9 uur geledenWat is er?
Periskopi(9 maanden geleden)
(9 maanden geleden)Journalist Stuart Kenny heeft een artikel gewijd aan een reis die hij heeft gemaakt naar Besks en Nemun. Journalist, het artikel heeft het gepubliceerd in de “The Guardian”. Een wandeling langs het deel van Kosovo in Via Dinarica biedt spectaculaire Balkanlandschappen, magische verhalen en schokkende herinneringen aan de recente geschiedenis in dit gebied zijn er bunkers [...]
Een wandeling langs het deel van Kosovo in Via Dinarica biedt spectaculaire Balkanlandschappen, magische verhalen en schokkende herinneringen aan de recente geschiedenis in dit gebied
Er zijn met modder bedekte stenen bunkers op de heuvel aan mijn rechterkant, net weg van de bergkam die de grens tussen Albanië en Kosovo markeert. Links van mij is het uitzicht niet alleen helder maar verrassend mooi.
Ik kan weer naar beneden kijken in het kleine bergachtige dorpje Gacafer, waar ik vannacht had geslapen, om te kijken door het diepe groen van Decani's Grizzard voorbij, over de dichte bossen van dennenbomen en weiden die exploderen met roze en gele wilde bloemen, en om te kijken naar de 2.461m - voet [2.461 m] piek van Cpela en de ruwe toppen van de bergen van het westen van Kosovo.
We bevinden ons in de negende fase van Via Dinarica Kosovo, een 75-mijl wandelpad, met 13 fasen, over deze historische plek. De weg heeft betrekking op Via Dinarica, een Balkanpad dat van Slovenië naar Albanië loopt. De afdeling Kosovo is in 2015 geopend, maar werd onlangs gerepareerd en opnieuw gelanceerd als onderdeel van een driejarig project van 1,2 miljoen pond gefinancierd door het Italiaanse agentschap A ICS.
Tijdens de Kosovo-oorlog was er een Joegoslavische kazerne -- het brute conflict tussen het Kosovo Bevrijdingsleger (in het land bekend als het KLA) en Slobodan Milosevic's Joegoslavië -- dat eindigde met een luchtbombardementscampagne van de NAVO tegen Joegoslavië in 1999. De UCK-strijders hebben hier onverwachte aanvallen op de grenskam gelanceerd en wapens werden door reddingsstrijders naar Kosovo gesmokkeld.
De barakken zijn al lang weg. Tegenwoordig zwaaien een handvol lokale bevolking in Gacafer met rode Albanese vlaggen buiten hun huizen, samen met de blauwe van Kosovo. Ze zorgen voor hun schapen en verwelkomen de reizende, die reizen verhalen uitwisselen als ze genieten van de boer en Rugova kaas in het pittoreske gastenhuis.
Ik wil dat de stenen hier spreken, zegt Uta Ibrahimi, mijn berggids. Uta is de oprichter van Butterfly Outdoor Adventure en maakte integraal deel uit van het Via Dinarica Kosovo project. Het is ook de eerste persoon uit Kosovo om Mount Everest te beklimmen, dat doet dit in 2017. En op 10 mei 2025, toen het stond op de 8,586m piek van Canchenjunga in Himalaya, Ibrahim werd de eerste vrouw uit de Balkan om de 14 8.000m bergen van de wereld te beklimmen. Uta veranderde in een heldhaftige receptie op Pristina luchthaven. “Ik maakte voor mezelf, maar ook voor mijn land”, zegt Uta. “niet alleen voor Himalaya-afbeeldingen”.
Toen we afdaalden in een weide, werden we omringd door bosbessenstruiken; onze laarzen raakten de aardbeien en de wilde wortelen. Ik was een paar dagen eerder in Pristina's hoofdstad aangekomen. Ik passeerde de beelden van Bill Clinton en Bob Dole; door nieuwe kathedralen en eeuwenoude moskeeën. De brutale briljante en vreemde architectuur trekt hier vooral de Nationale Bibliotheek van Kosovo aan, gevormd door een stapel blootgestelde betonblokken omgeven door metaal en bekroond met koepels.
Via Dinarica verbindt de gemeenten Pec, Decani en Yunik in het westen van Kosovo. Om ons avontuur te beginnen door een 64-mijl weg te lopen naar Via Dinarica reden we naar het stadje Peja, waarna de vervloekte bergen als vestingmuren werden opgericht.
We begonnen in de derde fase, met uitzicht op de zon en groene hellingen stijgend naar prominente pieken. Rode en witte borden leidden ons langs smalle paden naar de top van Hyla 2.403m, op de grens tussen Kosovo en Montenegro. Aan de ene kant daalt de heuvelrug aanzienlijk af naar de Balkan dennen van Kosovo en door groene valleien naar de bergen van Albanië. Aan de andere kant is er een bijna verticale daling tot Montenegro, door gebroken en blootgesteld kalksteen gesteente.
Ik at een vat spinazie voor de lunch aan de top van Hayla, zittend naast de dichte bloemen van de sterachtige edelweiss terwijl de alpine bessen omhoog rolden. We sliepen in ERA Lodge, een berghut gerund door Fatos Lajci, een gepassioneerde milieuactivist. «Alles wat in Europa is, hebben we hier», zei hij; bruine beren, wilde varkens, wolven en zelfs de Balkan lynx, die in ernstig gevaar van uitsterven, maar van tijd tot tijd is dwalen in de buurt van de Leic Koerdische camera's.
Toen we de volgende ochtend vertrokken, zong een herder liedjes van liefde en verloren helden voor zijn kudde, en we werden herenigd met Via Dinarica op een nieuw gebouwd deel van het pad. Toen we afdaalden in een weide, werden we omringd door bosbessenstruiken; onze laarzen raakten de aardbeien en de wilde wortelen.
Een paar dagen later, toen we aankwamen bij de Watch Tower Tower in Milisevc, een gebouw ontworpen als een oude stenen toren, ontmoetten we een andere reizende man. Hier hadden we genoeg gehaktballen, vergezeld door rakia, “per drieweg”.
De grens met Montenegro werd al snel de grens met Albanië. We liepen in de buurt van de gedenktekens voor de gevallen UCK soldaten. De zware regen en mist wolk vertroebelde het uiterlijk, maar kalksteen monodeness drong door, en wilde bloemen uitgedaagd wolken met sprays van kleur. Toen we bij Gacafer aankwamen, scheen de zon op de tractoren en geiten van dit afgelegen dorp.
's Avonds had ik tijd om Utta te aaien voor geschiedenis. Het zit vol verhalen; voor bekkens genomen als geschenken van Valentine's; van pilaren neergeschoten gevaarlijk op 8000 meter; van dierbaren verloren op bergpagina's; of in oorlog; van emotionele dagen bovenop; en extatische nachten dansen op festivals.
Abraham was 15 toen de oorlog uitbrak, maar ze spreekt met besmettelijke positiefheid. We moesten drie maanden binnen blijven en je wist nooit of het de laatste dag van je leven was, zegt ze. We moesten muren oversteken om aan de politie te ontsnappen. Al dat idee, van wachten op dat moment dat ze zouden komen en wie weet wat ze met je zouden doen, maakte ons sterker en bereider om te leven. Als je vrij bent, zie je geen beperkingen. ”
Van de Gacafer, gaan we naar Stervica 2.656m hoog. Het is een grote piek omgeven door hart - gevormde bergmeren en besneeuwde stukken. Deze kant van vervloekte bergen is dramatischer dan de grens met Montenegro, met zacht groen vervangen door sterk grijs. Op de 2.400 - voet [2.400 m] bord lopen we op heldere kalksteen tabletten met drank. Bovenaan golven een Kosovo vlag over een trigonometrische punt met de tweekoppige adelaar van Albanië. Er is een metalen bord met de UCK hoofd en een uitzicht op Kosovo's veld. Onze afdaling is uiterst mooi, wandelen langs het geïsoleerde meer van Djedavica, door de velden van bosbessenstruiken, op weiden gevuld met gele bloemen.
Deze plek heeft een zachte schoonheid. In de geur van de munt die in de weiden voelt, bij het geluid van de fluiten op de heuvels, in de helderheid van de bloemen van de edelweiss op de hoge richels, en in de hitte van de putten, waar het boeket is overvloedig, en de sterke koffie.
