Co mówi się w projekcie obronnym w sprawie długości okresu konfliktu w Kosowie w punktach oskarżenia przeciwko byłym przywódcom KLA?

W szczególności w wyniku tego wniosku obrona zwróciła się do sądu o rozważenie argumentów dotyczących obrony w celu skrócenia okresu konfliktu zbrojnego w Kosowie (w tym w akcie oskarżenia), a tym samym o wycofanie zarzutów lub zarzutów dotyczących zbrodni wojennych, które są poza tym okresem, informuje sędzia Vow. Peryskop.

Według obrony, w tym czasie Federalna Republika Jugosławii (RFJ) zgodziła się na zakłócenie działań wojennych w dniu 9 czerwca 1999 r. i opuściła Kosowo do 20 czerwca tego roku, który jest nadzorowany na szczeblu międzynarodowym.

W ramach obrony, działania wojenne między RFJ a KLA nigdy nie zostały wznowione, a po 20 czerwca 1999 r. nie ma dowodów na istnienie przemocy popełnionej przez serbskie siły ani przeciwko nim.

Konflikt ten zakończył się 20 czerwca 1999 r., zgodnie z obroną, zdefiniował również W NMIC w postanowieniach 2000 / 66 i 2006 / 50, które pozostają w mocy w Kosowie, o ile nie zostaną zniesione.

Ponadto obrona twierdzi, że 20 czerwca 1999 r. został potwierdzony jako data zakończenia wojny przez parlament Kosowa. Argumentowali również, że nawet sądy w Kosowie opierają się na tym okresie czasu w trakcie ścigania przestępstw wojennych.

I nazwali to “zmiana historii” Twierdzenie oskarżenia, że konflikt trwa do połowy września 1999.

Obrona twierdzi nawet, że nawet dowody udowodnione dotychczas w tym przypadku nie potwierdzają porozumienia, że konflikt trwał do września.

Obrona twierdzi, że po ponad 739 godzinach zeznań świadków i przedstawieniu ponad 8 tysięcy dowodów, oskarżenie nie udowodniło, że konflikt zbrojny istniał w Kosowie przed końcem maja 1998 r. lub po 20 czerwca 1999 r.

Twierdzą również, że przepis 130 nie ogranicza się do sprzeciwu wobec zarzutów, ale także do ich części.

W rezultacie obrona wymieniła kilka wydarzeń, które według nich nie były wydarzeniami konfliktu zbrojnego, ale służyły jego początkowi.

Co mówi wniosek obrony o atak rodziny Jasharów?

W swoim wniosku, ochrona KLA cztery mówi, że w dniach 5 marca do 7 marca 1998 roku operacja prowadzona przez serbskie siły skierowane do wioski Prekaz.

Rankiem 5 marca siły rozmieszczone w Münción i złożonej fabryce zestrzeliły domy rodziny Lushtaku.

Według dowodów obrona twierdzi, że strzelaniny, strzelaniny, strzelaniny na ulicach były opisane przez świadków, piechotę w mundurach kamuflażu, moździerze, karabiny maszynowe, granaty ręczne i czołgi.

Jeden naoczny świadek widział nawet około 60 pojazdów otaczających jego dom, jak również mieszkańcy powiedzieli, że nie zostali poinformowani przez policję o operacji w Prekaz.

Podczas gdy członkowie rodziny Lushtaku, zgodnie z ochroną, uciekli, koncentracja serbskiej operacji przeniosła się do kompleksu należącego do Shabana Jashara i jego rodziny.

Obrona podkreśla, że zgodnie z dowodami ze strony władz serbskich celem operacji był kompleks Jashart, z uzasadnieniem, że zabarykadowano ich, ponieważ nazywano ich terrorystami. W swoim wniosku obrona stwierdziła, że wśród 59 ofiar tej operacji były kobiety i dziesięcioro dzieci.

Niektóre źródła sugerują, że cała rodzina Jasharów w domu została zabita podczas ataku, z wyjątkiem jedenastej-letniej dziewczynki”, wniosek powiedział.

Według obrony dowody wskazują, że operacja prowadzona przez serbskie siły miała na celu wyeliminowanie podejrzanych i ich rodziny poprzez użycie dużych arsenałów i bomb artyleryjskich.

Mimo, że rodzina Jasharów była wyposażona w kompleks, który reagował z bronią, zgodnie z obroną, ten fakt został nazwany starciem z gangiem terrorystycznym Adem Jashar”.

Jednakże obrona twierdzi, że nie ma dowodów na to, że po ataku na Prekaz doszło do ataku podobnego rozmiaru.

Operacja na kompleksie Haradinaj

W swoim wniosku obrona wspomina również o operacji 24 marca 1998 w Glodjan i Dubrava, raporty “Ślubowanie sprawiedliwości“.

Według obrony, dowody wskazują, że starcia wybuchły po tym, jak policja serbska sprawowała kontrolę nad dwoma mężczyznami, ale nie wiadomo, czy przemoc była spowodowana próbą ucieczki i strzelania do policji, czy też policja sama strzelała do tych ludzi.

Obrona wskazuje, że zgodnie z oświadczeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Serbii patrol został rzekomo zaatakowany przez uzbrojonych terrorystów, co doprowadziło do śmierci policjanta i obrażeń trzech innych.

Serbia “Policja otworzyła ogień do domu Haradinaja, podburzając do ognia. Po opuszczeniu domu Haradinaja serbskie siły policyjne weszły i znalazły, według twierdzeń, wyrzutnie granatów, miotacze rąk, pistolety i duże ilości amunicji. Dowody wskazują, że 24 marca około piętnastu policjantów przeszukało dom Faza i Rexhep Haradinaj, który później został zaatakowany ogniem artyleryjskim”.

Według świadków, obrona twierdzi, że widzieli trzy helikoptery zmierzające w kierunku Glogdjan strzelając z góry, podczas gdy policja otaczała wioskę.

“W sumie zginęły trzy osoby, kolejne 20 zostało rannych, a 14 osób zostało aresztowanych przez serbskie siły. Ofiary to Gazmend Mehmetajn, Agron Mehmetajn i He Haradinaj, którzy zginęli w wyniku pożaru z helikopterów”, powiedział w ruchu obronnym.

W ramach obrony dowody są również wynikiem ponownego procesu Ramusha Haradinaja w sprawie ataku na ich kompleks, w którym Haradinaj został ranny i wysłany do domu Lahi Brahimaja w Jablanicy.

W tym procesie obrony twierdzi, że okazało się, że w atakach na rodzinę Ahmeti Jashari i Haradinaj byli zmotywowani przez wielu do przystąpienia do KLA. Tu jest napisane, że ława przysięgłych jest również świadoma tych faktów w tej sprawie.

Zgodnie z obroną kolejne starcie sił KLA z serbskimi po ataku na Prekaz charakteryzowało się najmniejszą liczbą ofiar i było bardziej ograniczone w czasie zbrojnych starć i używanej broni.

Według obrony nie ma dowodów na to, że do dnia 24 marca 1998 r. doszło do konfliktu zbrojnego na terytorium Kosowa.

Obrona: Wskaźniki, że do 26 kwietnia 1998 roku w Kosowie doszło do konfliktu zbrojnego

Obrona ruchu powołała nawet zasadzkę na KLA 26 kwietnia 1998 r. przeciwko serbskiemu konwojowi wojskowemu na głównej drodze Pristina- Peje.

Atak ten został opisany jako pierwszy, który rozpoczął NLA wydarzyło się między wioskami Gjerce i Balica. Według obrony, jest niewiele informacji na temat operacji i broni. Jednak w przeciwieństwie do KLA, serbskie siły poniosły straty ludzkie i materialne. Ale podobno w raporcie serbskich sił nie było ofiar.

W związku z tym, zgodnie z obroną, sąd ma niewiele lub brak dowodów na pierwszy atak przeprowadzony przez KLA, a dowody przedstawione przez prokuraturę nie wskazują na rodzaj używanej broni.

Obrona twierdzi, że przed sądem nie ma dowodów na istnienie konfliktu zbrojnego na terytorium Kosowa do 26 kwietnia 1998 roku.

Serbski atak w Gjercach, obrona nie mówi ani do 9 maja 1998, wskaźnik, który istniał konflikt w Kosowie

W swoim wniosku obrona twierdzi, że według dowodów 8 maja 1998 r. serbskie siły rozpoczęły atak na Georgecę, w którym użyto artylerii ciężkiej, co wywołało reakcję KLA.

Piszą, że walki zaczęły się kilka godzin, aż siły Serbów zaczęły się wycofywać. Odwołując się, zgodnie z ochroną, serbskie siły również otworzyły ogień na domy wioski Negroc, powodując, że zbrojny wypadek miał miejsce w Lapusnik następnego dnia.

Obrona mówi, że w Lapusniku, podczas ofensywnych domów wzdłuż głównej drogi zostały uszkodzone przez kule i spalone. Ale to starcie, zgodnie z obroną, doprowadziło do upadku linii frontu Serbów i ich wycofania. Pomimo tej porażki, obrona twierdzi, że serbskie siły nadal były strzelane okazjonalnie w nocy.

“Jeśli chodzi o ofiary, dowody wskazują, że siły serbskie poniosły straty w czasie wycofania, w tym funkcjonariusze policji zabici i ranni, amunicja sekwencyjna, jak również zniszczenie pojazdu Pinzauer. Według doniesień KLA ofiara i dwóch lub trzech rannych żołnierzy”, o których mowa w ruchu obronnym.

Jeśli chodzi o porównania broni, obrona twierdzi, że serbskie siły miały ciężką artylerię i nadjeżdżający zasięg pojazdów i czołgów, podczas gdy KLA opierała się broni lekkiej.

Zgodnie z wnioskiem, prokuratorowi udało się ustalić liczbę ofiar po każdej stronie i nie posiada żadnych informacji pozwalających stwierdzić, że siły serbskie poniosły poważne straty. Ponadto obrona twierdzi, że posiada informacje na temat wojskowej nierówności zasobów między stronami.

Ponadto obrona twierdzi, że do 9 maja 1998 r. nie ma dowodów na istnienie konfliktu zbrojnego na terytorium Kosowa.

Obrona w Ratkoc: Wskaźniki konfliktu zbrojnego do 12 maja 1998

Obrona wspomina kolejne 12 maja 1998, wydarzenie na obrzeżach Ratkoc, szczególnie na drodze do wsi Brnjak i Braton, ale wiele elementów z tego spadochronu obrony są edytowane.

Obrona twierdzi jednak, że nawet na tym wydarzeniu istniała rozbieżność narzędzi i liczby personelu dostępnych dla obu stron. W rezultacie do 12 maja 1998 r. nie ma dowodów na istnienie konfliktu zbrojnego.

“Handlowcy zajmujący się ograniczoną liczbą ofiar; ograniczone rozmiary bezpośrednich starć między serbskimi siłami a KLA; jak również lokalizowany i sporadyczny charakter konfrontacji, nawet jeśli zostały podjęte w najwyższym stopniu, nie świadczą o tym, że intensywność działań wojennych przekroczyła odpowiedni próg dla konfliktu zbrojnego do 12 maja 1998x1 >, wniosek obronny powiedział.

Jednakże, mówiąc o dodatkowych wydarzeniach, obrona twierdzi, że miały miejsce incydenty wiosną 1998 roku i które są ważne dla stopniowego nasilania działań wojennych do lata 1998 roku. Ale istnieje szczególny brak dowodów na takie wydarzenia.

Z tych powodów dowody tych incydentów, nawet w połączeniu z opisanymi powyżej zdarzeniami, nie świadczą o tym, że działania wojenne przekroczyły odpowiedni próg rozszerzonej przemocy zbrojnej”, jest dalej powiedziane w oświadczeniu obrony.

Jedna z tych spraw została wspomniana 22 kwietnia 1998 roku, kiedy to KLA przeprowadziła atak na serbski batalion policji wojskowej, na który odpowiedziała. Obrona mówi nawet, że operacja policji wojskowej jest również cytowana w serbskich dowodach, tak jak nazywają je terrorystami w Kostanica. Konflikt miał się rozpocząć po tym, jak niektórzy Albańczycy próbowali przekroczyć granicę w Kosowie i nie było ofiar ze strony władz serbskich.

Obrona wspomniała o innej sprawie 24 kwietnia 1998 r., gdzie według serbskich dowodów KLA otworzyła ogień do serbskich sił w Gjakovie. Według tych dowodów KLA rzuciło pociskami w rosyjski helikopter przewożący materiały do serbskich jednostek. Pocisk spadł w pobliżu fabryki wody.

Również obrona, odnosząca się do serbskich dowodów, pokazuje, że KLA rozpoczęła atak piechoty na wieś Zedrell następnego dnia przeciwko serbskiemu batalionowi policji wojskowej, ale nie było ofiar.

Następnie, odnosząc się do tych samych dowodów, obrona powołuje się na operację przeprowadzoną 5 maja 1998 r. w miejscowości Ponosec, gdzie nie było ofiar. Inna sprawa miała miejsce 14 maja 1998 roku, wzdłuż ulicy Pejakova, co nie miało konsekwencji.

Ponadto dowody na te incydenty często milczą nad dokładnym rodzajem używanej broni, liczbą i rodzajem zaangażowanego personelu wojskowego, a także nad zakresem spowodowanego zniszczenia. Podczas gdy sąd otrzymał wiedzę sądową na temat sprawdzonych faktów związanych z tymi incydentami, żaden z tych faktów nie zawiera informacji niezbędnych do udowodnienia, że intensywność walk osiągnęła próg konieczny dla konfliktu zbrojnego”, jest to dalej powiedziane.

Obrona twierdzi, że istnienie konfliktu zbrojnego wymaga co najmniej znacznej liczby wskaźników, w tym wagi ataków, wzrostu i rozprzestrzeniania się starć na terytorium, a także użycia broni ciężkiej.

Zgodnie z argumentem obrony, zgodnie z dowodami, wrogość między obiema stronami weszła w nową fazę do końca 1998 r. z bezpośrednim i długotrwałym starciem sił serbskich z KLA.

Obrona twierdzi, że w tym okresie wzrosła liczba ofiar i wysiedlonych cywilów, a także personelu rozmieszczonego przez obie strony.

W rezultacie obrona powołuje się na atak na Lapusnik 's Grip w dniu 29 maja 1998 r., rozpoczęty przez serbskie siły po przejęciu przez KLA kontroli nad tym obszarem w dniu 9 maja 1998 r.

Obrona wskazuje, że zgodnie z dowodami operacja ta rozpoczęła się od opancerzonych pojazdów, czołgów i pięciu wyrzutni granatów.

W wyniku tej operacji serbskie siły podobno spaliły wiele domów w pobliskich wioskach, na co odpowiedzieli snajperzy, powodując powrót Serbów do bazy w Komoranie.

Zginęli i zostali ranni, w tym policjanci, żołnierze KLA i cywil.

Według obrony, w tym przypadku siły serbskie przenosiły znaczne arsenały broni, podczas gdy dowody wskazują, że KLA działała pod poważnymi ograniczeniami.

W następnej sprawie wniosek obrony wspomina również o projekcie 31 maja 1998 r., kiedy serbskie siły rozpoczęły atak na wioskę Poklek New w pobliżu Drenas.

W tej operacji serbskie siły zgromadziły mężczyzn i kobiety z wioski, o czym świadkowie mówili, że widzieli policjanta strzelającego do pięciu cywilów od tyłu.

Podczas tego ataku serbskie siły wysłały pod obronę 300 oficerów z artylerią i opancerzonymi pojazdami, a 28 domów spłonęło i wiele innych zostało splądrowanych, według dowodów.

Obrona twierdzi również, że w czerwcu 1998, według dowodów, KLA przeniósł się do kopalni węgla w Wielkim Białym i porwał kilku serbskich górników, zatrzymując produkcję. Po schwytaniu kopalni przez KLA, powiedziano, że serbskie siły rozpoczęły ataki i rozmieściły specjalne jednostki policyjne wspierane przez ciężką artylerię, która była w sprzeczności z tym, co posiadała KLA.

Według serbskich doniesień obrona twierdzi, że zabity został osiemnastoletni albański chłopiec, a człowiek został ranny. Ale według ochrony, ponad 8 tysięcy zostało zmuszonych do ucieczki z domów i schronienia się w lesie.

W swoim wniosku obrona twierdzi, że Bislim Officepi twierdził, że KLA poniosła wiele strat po atakach.

W odpowiedzi na skargę Sąd zauważył, że po zakończeniu maja 1998 r. intensywność konfliktu w Kosowie znacznie wzrosła. Mówi się, że w tym czasie KLA kontrolowała do 50% terytorium, odcięła dostawy dla serbskich sił poprzez kontrolę głównych dróg i często atakowała posterunki policji w Suharece i Runiku.

Według doniesień wniosek doprowadził do deportacji około 400 000 osób, podczas gdy serbskie siły prowadziły operacje mające na celu przywrócenie linii komunikacyjnych do Decani i Gjakova.

Obrona twierdzi również, że udział KLA przed końcem maja 1998 r. był w dużej mierze ograniczony do przypadkowych ataków. W rezultacie twierdzi się, że latem 1998 roku doszło do nowego etapu konfliktu, w którym doszło do bezpośrednich i częstych starć, w tym do przyjęcia Rahovec 20 lipca, a także do walki i codziennych wybuchów nasilających przemoc zbrojną.

Odnosząc się do sądów w Kosowie, obrona twierdzi, że w oparciu o te wskaźniki koniec maja 1998 r. stanowi punkt wyjścia konfliktu zbrojnego.

Obrona: Dowody mogą poprzeć wyrok za zbrodnie wojenne za każdy czyn rzekomo popełniony po 20 czerwca

Według obrony, większość dowodów zawartych w aktach oskarżenia, w których stwierdzono, że konflikt trwał do września 1999 r., nie została wprowadzona ani zaakceptowana podczas procesu.

W rzeczywistości nie ma dowodów na to, że oskarżony może być odpowiedzialny za zbrodnie wojenne za wszelkie domniemane przestępstwa, które zaczęły się po 20 czerwca 1999 roku”, obrona powiedziała.

Podobnie obrona twierdzi, że oczywiste są zarówno kwestie prawne, jak i faktyczne, że konflikt w Kosowie zakończył się w dniu 20 czerwca 1999 r., podobnie jak Rada Bezpieczeństwa ONZ, która przyjęła rezolucję 1244 w dniu 10 czerwca 1999 r., wzywającą do delokalizacji międzynarodowej obecności ludności i bezpieczeństwa w Kosowie w celu zapobieżenia wznowieniu konfliktów.

Data ta, według ochrony, była jasna nawet dla UNMIK, Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Jugosławii, Sądu Najwyższego w Kosowie, specjalnego prokuratora Republiki Kosowa, parlamentu Kosowa i tak dalej.

“Świadek 253 świadków SPS oraz przegląd ponad 8000 dokumentów tylko wzmocnił faktyczną niezdolność jakiejkolwiek przemocy popełnionej w Kosowie po 20 czerwca 1999 r. w celu spełnienia kryteriów “intensywność” lub “organizacja”, obrona powiedziała.

W rezultacie obrona twierdzi, że nie ma dowodów na to, że oskarżony może być odpowiedzialny za zbrodnie wojenne za każdy domniemany czyn popełniony po 20 czerwca 1999 roku.

Chociaż prokurator procedury wstępnej stwierdził zgodnie z prokuraturą, że międzynarodowy konflikt zbrojny trwał do dnia 16 czerwca 1999 r., zgodnie z obroną, oparli się na bardzo niewielkiej liczbie dowodów, które nie zostały przyjęte.

Według obrony nawet świadkowie będący częścią KLA potwierdzili, że do dnia 20 czerwca 1999 r. siły serbskie wycofały się z Kosowa.

Te testy KLA zostały potwierdzone przez serbskich żołnierzy, w tym tych, którzy wycofali się i innych, którzy zostali zdemobilizowani. [REDAKU] pracował dla [HOOD] REDAKU] i był częścią serbskich sił, które wycofały się 12 czerwca 1999 r. [REDAKU], w rezerwach armii jugosłowiańskiej w [REDAKUED] do dnia 12 czerwca 1999 r., w którym podmiot został rozwiązany po zawarciu umowy z Kumanovo. Potwierdził, że 12 czerwca 1999 r. Armia Jugosławii opuściła swoją rodzinną wioskę, a 13 czerwca 1999 r. KFOR” przybył do ruchu obronnego.

Po 20 czerwca 1999 roku obrona twierdzi, że rozlokowano siły międzynarodowe i że UNMIK nie został stworzony, by osiedlić się w trwającym konflikcie zbrojnym. Pod obroną miał zapobiec wznowieniu konfliktu.

“U n NMIC była i zawsze była uważana za misję pokonfliktową. Sprawozdania i dokumenty ONZ konsekwentnie uznają konflikt zbrojny zakończony w czerwcu “20, 1999” i odnoszą się do U NMIC w kategoriach pokonfliktowych, stworzonych w celu pomocy mieszkańcom Kosowa w odbudowie ich życia i uzdrowieniu ran związanych z konfliktem”, a także do szerokiego wachlarza pilnych potrzeb po konflikcie w Kosowie”, powiedział w projekcie obronnym.

Według obrony, zarzut oskarżenia, że konflikt trwał do września, osłabia fakt, że jedna strona opuściła terytorium, podczas gdy druga była w trakcie deilitaryzacji jako proces porozumienia podpisanego przez Hashim Thaci w dniu 21 czerwca 1999 r.

W międzyczasie, 15 kwietnia 2025, oskarżenie ogłosiło, że zakończyło przedstawianie dowodów w sprawie.

Podczas gdy obrona zastosowała się zgodnie z 130. zasadą, która przewiduje wniosek o całkowite wycofanie wszelkich zarzutów lub zarzutów w akcie oskarżenia. Decyzją w sprawie tego wniosku otrzymane 16 lipca 2025 r.Według przewodniczącego panelu, Charlesa Smitha III, to, czego szukał, to brak zaufania do zbrodni wojennych, które miały miejsce przed majem 1998 r. i po 20 czerwca 1999 r.

Badanie “Trug zauważa, że incydenty i wydarzenia, które miały miejsce w tym czasie sprzeciwiając się obronie nie są oskarżeniami w rozumieniu reguły 130”, powiedział przewodniczący sądu, Charles Smith III.

W związku z tym wniosek ten został odrzucony z uzasadnieniem, że władza sądu polega na niszczeniu materiałów, które stanowią oskarżenia z przyczyn czasowych. Podczas gdy tego samego dnia, ochrona ofiar przedstawiła swoje dowody, wzywając dwóch biegłych świadków do składania zeznań jednocześnie.

Z wyjątkiem tego, że zeznawali 16 lipca 2025Zeznania tych dwóch świadków kontynuowały 17 lipca 2025 r.Tym samym kończąc zeznania świadków obrony ofiar.

W dniu 30 września 2022 r.  

W dniu 29 kwietnia 2022 r. Prokuratura Specjalna przekazała zmieniony akt oskarżenia Hashimowi Thaci, Kadri Veselinowi, Rexhepi i Jakupowi Krasniqi, gdzie czterech oskarżonych popełniło zbrodnie wojenne Gjilan, Budda semityum.

9 listopada 2020 roku, w swoich pierwszych prezentacjach, Jakup Krasniqi i Hashim Thaci zostały uznane za niewinne w związku z zarzutami. Wessel został również ogłoszony w swoim wystąpieniu 10 listopada, a także Rexhep Selimi 11 listopada.

Ustawa o Hashim Thaci, Kadri Veselini, Rexhep Selimi i Jakup Krasniqi zostaje potwierdzona 26 października 2020 r.