29 jaar na de val van Zahir Pajazit, Edmund Hoxha's Hakif Zajah

Militaire activiteiten Zahir Pajaziti begon in de jaren negentig. Onder omstandigheden die tijdens de algemene stakingen in Kosovo op 3 september 1990 werden gecreëerd, begonnen Zahir en andere activisten te werken aan de oprichting van een veiligheidsnetwerk in Kosovo.

Als gevolg van deze baan hebben Zahir en Orlan's activisten het Guerile Unit House in Orlan opgericht. In 1991, nadat illegale aangelegenheden in Kosovo beginnen te worden gecoördineerd met de Zahira wet gaat naar Albanië voor militaire doeleinden.

Bij terugkeer naar Kosovo in 1992 wordt zijn groep onthuld en moet Zahir enkele maanden ondergronds gaan. Tot 1992 droeg hij bij aan de wapenvoorziening van het hoofdkwartier in het district Orlan.

In 1994 begon Zahir zich te verbinden tot andere delen van Kosovo voor de oprichting van het UCK. Zo is hij een van de oprichters van de algemene staf van het UCK en zijn eerste lid, van waaruit de coördinatie van politieke en militaire activiteiten begint te worden.

Zahir wordt op dit moment gezien als de grote organisator en implementatie van guerrillaaanvallen op Servische troepen in Kosovo, maar vooral in de regio Llap.

Voor al zijn activiteiten, had zijn neef Fadil Pajaziti, die een zakenman was en bijna al zijn financiering, het.

Op 31 januari 2008, op de 11e verjaardag van de val, gaf de Kosovo-president Fatmir Sejdiu Zahir Pajazit Kosovo de hoogste prijs, Kosovo Order “Hero”.

Zahir was de leider van een van de belangrijkste takken van de oorlog, die vervolgens, uiteraard, is samengevoegd in het Kosovo Liberation Army. Als leider van een van de belangrijkste takken van de oorlog, was hij ook een van de medescheppers van het Kosovo Liberation Army.

Edmond Hoxha was de vakbond die van plan was nieuwe dimensies van zijn familie of Kosovo traditie te creëren. Sinds hij zes jaar oud was, toen hij nog een kind was, had hij de gevangenneming van zijn oudere broer Xavit gezien, aangezien hij pijn had geleden maar geen schuld had, had hij besloten een pijler van mislukking te worden, hoe pijnlijk dat ook was geweest.

Edmond was de student van een verlangen om een soldaat en een man van de wetenschap te worden, de jongeman die ervoor had gekozen om een ander leven te leiden, maar zeer jong; misschien meer dan wat dan ook, hij zou een pad beginnen dat zijn mannen hadden geopend, ondanks de pijn die ze had gedragen, ondanks het bloedvergieten dat ze hadden ervaren en zouden ervaren.

Hakif Zamenu heeft een tegenstrijdigheid tussen zijn stilte en zijn werk. Als stilte opmerkelijk is, is het werk ook opmerkelijk. Het is een van de meest bijzondere gevallen van oorlog, wanneer een belangrijk figuur als hij heeft gestaan, met een diepe natuur, op de plaats waar hij werd toegewezen, als hulpsheriff van Zahir Pajazit en zijn assistent, en dit alles was zeer stil.

Hakif en Zahir waren niet alleen kleinzonen en ooms, maar hadden alle deugdzame dingen gemeen.