Letra e mamasë sime e shkruar para se të dërgohej në dhomat e vdekjes

Gardiani letrën ia kishtë dhënë burrit të saj Kurt, por disa dekada më vonë, djali më i vogël, Frank, nuk e kishte lexuar letrën e shkruar me dorë.

Këtu, ai tregon për “Sky News” se si ndihej kur lexonte letrën që tani është e disponueshme për vizitorët në Muzeun Memorial të Holokaustit në Shtetet e Bashkuara:

Babai im, nëna dhe vëllai im i vjetër, edhe unë u dërgova në Auschwitz në dhjetor të vitit 1943.

Një transport me rreth 5, 000 të burgosur ka arritur në kamp në muajin shtator para nesh dhe ne ishim pjesë e grumbullit të dytë prej 5, 000 njerëzve të tjerë.

Ne nuk kemi ide përse ne ndodhemi këtu.

Ne kemi qëndruar në një kamp çek, i cili ishte një dredhi e nazistëve për t’i treguar Kryqit të Kuq Ndërkombëtar që hebrenjtë çekë ishin duke u kujdesur për ne.

Në atë kohë, nuk kishim idenë pse ky kamp ishte themeluar, sepse në pjesën më të madhe të kohës, kur fëmijët arritën në stacionin hekurudhor të Auschwitzit, ata u vranë pothuajse menjëherë në dhomat e gazit.

Kryqi i Kuq Ndërkombëtar asnjëherë nuk ka inspektuar Auschwitzin, kështu nazistët vranë shumicën e atyre që erdhën në shtator.

Kjo ndodhi në mars dhe prill të vitit 1944, raporton “Sky News”, transmeton Periskopi.

Një muaj më vonë, ata vendosën të bëjnë një selektim nga grupi i dytë në të cilën familja ime dhe unë isha aty.

Ne të gjithë u rreshtuam para të famshmit doktorit të SS Josef Mengele, pseudonimi i të cilët ishte Engjulli i Vdekjes, i cili selektonte se kush do të vdesë e kush jo.

Vëellai im John, i cili ishte katër vjeç më i vjetër se unë, ishte i hendikepuar dhe u përzgjodh për në dhomat e vdekjes.

Dhe për shkak se isha më pak se 12 vjeç, unë u caktova në rreshtin e vdekjes.

Ne ishim të dy duke qëndruar në vijë kur njëri nga të burgosurit për të cilin kisha punuar si një lajmëtar, më erdhi dhe më çoi shpejt tek një grup fëmijësh më të rritur.

Ai më shpëtoi jetën.

Por kur nëna ime dëgjoi për Johnin, i cili ishte 16 vjeç, ajo vendosi të qëndrojë me të.

Ajo nuk mund të duronte idenë që ta linte vetëm atë në dhomën e gazit.

Rreth pesë ditë pas përzgjedhjes, ajo i shkroi një letër babait tim, i cili ishte shpërngulur në një kamp mjekësor pasiqë ai ishte një fizikan.

Ajo letrën ia dha një gardiani, pavarësisht madhësisë së Auschwitzit – ai vendsoi t’ia japë letrën babait tim.

Kishte ndërmjet 30, 000 dhe 40, 000 rojtarëve në kamp dhe shumë prej tyre nuk ishin pjesë e SS.

Disa muaj më vonë, Auschwitz u çlirua dhe u bashkova me babanë tim – në këtë kohë isha në Austri dhe në Gjermani.

Babai më tha se kisha një letër të dhuruar nga nëna ime, e shkruar nga ajo para se të dërgohej me vëllain tim në dhomat e gazit.

Isha vetëm 12 vjeçar në atë kohë, dhe sa herë që provojsha ta lexoja letrën e largojsha nga mendja ime.

Letra e shkruar më 11 qershor të vitit 1944, shkruan siç vijon: “Ti, e vetmi, i dashur, në izolim presim errësirën”.

“Ne e konsideruam mundësinë e fshehjes por vendosëm të mos e bëjmë që prej kohës kur e kemi ndier se do të ishte e pashpresë”.

“Kamionët e famshëm janë të gatshëm këtu dhe po presim që të nisemi. Unë jam plotësisht e qetë”.

“Ti – i vetmi i dashuri im, nuk të vëjë faj ty për këtë çfarë ndodhi, ishte fati ynë”.

“Ne kemi bërë çfarë kemi mundur”.

“Qëndroni të shëndetshëm dhe mbani në mend fjalët e mia se koha shëron  – nëse jo plotësisht atëherë të paktën pjesërisht.”

“Kujdesu për djalin tonë të vogël të artë dhe mos e prish shumë atë me dashurinë tënde”.

“Të dytë – qëndroni të shëndetshëm. Unë do të mendojë për ty dhe Misan. Keni një jetë të mrekullueshme, tani duhet të hipim në kamionë”.

“Në përjetësi, Vilma”.

Mbajta letrën në një dollap në shtëpinë time këtu në Indianapolis për shumë vite, duke mos ia treguar askujt./Periskopi/