Musliu voor Osman: Kinderen moeten worden gebruikt als schild tegen publieke kritiek

Volgens Musliu moet de verplaatsing van kinderen van een openbare school als gevolg van infrastructuurvoorzieningen als alarm dienen voor institutionele maatregelen, niet als rechtvaardiging voor gebrek aan transparantie. Zij voegt daaraan toe dat de zorg voor veiligheid eerlijk is, maar niet kan dienen als schild tegen publieke verantwoording.

Musliu wijst erop dat media en journalisten niet verantwoordelijk zijn voor de schoolsituatie, terwijl de voorzitter, zelfs zonder formele bevoegdheid in het onderwijs, een morele en publieke stem heeft die instellingen voor verandering kan beïnvloeden.

Het parlementslid benadrukt dat het niet nodig is de media te beledigen en aan te vallen, maar dat kalmte, transparantie en verantwoordelijkheid van de staat vereist zijn, omdat kinderen niet als politiek schild mogen worden gebruikt.

Volledige posting:

Het is verontrustend, maar nu niet verrassend, hoe emotie en gezinssituatie worden gebruikt om publieke verantwoordelijkheid te vermijden.

In de recente verklaring van het land probeert ze, door middel van een dramatische en emotioneel geladen taal, kritiek en gerechtvaardigd openbaar belang tot zwijgen te brengen door het “perecutie” te noemen, elke media reflectie die niet bij haar verteller past.

Voor de duidelijkheid: niemand heeft het recht om de veiligheid van kinderen te riskeren, veel minder minderjarigen. Maar niemand heeft ook het recht om het imago van een kind te gebruiken als schild tegen publieke kritiek als het gaat over beslissingen, acties of gedrag van een hoge staat figuur.

In dit geval heeft de president ervoor gekozen om kinderen weg te sturen van een openbare school vanwege ernstige infrastructuuromstandigheden, een beweging die, voor een gewone burger, dagelijks, maar voor een president, een alarm zou moeten zijn voor institutionele actie, niet persoonlijk geheim.

In plaats van het alarmeren en zoeken naar verantwoordelijkheid voor de trieste realiteit van het openbare onderwijssysteem, dat het alleen schat “ex1> De president besluit om terug te keren naar emotionele slachtofferschap, waarbij de media worden beschuldigd van het riskeren van de veiligheid van haar kinderen.

Wij benadrukken: veiligheid is een eerlijke zaak, maar het mag geen excuus zijn voor gebrek aan transparantie en publieke verantwoordingsplicht.

Zijn de media verantwoordelijk voor de situatie op school “Ismail Kemali”?

Zijn de journalisten schuldig aan het feit dat de president, hoewel hij geen formele bevoegdheid heeft in het onderwijs, een krachtige morele en publieke stem heeft die hij niet gebruikt om instellingen te shockeren die daadwerkelijk de macht hebben om de situatie te veranderen?

Is de rapportage over de verplaatsing van haar kinderen van een openbare school naar een andere vanwege de ellendige omstandigheden een “pursuit” of een realiteit die allemaal moet worden afgeleid?

De voorzitter vergeet dat vijf opeenvolgende jaren de aanwezigheid van haar kinderen in het openbaar wordt gepromoot in een openbare school als symbool van eenvoud, nederigheid en verbondenheid met de burger. Vandaag, wanneer de realiteit niet in staat is het onderwijssysteem te verbeteren, wordt deze keuze “veiligheidsrisico” en “privacybreuk”.

We kunnen niet alleen van publieke aandacht houden als het ons uitkomt en het een aanval noemt als het hypocrisie blootlegt.

Voor het einde is de manier waarop het wordt aangeduid “alarmerend, de zogenaamde journalist”, elke kritische stem, een open minachting voor een van de meest fundamentele instellingen van democratie: vrije media.
In een democratische samenleving zijn journalisten daarentegen geen verantwoording verschuldigd aan de president, maar aan de burgers, via hen.

Dus in plaats van media te beledigen en aan te vallen, zijn kalmte, transparantie en staatsverantwoordelijkheid nodig. Omdat kinderen niet schuldig zijn maar geen schild van politieke verantwoording zijn.Periscopi