Ushtari i UÇK-së me pesë plagë, tregon se si e kishte shëruar Bajram Rexhepi (Foto)

‘Nga predhat e shpeshta e dinim me saktësi ku do të binin. Atë ditë llogarinë e kisha bërë gabim, ra vetëm pak përtej meje, ani pse ‘duhej’ të binte mbi 10 metra larg’, tregon Burimi me nënqeshje, si për të treguar se lufta bëhet me humor për t’u fituar. Madje, edhe vdekjes i buzëqeshet.

‘Fluturova pas disa metra. Mbaja shokun për brezi, por fuqia e predhës ishte e madhe. Kur u përmenda, pashë që më ishte mbuluar dora nga gjaku. Pashë që kisha humbur gishtat, por fatmirësisht pashë se më kishin shpëtuar dy: i madhi dhe i vogli. Si lëvozhgë bananeje duken’, tregon përsëri me shpoti Burimi.

Atë moment nuk ndiente dhimbje. Ai thotë se çapëllente sytë duke thënë me vete se ishte ëndërr. Nuk e kishte ndjerë as këmbën. Përsëri kishte mbyllur sytë duke besuar se ishte ëndërr. Dikur kishte dëgjuar zërin e ushtarëve serbë dhe kishte kuptuar se ëndrrat me serbë atë kohë nuk ishin për t’u parë me aq neglizhencë. Ishte munduar të ngrihet dhe kishte parë që s’arrinte ta bënte. Aty u bind që pas ëndrrave të paktën ngrihesh dhe se kjo nuk ishte fare e tillë.

Pak minuta më vonë, ai kishte parë edhe dy shokë të tij të palëvizshëm nga plagët. Kishte kuptuar se mund t’i binin të gjallë në dorë serbëve. Këtë s’e donte as në ëndërr, ani pse ëndrra do të ishte zgjidhja më e mirë për t’i shpëtuar atij momenti. Për të mos i lënë asgjë rastit, ai kishte hequr këmbëzën e një granate dore. E kishte futur nën këmbën e tij dhe nuk i priste duarthatë kundërshtarët.

‘Edhe n’ardhshin, do t’ua ** nanen atyne e vetes’, tregon ai me fjalorin e zakonshëm që s’e fshehë.
Por kishte bërë pak prapa dhe kishte ndier dorën e shokëve. As tash thotë se nuk i kujtohet kush kishte qenë i pari, por i kishin tërhequr nga aty. I kishin shpëtuar ata që pak më parë donin t’i shpëtonin shokët e tjerë.

Pas kësaj ai tregon se i kishin transportuar dikur në fshatrat e Vushtrrisë. Më pas pasi kishte ardhur urdhri që të transportohen të gjithë të plagosurit për në një vend të quajtuar Gradicë, ai nuk ishte dakord. Kishte thënë se donte të shkonte në shtëpi, aty ku më pas do ta mjekonte Bajram Rexhepi. Me gjithë vështirësitë, e kishin dërguar atje tek axhallarët në Vaganicë, së bashku me një shok.

Aty tregon të ketë ardhur Bajram Rexhepi trupmadh e hijerëndë. Me buzëqeshje në buzë iu kishte drejtuar Burimit që lëngonte nga plagët tri ditë me radhë, për ta kthyer sërish ‘ me këmbë në shpresë. ‘I bajsh me shëndet plagët e lirisë së Kosovës’, i kishte thënë Rexhepi. Burimi tregon të ketë marrë zemër aq sa besonte të bëhej edhe më i fortë. Kishte në trup 5 plagë të rënda, e prapë besonte. E kishte bërë të besonte mjeku që ai e quan ‘hero’.
Mjekimi kishte nisur me një kontroll. Rexhepi i kishte parë gjithë plagët dhe i kishte thënë se ‘ishte mirë’. E si mund të ishte mirë një 18 vjeçar me 12 copëza granate në trup në 5 plagë? Mirëpo, doktori e kishte bërë të besonte. Ishte puna e tij, tek e fundit.
Burimi tregon edhe një rast komik gjatë mjekimit të tij, sa për të vërtetuar se humori i mbante gjallë. I rrinin luftës ballëlartë andaj. Doktori po e kryente punën e tij duke pastruar dorën të cilën tashmë i mungonin 3 gishta. Nxirrte gjithçka nga aty. Nga mbetjet e dushkut e deri të copëzat e granatës. Ishte bërë një ‘minierë’ e gjërave të paduhura në dorën e tij. Burimi i kishte tërhequr vërejtjen doktorit se mund të haste në ndonjë minë aty, s’i dihej. Dhe ngjashëm ndodhi. Ani pse jo minë, ai provoi fuqinë e grushtit tani të gjysmuar të ushtarit. I kishte prekur një nerv që nuk e kontrollonte dot, dhe dora ishte ngritur mu në fytyrën e doktorit, të cilën e kishte afruar për të parë më mirë.
‘Eh po të thash kujdes se ka edhe mina, hahaha’, thotë t’i ketë thënë Burimi doktorit. Doktori ishte gajasur pa masë. E po, e provoi edhe goditjen.

Doktori, siç tregon Burimi, e shpëtoi dhe ishte i gatshëm ta shëronte të tërin. Kur i kishte thënëi plagosuri se duhet ta ndërronte vendndodhjen për shkak të sigurisë së familjes, ai i kishte thënë prerazi: Kudo që je, do të vi të të mjekoj.

Këtu Burimit i vjen një buzëqeshje në buzë. Kujton kohën kur një njeri i kishte shpëtuar jetën. Më mirë të themi, i kishte garantuar një jetë të dytë, pasi ai ‘lindi për së dyti’ sipas tij, kur kujton sa afër predhës ishte.
Por, më gjithë dhimbjen për ‘shkuarjen në amshim’ të mjekut, Burimi është i prerë. Ka edhe kritika për heroin e tij.

‘Unë e ndaj në dy Bajrama. Bajrami 1 dhe Bajrami 2. Një tjetër ishte në kohë të luftës për mua, ndërkaq si politikan ishte pak tjetër. Nuk bëri asgjë për Mitrovicën’, thotë Burimi.

E kur fundi i muhabetit për luftën nuk shihet, duhet thënë se heroizmin e doktor Bajramit i cili varroset sot, ai e mban të palëkunduar, ashtu siç e mban kujtimin për luftën.
‘Gjithmonë do ta quaj heroi im. Por, për kohën e luftës e kam fjalën, aspak nuk e përziej me politikë’, thotë ai.

Fundi i muhabetit të tij me gazetarin e Metros vie, por jo edhe fundit i kujtimit për kohën e luftës dhe punën e doktorit Rexhepi. Ai sot do të marrë pjesë në varrim. Do ta përcjell për në banesën e fundit atë njeri që e përcolli në çdo hap të shërimit të tij./GazetaMetro/