Była scena egzekucji na ludziach, którzy nie winili Hajrie Mehmeti, opowiadając o horrorze sprzed 27 lat w Recak.

W 27. rocznicę tej masakry, Mehmet przyznała się do bólu i strat swojej rodziny, mówiąc, że sprawiedliwość dla zamordowanych cywilów jeszcze nie nadeszła, pomimo ich śmierci bez poczucia winy.

Zasygnalizowała, że jej rodzina została stracona w celu opuszczenia wioski w dniu ataku.

Axhaja całkowicie mnie utopił, Bajram i Hanumshahe Mehmet. Tamtej nocy przyszli na podłogę, wcześnie rano, zabili ich w drodze na górę i z powrotem. Rodzic tych innych, których wszyscy mieliśmy w Dremica”, powiedziała.

Opisując warunki tego dnia i przemoc wobec jej rodziny, powiedziała, że zima była surowa i że jej brat też był w niebezpieczeństwie.

Mam tu brata, który tonie od jakiegoś czasu. Syn wujka został dziś ranny i nie będzie chodził. Inne kuzynki prawie 30 innych zostało zabitych, prawie 30 ludzi zginęło, powiedziała.

Mehmeti podkreślił, że rodziny ofiar nadal oczekują sprawiedliwości nawet po 27 latach przestępczości.

Jest dla nich sprawiedliwość, a moim pragnieniem jest objawienie sprawiedliwości dla nich, że zostali zabici bez niczego. Niewinni cywile byli, ale nadal nie ma”, powiedziała.

Dziś 27 rocznica masakry Recaka, jednej z najpoważniejszych zbrodni popełnionych podczas wojny w Kosowie, która pozostaje otwartą raną dla zbiorowej pamięci kraju.

15 stycznia 1999 r. serbskie siły policyjne, jednostki wojskowe i serbskie formacje paramilitarne weszły do wioski Recak w gminie Shtime, gdzie brutalnie zabili 45 albańskich cywilów.

Ofiary zostały stracone w okolicznościach wstrząsających opinią lokalną i międzynarodową.

Masakra ta stała się znana światu po natychmiastowej reakcji szefa misji O 's Verifering w Kosowie, Williama Walkera, który po zobaczeniu martwych ciał cywilów podniósł alarm o poważne zbrodnie przeciwko ludzkości, które zostały popełnione wobec Albańczyków w Kosowie.

Recak stał się symbolem cierpienia i poświęcenia ludności Kosowa, ale także kluczowym momentem wpływającym na międzynarodową świadomość rzeczywistości wojny, torując drogę do przełomowych wydarzeń na jej końcu.