Diament władzy uciekł, ale co francuskie klejnoty korony są w rękach Luwrów

Ponieważ należały do niego, należały do całego świata. Kiedy korona miała miejsce w 1802 roku, Muzeum Luwru nazywano Muzeum Napoleona aż do 1815 roku po jego śmierci, a następnie jego dziedzictwo zostało publicznie potępione.

Wiele jego dzieł zostało później zwróconych do ich ojczyzny. Wiele z osobistych skarbów i rodziny cesarza zaczęło znikać, wśród nich perły korony. Niektórzy z nich w ciągu ostatnich dwóch wieków wrócili do Luwru i osiedlili się w Galerii Apollo, gdzie zostali skradzieni przez czterech rabusiów.

Jednak dzisiejsza galeria nie jest taka sama, mimo że biżuteria była dowodem niezwykłej pracy złotników korony francuskiej. Najważniejszy, Regent Diamond, 140,64 Karate, nadal tam jest, otoczony aurą, która często krąży wokół pereł z prawdziwymi opowieściami. Diament znaleziono przypadkowo w kopalni w Indiach na początku stulecia. Współrzędna X VII została następnie wysłana do Anglii i odcięta przez Wenecję. Na początku stulecia. Współrzędna X V III była nadal uważana za największy diament na świecie.

Podczas Rewolucji Francuskiej została skradziona. Później powiedziano, że był on wykorzystywany do finansowania włoskiej kampanii Napoleona, po czym umieścił go w uchwycie miecza w przeddzień jego intronizacji jako cesarza. W ten sposób pojawia się w portrecie Dawida Louvera, pokazując swoją apokaliptyczną ceremonię za pomocą jego nigdy - by - być stylem.

Wartość i znaczenie innych biżuterii jest mniejsza. Ani niezwykłe, ani rzadkie piękno i jakość. Ale historyczne postacie, do których należały - wszystkie związane z Napoleonem - są interesujące.

Biżuteria pochodzi z dziedzictwa Marii Amalii Bourbon, żony Louisa Philipa, która prowadziła w latach 1830-1848. Niezwykła kobieta, która wiodła spokojne, niesłowione życie, która nie miała specjalnego gustu do mody lub była znana ze swojego nieokiełznanego luksusu. Słynne zdjęcie Antoine 'a Claudideta, zrobione tuż przed jej śmiercią w 1866, pokazuje ją bardziej jak Matka Teresa niż jako królowa.

Wśród skradzionych przedmiotów jest biżuteria Hortense de Beauharnais, córki Josephine, która później poślubiła młodszego brata Napoleona i króla holenderskiego Ludwika Bonaparte. Pełna artystycznej i namiętności (była muzykiem), posiadała diament Hortensia, cud, który pozostaje częścią kolekcji muzealnej i nie został skradziony. Ale inne przedmioty należące do niej, korona, naszyjnik szafir i kolczyki, zostały skradzione.

Należą do nich przedmioty austriackiej Marii Louise, żony Napoleona, która zastąpiła Josephine i odmówiła jej przestrzegania. Była wykwalifikowanym menedżerem i mistrzem, ale nie była znana ze swojego wykwintnego smaku biżuterii.

Część biżuterii należała do królowej Francji, która zmarła w 1920 roku, cesarzowej Eugéni, żony Napoleona III. Kobieta zaangażowana w zamieszki i ponieważ trudne warunki finansowe były zmuszone sprzedać większość jej biżuterii. Rabusie musieli wiedzieć.