Sherifi: Qëndrimet e Enver Petrovcit janë në përputhje me logjiken e një njeriu të skllavëruar

Bilall Sherifi i NISMA-s ka reaguar ndaj gjuhës përçmuese të aktorit Enver Petrovci për ish-udhëheqësve e ish-komandantëve të UÇK-së, teksa thurte lavdata për Kryeministrin aktual Albin Kurtin, shkruan Periskopi.

Përmes një postimi në llogarinë e tij në Facebook ai u shpreh për qëndrimet e aktorit Petrovci se janë “në përputhje të plotë me logjikën e njeriut të skllavëruar”

Tutje, Sherifi ka bashkangjitur edhe një sintezë në lidhje me këtë.

Postimi i tij i plotë:

Logjika e skllavit!

Qëndrimet publike të Enver Petrovcit janë në përputhje të plotë me logjikën e njeriut të skllavëruar qoftë në Kosovë, qoftë gjetiu!
Në vend të reagimit ndaj tij, ju ftoj të lexoni një sintezë të shkurtër të kësaj logjike të përmbledhur në fjalimin e Malcolm X, njërit nga personalitetet më të shquara të lëvizjes për heqjen e segregacionit dhe diskriminimit racial në SHBA.

Dy lloje skllevërish: skllavi i shtëpisë dhe skllavi i fushës! (Malcolm X)

Nëse keni frikë nga nacionalizmi i zi, keni frikë nga revolucioni. Dhe nëse e doni revolucionin, e doni nacionalizmin e zi. Për ta kuptuar këtë, duhet të ktheheni tek ajo që vëllai i ri këtu i referohej si Zezaku i shtëpisë dhe Zezaku i fushës gjatë skllavërisë.

Kishte dy lloje skllevërish, zezaku i shtëpisë dhe zezaku i fushës. Zezakët e shtëpisë – jetonin në shtëpi me zotërinë, visheshin goxha mirë, hëngrën mirë se hëngrën ushqimin e tij – çfarë la. Ata jetonin në papafingo ose në bodrum, por megjithatë ata jetonin pranë zotërisë; dhe ata e donin zotërinë më shumë se zotëriu veten. Ata do të jepnin jetën e tyre për të shpëtuar shtëpinë e zotërisë – më shpejt se zotëriu. Nëse zotëriu thoshte: “Kemi një shtëpi të mirë këtu”, zezaku i shtëpisë do të thoshte: “Po, ne kemi një shtëpi të mirë këtu”. Sa herë që zotërou thoshte “ne”, ai thoshte “ne”. Kështu mund ta dallosh një zezak të shtëpisë.

Nëse shtëpia e të zotit do të digjej nga zjarri, zezaku i shtëpisë do të luftonte më fort për të shuar zjarrin sesa do të bënte i zoti. Nëse zotëria sëmurej, zezaku i shtëpisë do të thoshte: “Çfarë është puna, shef, jemi të sëmurë?” Ne jemi të sëmurë! Ai e identifikoi veten me zotërinë e tij, më shumë se zotëria e tij me veten. Dhe nëse do të vish në shtëpinë e Zezakut dhe do të thoshe: “Të ikim, të ikim, të ndahemi”, zezaku i shtëpisë do të shikonte dhe do të thoshte: “Njeri, o i çmendur. Çfarë do të thotë, të ndarë? Ku ka shtëpi më të mirë se kjo? Ku mund të vesh rroba më të mira se kjo? Ku mund të ha ushqim më të mirë se ky?” Ky ishte zezaku i shtëpisë. Në ato ditë ai quhej “zezak i shtëpisë”. Dhe kjo është ajo që ne i quajmë ata sot, sepse ne kemi ende disa zezakë të shtëpisë që vrapojnë këtu.

Ky zezaku i shtëpisë e do të zotin e tij. Ai dëshiron të jetojë pranë tij. Ai do të paguajë tre herë më shumë se sa vlen shtëpia vetëm për të jetuar pranë zotërisë së tij, dhe pastaj do të mburret me fjalën “Unë jam i vetmi zezak këtu”. “Unë jam i vetmi në punën time.” “Unë jam i vetmi në këtë shkollë.” Ju nuk jeni gjë tjetër veçse një zezak i shtëpisë. Dhe nëse dikush vjen tek ju tani dhe thotë, “Le të ndahemi”, ju thoni të njëjtën gjë që tha zezaku i shtëpisë në plantacion. “Çfarë do të thuash, ndahu? Nga Amerika, ky i bardhë i mirë? Ku do të gjesh një punë më të mirë se sa këtu?” Dua të them, kjo është ajo që thua. “Unë nuk kam lënë asgjë në Afrikë”, kjo është ajo që thua. Pse, e ke lënë mendjen në Afrikë.

Në të njëjtin plantacion, ishte fusha zezake. Zezakët e fushës – ato ishin masat. Gjithmonë kishte më shumë zezakë në fushë sesa zezakë në shtëpi. Zezaku në fushë jetonte në ferr. Ai hëngri mbetje. Ata në shtëpi hëngrën derr. Zezaku në fushë nuk mori asgjë përveç asaj që kishte mbetur nga brendësia e derrit.

Zezaku i fushës u rrah nga mëngjesi në mbrëmje; ai jetonte në një barakë, në një kasolle; ai vishte rroba të vjetra, të zhveshur. Ai e urrente zotërinë e tij. Unë them se ai e urrente zotërinë e tij. Ai ishte inteligjent. Ai zezaku i shtëpisë e donte zotërinë e tij, por ai zezaku i fushës – mbani mend, ata ishin në shumicë dhe e urrenin zotërinë. Kur shtëpia mori flakë, ai nuk u përpoq ta shuante; ai zezaku i fushës lutej për një erë, për një fllad. Kur zotëriu u sëmur, zezaku i fushës u lut që ai të vdiste. Nëse dikush vinte te zezakët e fushës dhe thoshte: “Të ndahemi, të vrapojmë”, ai nuk thoshte: “Ku po shkojmë?” Ai do të thoshte: “Çdo vend është më i mirë se këtu”.

Malcolm X, fjalimi (9 nëntor, 1963)

P.S
Më poshtë gjeni linkun e këtij shkrimi në gjuhën angleze:

Two kinds of slaves: the house Negro and the field Negro (Malcolm X)