4 uur geledenCitaku keert de ontroerende brief terug naar Bajram Rexhepi op de 8ste verjaardag van zijn scheiding van leven
Periskopi(10 maanden geleden)
(10 maanden geleden)PDK MP Vlora Citaku heeft zich voormalig premier Bajram Rexhepi herinnerd op de 8e verjaardag van zijn scheiding van leven. Door te schrijven op 21 augustus 2017, Citaku heeft persoonlijke herinneringen met hem vandaag gedeeld, beschrijven hem als een vriend, partner, en buitengewone man. Het heeft getoond momenten in overeenstemming met Rexhepi, als gevolg van debatten [...]
Door te schrijven op 21 augustus 2017, Citaku heeft persoonlijke herinneringen met hem vandaag gedeeld, beschrijven hem als een vriend, partner, en buitengewone man.
Het heeft gemeenschappelijke momenten getoond met Rexhepi, van hun debatten over voetbal, tot discussies over politiek en het dagelijks leven.
In haar bekentenis herinnerde Citaku ook aan het moment dat Rexhepi haar had aangemoedigd om de visumgids in Brussel te aanvaarden en deze op de voorgrond van de delegatie in Kosovo te plaatsen.
De Bayram was heel menselijk. Een mens met iedereen. Hij verachtte hiërarchie en formaliteiten. Vandaag wil ik in Pristina zijn. We zijn het elkaar verschuldigd.
Volledige posting:
Ter nagedachtenis aan mijn vriend, premier Bajram Rexhepi, geschreven op 21 augustus 2017.
Velen willen dat ik vandaag in Pristina ben. Nogmaals hallo tegen Doc. Hij was meer dan een collega voor mij. Hij was een echte vriend. We waren een team.
Niet in het voetbal, we zijn er geweest als felle tegenstanders: hij en Realo, ik en Barcelona. Vraag het niet. Er was geen wedstrijd tussen onze twee teams om niet te veranderen in een gevecht tussen ons. Ronaldo's elk doel werd geassocieerd met een spannende SMS van Bajarami: “Stad ben jij Vlora? En in het geval van Barca's verlies, zijn typische sms'jes kwamen binnen: “Anni de... je had zelfs 60-40”.
Ik herinner me nog dat ik de receptie organiseerde als Europese Integriteit Minister van Europa Dag, 9 mei 2011. Bajarami kwam niet opdagen. Ik ben ontroerd. Ik noemde het: “Dok, waarom ben je niet gekomen?
Heer Vlora, hou je ons voor de gek? Je geeft ons de hele tijd dat Europadag een feestdag moet zijn, en nu geef je een feestje?
Toen ik aandrong op de wet tegen roken in openbare ruimtes... hadden we oorlog. Toen ik na een paar jaar weer begon te drinken, gaf hij me nooit een woord.
Maar het was deze Bajram, omdat de delegatie van Kosovo naar Brussel werd uitgenodigd om de visumgids te ontvangen, zei hij:
“Vlore, gids die u zult accepteren. Je bent nieuw. Ik zit in het westen van mijn carrière. Je hebt mijn arm, je hebt mij soldaat, maar het is op je voorhoofd. ”
En zo was het. Bij elk bezoek en elke ontmoeting, zowel in als buiten het land, heeft Bajarami me altijd op het voorhoofd gezet.
Omdat Bajarami het meest menselijk was. Een mens met iedereen. Hij verachtte hiërarchie en formaliteiten.
Vandaag wil ik in Pristina zijn. We zijn elkaar koffie schuldig.
Toen ik in april in Kosovo was, heb ik hem gebeld. Hij schoot hem neer in het ziekenhuis, deed het werk waar hij het meest van hield. Het was vrijdag. Hij zei dat hij in het weekend naar Pristina zou komen voor koffie.
Die koffie drinken we nooit. Bajrami had een beroerte. Ik ging naar het ziekenhuis zonder te voelen. We hebben geen afscheid genomen. Velen geloofden dat ik haar weer zou zien.
In de laatste wedstrijd heeft Realy ons uitgeschakeld. Ik wil graag dat ze dit nieuws brengen. Veel meer.
Wie van jullie ook zonder zonde is, laat hem de eerste steen gooien... ” is alles wat ik te zeggen heb over iedereen die ik vandaag oordeel.
Ik zal je voor altijd herinneren.
