że Dyrekcja Policji Wojskowej była odpowiedzialna za centra przetrzymywania, porządek i dyscyplinę wewnętrzną, nominacje, logistykę Policji Wojskowej -- w tym mundury, znaki wyróżniające, broń, maski i połączenia radiowe; a także szkolenia, inspekcje i nadzór nad rozwojem Policji Wojskowej Strefy, jak również wyciąganie przepisów i wyjaśnień.

Wyjaśniając rolę Limaja i Policji Wojskowej, oskarżenie powołuje się na rzekome spotkanie w dniu 9 marca 1999 r. z przedstawicielem OBWE, który na tym spotkaniu jako przedstawiciel Sztabu Generalnego rzekomo odmówił uwolnienia zatrzymanego, a następnie zabitego w Kletchce.

Jeśli chodzi o działania policji wojskowej, oskarżenie twierdzi, że w dniach 2 i 3 grudnia 1998 r., w dokumentach podpisanych przez Krasniqi, Sztab Generalny polecił Wykazaniu przez Strefę, że policja wojskowa “aresztuje tych, którzy, wykazując lojalność wobec mieszkańców, nosili serbski mundur policyjny”, podkreślając, że to samo będzie miało miejsce w przyszłości “dla każdego obywatela zaangażowanego w jakąkolwiek policję inną niż KLA < x >.

Zgodnie z tymi rozkazami, policja i służby wywiadowcze w strefie operacyjnej prawdopodobnie przesłuchiwały, zatrzymywały, źle traktowały i zabijały podejrzanych członków lokalnej policji, którzy nie byli częścią serbskich sił zbrojnych, pod zarzutem bycia szpiegami i współpracownikami.

Podczas gdy w aktach napisano, że pod koniec marca 1999 roku Thaci mianował Selimiego ministrem porządku publicznego, a od kwietnia brał udział w aresztowaniu, zakazie, złym traktowaniu i zwolnieniu zatrzymanych w Klechce, miał dostępne wojskowe jednostki policyjne i został sfotografowany w czarnym mundurze, w tym w dniach następujących po umowie z Kumanovo.

Oskarżenie powołuje się na zdjęcie rzekomo wystrzelone 16 czerwca 1999 roku, w którym Selimi jest w czarnym mundurze, w towarzystwie Avdi Raci, Haxhi Shala i Sabit Shala w Malishevie.

Z drugiej strony, mówi się, że w tym czasie Kosowapress opublikował komunikaty nr 1 Ministerstwa Porządku Publicznego (MRP), gdzie ogłoszono, że powrót ludności będzie zorganizowany i towarzyszy policji wojskowej KLA, za podstawę przyszłej policji Kosowa. Siły porządku publicznego powinny również pracować nad przywróceniem porządku i spokoju.

Według akt prokuratora, siły policyjne składały się głównie z obecnych członków i byłych członków policji wojskowej KLA. Po wycofaniu sił serbskich w czerwcu 1999 r., policja KLA / MRP wkrótce przejęła obowiązki policyjne, często korzystając z byłych serbskich posterunków policji i działając bez regularnych procedur prawnych.

Z drugiej strony stwierdzono, że Rexhepi prowadzi strukturę obejmującą różnych zastępców ministra, dowódców, dyrektorów, komisje i komendy policyjne okręgów. Według doniesień odbywał spotkania dla organizacji policyjnej i szukał środków finansowych na jej funkcjonowanie.

Oskarżenie twierdzi, że z Selimi skonfiskowano liczne dokumenty pokazujące funkcjonowanie policji KLA / MRP, w tym raporty policyjne Prisztina, Gjilan i Prizren, dokumenty finansowe i dokumenty personalne, plany organizacyjne, formularze rejestracyjne, dokumenty identyfikacyjne i zdjęcia członków policji.

Skarga twierdzi, że dokumenty wskazują, iż personel MRP wykonywał różne zadania na miejscu, takie jak ochrona obiektów i bezpieczeństwa; patrole; otrzymywanie oświadczeń od różnych osób.

Ponadto, według doniesień, dokumenty w odosobnionych dokumentach obejmują niektórych, którzy zgodnie z oskarżeniem odnoszą się do domniemanych przestępstw, w tym do Ilira Krasniqi (byłego budynku MUP w Prizren), Xhevat Krasniqi (Llapushik), Selima Krasniqi (Drenoc), Hajdara Hodzy (Klech), Shaqira Shaqirin (Gyqilan), Xhedin Gashi (Cahanka), Nuredin Ibisin (Lpishey) i Lahimyma Brana (Claca), którzy pojawiają się w różnych strukturach MR.

Latem i wczesną jesienią 1999 r. jednostki policyjne zgłosiły bezpośrednio do Ministerstwa Porządku Publicznego dochodzenia, aresztowania i przesłuchania. Podkreśliła, że przedstawiciele międzynarodowi wyrazili obawy przed Hashim Thaci, Rexhep Selimi i innymi przywódcami KLA w związku z aresztowaniem i nielegalnymi zatrzymaniami. Mimo że Selimi zobowiązał się do przestrzegania porozumienia o deilitaryzacji w sierpniu 1999 r., według prokuratury, jednostki policyjne w terenie kontynuowały swoją działalność i zgłaszały ruchy KFOR, w tym naloty na miejsca przetrzymywania.