Vertaling:

Geen andere auto is hier ooit geweest. We hebben de hele snelweg voor onszelf. Is dat een geschenk uit de hemel? Of is het gewoon het werk van een corrupte werknemer die een fonds heeft geëlimineerd? Na een paar minuten komt het antwoord: De snelweg eindigt plotseling, en zonder waarschuwing op een onvergeeflijk pad, onderbroken door tientallen kleine ravijnen die de laatste zware regen heeft gecreëerd. We kunnen noodrem precies op tijd doen.

De pits op straat en een staatsstraat geregistreerd door fout op Google Maps: Deze dingen moet je overwegen als je op reis gaat naar Albanië. Het is echter de moeite waard om dit kleine Balkanland met de auto te verkennen, dat niet eens de grootte van Brandenburg heeft. Een dwergland, maar het biedt alles: van zandstranden in de Adriatische Zee tot de hoge bergen, van de orthodoxe kerk tot de Ottomaanse moskeeën.

Een auto kan worden gehuurd in Albanië gemakkelijk en relatief goedkoop. Bovendien spreken veel Albanezen in hotels en lokale bevolking Duits, Italiaans of Engels. Wie bereid is om het chaotische verkeer van steden als Tirana of Durres en de verborgen wegen in landelijke gebieden onder ogen te zien, wordt beloond met rijke beloningen: pittoreske dorpjes, onthutsende stranden en spectaculaire uitzichten op de Albanese Revolutie. Onderweg zijn er eindeloze mogelijkheden om de horizon uit te breiden.

Les 1: Vertrouw niet op Google Maps

De slechte manieren van Albanië komen niet uit het niets. Het land heeft een turbulente en deels tragische geschiedenis in het recente verleden. Toen de Stalinistische dictatuur van Enver Hoxha in 1990 instortte, stortte het Middellandse-Zeegebied in bijna een chaos van burgeroorlog, waarvan het langzaam herstelde.

Albanië is vandaag de dag een kandidaat-lidstaat voor de EU, waar overhaaste vooruitgang botst met niet-concurrentiekrachtige pre-industriële omstandigheden. Op Google Maps bestaan dus nog steeds geen goede wegen, maar aan de andere kant zijn muggenpaden soms gemarkeerd als snelwegen. Het toerisme is de laatste jaren echter aanzienlijk toegenomen. Hoewel de professionele marketing van bestemmingen nog in aanbouw is, is het land veranderd dankzij het goede woord dat zich met zijn mond verspreidt naar een rustadvies dat niet langer zo geheim is. Naast landschappen zijn reizigers blij met goedkope prijzen en bijna onbeperkte gastvrijheid van Albanezen.

Dus ik maakte de bestemming van mijn vrouw aantrekkelijk. De veerboot begint vanuit Italië, over de Adriatische Zee, naar Durres; daar huren we een auto en willen we het zuiden van het land verkennen. De eerste bestemming is Berat, een stad van Ottomaanse architectuur, en dan voert de weg ons langs Vjosa (de laatste grote wilde rivier in Europa) naar de thermale bronnen bij Permet. Van daaruit zijn er nog maar een paar berghalzen over om de ruige kust van de Albanese renaissance te bereiken met zijn lange stranden.

Om verder te gaan, moet je niet alleen vertrouwen op digitale kaarten, maar ook op lokaal advies van tijd tot tijd.

Les 2: Dure Machine - Gevoelig onderwerp

Ons reishulpmiddel is een kleine, rode C1 Citroën. Daarmee valt hij op in Albanese steden als een arme man. Op weg naar Berat kun je bijna alleen staan Luxe, gladde UV. Duitse merken als Mercedes, BMW en Audi zijn bijzonder populair. En in het dorp zijn er nog steeds veel oude “blikken.

De auto van de baas geeft een vreemd contrast met de ruïneuze gevels van huizen verspreid over het landschap. Albanië, met een bruto binnenlands gewas per hoofd van de bevolking van ongeveer 10.000 dollar, behoort tot de armste landen van Europa; 4,5 procent van de bevolking is ondervoed, terwijl veel huizen nog onvoltooide skeletten bij gebrek aan geld. Waar komt dit <x0m2-2-2 lichaam vandaan?

Wie weet beter dan degenen die deze mooie auto's runnen? Van een witte BMW X5 voor ons drie jonge mannen met brede schouders en sterke kaken. De chauffeur vat mijn ietwat gênante vraag niet op in humor:

Kijk naar de straten. Je moet grote, sterke auto's hebben. ”

Een overtuigend argument. En toen ze hun gestalte zagen en hun scherpe blikken, hadden andere vragen geen plaats.

Les 3: Geef 's nachts niet op

Het is avond, we zijn dicht bij Berat en we beseffen dat er mensen zijn wiens slechte manieren een prioriteit kunnen zijn. Hoe donkerder het wordt, hoe meer ze verschijnen in het licht van de lantaarns. Gebogen en eenzaam over de weg lopen soms vrouwen, maar meestal oude mannen, opgedroogd door het leven. Waar ze vandaan komen en waar ze heen gaan, kan ik de oude man niet eens uitleggen dat we eindelijk langskomen om hen een stoel in de auto aan te bieden. Ooit ben ik ook onderweg geweest, en ik weet hoe goed het is als ze een paar kilometer met hen meegaan.

We hebben tijd nodig tot we een plek vinden die klinkt als het woord dat de oude man, met zijn gescheurde jas, blijft herhalen. Een hoge vinger, een glimlach, is hoe communicatie werkt in dergelijke gevallen. Dat de oude man niet veel praat, het is niet slecht, want hij ruikt verschrikkelijke alcohol.

Bij aankomst bedankt de oudste. Weer een wolk van adem die bier en wijn mixt. Dan trekt hij hard aan het handvat, probeert het tevergeefs te openen. Alleen als er iets danst, herinner ik me dat de kinderbescherming geactiveerd moet worden. Ik ga naar buiten en open de deur voor de oude man.

Hij bedankt weer en vertrekt dan snel. Ik laat het kapotte handvat van de deur achter. Vaarwel, huurauto garantie.

Les 4: Enver Hoxha? Goede man.

Tomory, onze gastheer in Berat, beter. “Dat zijn allemaal de armen die nog steeds van dorp naar dorp lopen, ” vertelt hij ons, “oudere mensen zoals ik, ging ongeveer 200 euro per maand met pensioen.” Zijn lot is dat hij een prachtig huis heeft in het historische centrum van Berat. Vandaag huurt hij kamers voor toeristen. Met dat geld kocht hij een fiets en financierde hij de studie van zijn zoon in Tirana.

En ik wil graag reizen in mijn leven, zegt Tomori vanaf zijn terras met uitzicht op Berat's centrum. Vanwege de typische witte huizen met veel symmetrisch geplaatste ramen wordt Berat ook “genoemd. De stad van duizend ramen. ”

Tomori zou Italië of de Verenigde Staten willen zien. Maar vanwege de kosten was het onmogelijk. Ooit, onder Enver Hoxha's dictatuur, was het de radio die zijn nieuwsgierigheid over de grote wereld koesterde. In het geheim, in zijn kamer, hoorde hij Italiaanse stations; hij hield van de nummers van Adriano Clentano en Caterina Caselli.

Hij spreekt vloeiend Italiaans. Maar toen was ik bang dat niemand het zou begrijpen, ” Tomory shows. Als de verkeerde mensen hadden gehoord dat hij de Italiaanse radio hoorde, hadden ze hem gearresteerd als spion.

Echter, Enver Hoxha, de paranoïde dictator van die tijd, noemt hem nog steeds een goede man. In het socialisme had ieder tenminste een veilig leven; zijn zoon hoefde niet te vertrekken. Er was toen geen drugs of misdaad.

Vandaag zijn zij het. Dus voor Tomor is zelfs de klus met de auto's van de bazen duidelijk: iedereen slaapt onder het kussengeweer. Voor hem blijft de fiets liefdevoller.

Les 5: Oude auto's ook van toepassing als status symbolen

Vanuit Berat gaat de reis verder naar de wilde bergen van Permeti, waar vermoeide voeten van de lange reis weer ontspannen in het thermaal water van de bonenbronnen, met een temperatuur van 25 tot 30 graden. Op de achtergrond ligt de X-eeuwse stenen brug met de bogen van de Catin Bridge V III, die je een gevoel van tijdreizen geeft.

De harde bergen worden snel vervangen door de bucolische heuvels. De weg van Permeti naar de Adriatische kust passeert door kuddes schapen en oude stenen muren. Interessant, hoe dieper je de Albanese provincie binnenkomt, hoe minder de fuoristrada wordt gezien. En toch moeten ze hier meer nodig zijn. In plaats daarvan zijn er mensen op ezels of op oude tractoren die hoesten en roken.

Als je het de gewone mensen hier vraagt, heeft iedereen zijn eigen theorie over de oorsprong van luxe auto's. Sommigen, zoals Tomory, associëren het met de drugshandel; anderen praten over corruptie. En hij, zeggen ze, staat centraal in de hoofdstad.

De enige vraag is dat auto's in de Albanese samenleving buitengewoon belangrijk zijn. En wie rijdt in een oude Mercedes-Benz gekrabd, houdt het altijd helder. Bijna elke tuin is te vinden op elke parkeerplaats.

Een eigenaar van een dergelijke wasstraat verklaart dus de liefde van Albanezen voor de auto: “Een auto is voor veel Albanezen de belangrijkste troef. Ze trainen, ze wonen hier, soms daar. Het huis blijft secundair, de auto wordt belangrijker.” En dat is begrijpelijk: Albanië is een typisch immigratieland, de overdrachten van Albanezen aan de diaspora zijn onvervangbaar voor de economie. In een land waar het goede leven al decennia afhankelijk is van hoe mobiel je bent, krijgt de auto onvermijdelijk een speciale betekenis.

Les 6: Vertrouwen Gastvrijheid

Aan het einde van onze road trip, echter, worden we geconfronteerd met politiecontrole. Het is laat in de middag en onze lichten waren niet aan. “Uw rijbewijs, zegt de politieman van het open raam, als u begrijpt dat ik geen Albanees spreek. Ik word angstig. Ik had mijn Italiaanse rijbewijs net voor deze reis verloren, dus ik heb maar een tijdelijke Italiaanse vliegvergunning, die hier niet geldig is. De agent kijkt me goed aan. “Toerist?” Vraag. Ik knik. “Je kunt gaan.”

Ook hier was die legendarische Albanese gastvrijheid. Hij heeft ons weer gered. Voor hem is de onderschatte Albanese keuken ongetwijfeld de reis waard geweest.

De politie spaart echter niet alleen toeristen. Ondanks frequente straataanvallen, zagen we geen verboden vier - wiel - rijden voertuigen; ze waren altijd klein zoals de onze. En het gaat niet over erger worden. Ik, als een onwetende toerist, kon naïeve vragen stellen en nog steeds eigenaren van de vier - wiel - rijden voertuigen om me met rust te laten. Maar het zou niet zo makkelijk zijn voor de lokale politie om zonder gevolgen naar buiten te komen.