Niemcy i Francja z “non-paper” dla Bałkanów Zachodnich przed szczytem Czarnogóry

Inicjatywa ta przewiduje, że kraje zbliżające się do członkostwa mogą wcześniej skorzystać z niektórych krajowych korzyści rynkowych, w zależności od postępów w negocjacjach.

Sugeruje się również, że kraje te mają ściślejsze powiązania z instytucjami UE w trakcie codziennego procesu decyzyjnego, na przykład poprzez uzyskanie statusu obserwatora na kilku spotkaniach instytucji europejskich, nadawanie telegrafu.

Zaangażowanie to odbywałoby się jednak wyłącznie w jasnych warunkach, które zachowują niezależność i autonomię procesu decyzyjnego Unii Europejskiej.

Polityka rozszerzenia wymaga nowego impulsu. Przyszłe napięcia, jakie Unia Europejska będzie organizować z Bałkanami Zachodnimi w dniu 5 czerwca, a z Mołdawią w dniu 22 czerwca, są okazją do nietracenia. Wspólnym celem jest ukończenie Unii Europejskiej jako prawdziwie europejskiej unii. Aby zrealizować ten cel i stworzyć nowy dynamiczny proces, należy stworzyć dodatkowe zachęty w ramach stopniowej integracji, która musi opierać się na zasługach. Podobnie należy uprościć obecny proces rozszerzenia, tak aby stał się on bardziej skuteczny i umożliwiał szybszą i głębszą integrację z UE, zawsze zgodnie z kryteriami kopenhaskimi”, jak stwierdza dokument.

Podkreślił, że cel pełnego członkostwa w UE pozostaje niezmieniony i że stopniowa integracja nie ma zamiaru zastępować pełnego członkostwa ani rozszerzać drogi ku niemu, sprawozdania rtcg.

Celem jest raczej stworzenie zachęt, które przyspieszą postęp na tej drodze. W ten sposób stopniowa integracja przyczyni się do pomyślnej ekspansji Unii Europejskiej i jej wzmocnienia jako całości”.

W dokumencie proponuje się również uproszczenie metodologii negocjacji poprzez kilka kroków proceduralnych. Nacisk położono na pracę krajów kandydujących, Komisji Europejskiej i Rady UE, koncentrując się w większym stopniu na treści i istotności reform, a w mniejszym stopniu na procedurach.

Podkreśla również, że poprzez zorganizowaną i stopniową integrację ma ona na celu zapewnienie krajom kandydującym dodatkowego bodźca do podjęcia i przyspieszenia niezbędnych reform. Proponuje się również, aby w przypadku spełnienia pewnych warunków dwa razy w roku odbywały się wspólne spotkania Komisji Europejskiej, członków Parlamentu Europejskiego oraz przedstawicieli krajów Bałkanów Zachodnich i Mołdawii.

Przewiduje się również, że wspólne komisje parlamentarne spotykają się częściej w celu wzmocnienia współpracy politycznej i instytucjonalnej.

Kolejnym elementem wniosku jest to, że przedstawiciele krajów kandydujących mogą uczestniczyć w niektórych punktach porządku obrad na nieformalnych posiedzeniach Rady Europejskiej i Rady UE, ale tylko w charakterze obserwatorów i bez prawa głosu.

Jednocześnie krajom kandydującym oferuje się pełne uczestnictwo w jednolitym rynku UE na podstawie rozszerzonego modelu europejskiej strefy gospodarczej (EEA+), co oznacza głębszą integrację gospodarczą bez pełnego członkostwa w UE.

Oznacza to, że kraje te miałyby w podobny sposób dostęp do wspólnego rynku europejskiego w państwach europejskiej strefy gospodarczej (Islandii, Liechtensteinie i Norwegii).

Podejście to byłoby jednak uwarunkowane spełnieniem pewnych ważnych zobowiązań: kraje kandydujące musiałyby przyjąć i wdrożyć prawodawstwo UE - czyli “acquis communautaire” - w pierwszych pięciu rozdziałach negocjacyjnych.

Wymaga to także tymczasowego zamknięcia odpowiednich rozdziałów negocjacyjnych, jako dowodu na to, że reformy są rzeczywiście wdrażane i że w tych obszarach osiągnięto standardy UE.