Trump vertrouwt Blair, anderen niet.

Als premier van het Verenigd Koninkrijk was Sir Tony Blair meer dan tien jaar een meester in het politieke compromis.

Hij werd gezien als een ervaren centrum onderhandelaar, portretteren zich uit de traditionele links-rechts beleidsring, zendt de krant Express.

Maar als er vrede was in Gaza en hij geroepen werd om te helpen regeren wat er nog van over was, zou er dan ook Teuflon Tony zijn als ooit bekende politieke trucs om alle partijen gelukkig en stil wapens te houden?

Zijn veronderstelde rol is nog niet duidelijk. Donald Trump's 20-punt vredesplan is een internationaal overgangsorgaan dat toezicht zou houden op de naoorlogse Gaza-regering.

De Amerikaanse president zou deze zogenaamde “Vredesraad leiden en Sir Tony, 72, zou lid zijn. Hij is een goede “, een zeer goede man”, vertelde Trump verslaggevers.

Sir Tony's aanwezigheid in dit hypothetische orgaan zou geen verrassing zijn.

De voormalige premier is maandenlang nauw betrokken geweest bij het opstellen van vredesvoorstellen in Gaza. Hij werkte samen met Jared Kouchner, de schoonzoon van Trump, en Ron Dermer, een belangrijke adviseur van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu.

In augustus was Sir Tony aanwezig bij een top met Trump in het Witte Huis om een naoorlogse strategie voor de Gazastrook te bespreken.

Een maand geleden hield hij ook gesprekken met Steve Witkoff, de hoofdgezant van de president in het Witte Huis.

In een verklaring, Sir Tony niet verrassend gewaardeerd Trump's plan, beschrijven als de moedige en intelligente “” en de beste “als om twee jaar oorlog, ellende en lijden te beëindigen”.

Hij zei dat de voorstellen niet alleen de mogelijkheid boden “voor Israëliërs en Palestijnen om een weg te vinden naar vrede”, maar ook “een bredere regionale en mondiale alliantie om zich te verzetten tegen extremistische krachten en vrede en welvaart tussen naties te bevorderen”.

En dit is het belangrijkste punt: dit is wat Sir Tony al tientallen jaren in verschillende rollen duwt.

Sinds 1997 steunt hij als premier de inspanningen van de Clinton Administration om vrede in de regio te vinden.

Op de dag dat hij in juni 2007 zijn functie verliet, werd hij benoemd tot speciaal gezant voor het zogenaamde Kwartet dat de VS, Rusland, de EU en de VN vertegenwoordigde, bedoeld om de vredesinspanningen te coördineren, een rol die hij tot 2015 had.

Sindsdien heeft zijn bedrijf en andere belangen, waaronder zijn Tony Blair Institute for Global Change, hem stevig verbonden met de regio.

Diplomaten zeggen dat dit is wat Sir Tony uniek maakt; hij geniet het vertrouwen van de Trump regering, hij heeft een ongekende netwerk in het Midden-Oosten en heeft lange ervaring in het omgaan met Israëlische en Palestijnse leiderschap.

Nick Hopton, directeur-generaal van de Associatie voor het Midden-Oosten, zei dat de voormalige premier van het Verenigd Koninkrijk de enige westerse leider was die zich die rol kon voorstellen. “Het heeft geloofwaardigheid en ervaring die betrokken zijn in het Midden-Oosten voor 24 jaar, ” zei hij.

Maar het zal alleen werken als hij in staat is het vertrouwen van Donald Trump te hebben en ook als hij niet wordt gezien als gemanipuleerd door Benjamin Netanyah. Zij moet ook aantonen dat zij het vertrouwen van de leiders van de Palestijnse Autoriteit heeft. ”

Maar het is een grote “maar” Sir Tony zou in deze rol komen met veel bagage.

Voor sommigen is hij een verdeelde figuur, voor anderen nog erger.

De rol bij de invasie van Irak is niet vergeten.

Zijn rol bij de toetreding tot de invasie van Irak in 2003 is gebaseerd op onjuiste berichten dat de massavernietigingswapens van het land nog steeds zijn reputatie in de regio ondermijnen en sommigen hebben hem beschuldigd van oorlogsmisdaden.

Francesca Albanees, speciaal VN-rapporteur voor rechten in de bezette Palestijnse gebieden, was direct. Tony Blair? Nee. Haal je handen van Palestina, ” het gepost naar sociale media. “A we zullen elkaar misschien ontmoeten in Den Haag?”, een verwijzing naar de locatie van het Internationaal Strafhof.

Sir Simon Fraser, voormalig hoofd van het ministerie van Buitenlandse Zaken van het Verenigd Koninkrijk, zei dat Sir Tony oprecht interesse had getoond in de Palestijnse kwestie en vertrouwd was in Washington, Israël en de Golf. “Maar de Arabische weg is Irak niet vergeten, zei hij.

Gaza's toekomstige subx0> heeft een bredere basis nodig en kan er niet uitzien als een Amerikaans/Brits bedrijf. ”

Hamas zag er bijvoorbeeld niet dorstig uit. Husam Badran, lid van het politieke bureau van de fractie, zei deze week dat Sir Tony terecht moet staan voor de Amerikaanse invasie van Irak, niet voor het beheer van Gaza. “Elk plan met Blair is een slecht voorteken, zei hij.

Sommige Palestijnen en anderen zien Sir Tony ook als historisch zeer dicht bij Israëlische en Amerikaanse posities. Nomi Bar-Yaacov, een voormalig internationale vredesonderhandelaar, zei: “Ik denk niet dat Palestijnen ze geloven. Ik denk dat ze het zien als een kolossale mislukking in de tijd dat hij de boodschapper van het Kwartet” was.

Zelfs de Britse premier Sir Keir Starmer, die zijn toespraak tijdens de Labusist Party conferentie dinsdag gebruikte om het vredesplan van Trump te prijzen, koos ervoor de sleutelrol van zijn voorganger niet te noemen.

Als vredesgezant in het Midden-Oosten gedurende acht lange jaren moest Sir Tony de Palestijnse Autoriteit helpen opbouwen zodat hij op een dag in staat zou zijn een Palestijnse staat te leiden. Maar weinigen beweren dat de Palestijnse Autoriteit hier vandaag is.

De Palestijnen beweren ook dat hij niet genoeg heeft gedaan om illegale nederzettingen en columngeweld te bestrijden. Sommigen hebben beweerd dat hij een sterker argument had moeten aanvoeren voor het Palestijnse burgerschap, in plaats daarvan gericht op economische ontwikkeling.

De interessante vraag is waarom Sir Tony nog steeds de noodzaak voelt om betrokken te raken bij het proberen een eind te maken aan de gevechten in het Midden-Oosten. Hij ziet zichzelf al lang als een vredestichter, na zijn succes bij de onderhandelingen over het Akkoord van Grote Vrijdag dat het conflict in Noord-Ierland heeft helpen verminderen.

Maar als politieke correspondenten in de jaren negentig en 2000, en dus een nauwe waarnemer van Blair's jaren van macht heeft mij altijd onder de indruk gemaakt van zijn standvastige weigering om toe te geven dat hij misschien niet iemand overtuigd heeft van zijn visie. Dat maakte hem van streek. In dit opzicht kan Sir Tony het Midden-Oosten beschouwen als een onafgemaakte taak.

Gezondheidssecretaris Wes Streeting vertelde de PA Media dat Sir Tony's rol <x0 “verbaasde verrassing” als gevolg van de oorlog in Irak en zei dat hij een “buitengewoon erfgoed” had in Noord-Ierland voor het opbouwen van duurzame vrede. “Als hij dit vermogen kan gebruiken in het Israëlisch-Palestijnse conflict, met de steun van Israëliërs, Palestijnen en andere regionale machten, dan veel beter”, zei de heer Streeting.

Eigenlijk is Blair's rol een tweedehands kwestie. Hij heeft alleen werk te doen als dit vredesplan slaagt en overleeft, en daar is geen garantie voor. Veel belangrijker zijn de verschillen tussen beide partijen en details die nog niet zijn opgelost door het door het Witte Huis gespecificeerde kader. Sanam Vakil, directeur van het programma voor het Midden-Oosten in de deskundigengroep Chatham House, zei: “De focus op Tony Blair en zijn nalatenschap van Westerse interventie in Irak maskeren de echte uitdagingen van dit vredeskader dat details, termijnen en resultaten mist en nog steeds geen steun heeft voor Palestijnen of Israëli's, laat staan leiderschap.

Er zal veel werk worden verzet om over 20 punten naar een stuk papier te komen, dit plan zal een andere versie van cosmetische diplomatie zijn die structureel onrecht in de hand werkt en Palestijnen het agentschap en de soevereiniteit ontneemt. ”

Dus misschien is het eigenlijk niet het psychodrama van Sir Tony Blair en de tegenstrijdige gedachten die mensen over hem hebben. Een belangrijkere vraag kan zijn welke rol elke autoriteit in Gaza kan spelen en of Sir Tony de vaardigheden en ervaring heeft die nodig zijn om een belangrijke rol te spelen.

Als hij moest coördineren met de Golfleiders en het Witte Huis, dat is één ding. Maar als hij daadwerkelijk verplicht zou worden om Gaza te besturen en toezicht te houden op de wederopbouw, veiligheid en economische ontwikkeling van Belfer, dan is dat heel anders. “ &gt;Blir. ” stuurde me een bericht. “Dit zal nooit gewassen worden. ”Periscopi