Teken verhaal: Servische militie en buschauffeur die hen gered met Thaci en vrienden

De kandidaat voor parlementslid van de Democratische Partij van Kosovo (PDK), Jakup Noura, heeft herinneringen hersteld sinds 1991, waarin een middag vol angst en beslissingen in seconden beschreven wordt toen hij, Ademi Noura en Hashim Thaci erin slaagden om een belegering van Servische Militia in Skenderaj in detail te redden, vertelt hoe de Servische militie [...]
In detail gaat het over hoe de Servische militie hem volgde voor gevangenneming, waar ze zich in een situatie bevonden die totaal onvoorbereid en ongewapend was, zeggend dat de grenzen van Serviërs zelf Jakupi, Ademi Noura en voormalig president Hashim Thaci waren.
Na een lang gesprek gingen we naar het busstation, maar we merkten dat er een paar politieagenten achter ons aan kwamen... in eerste instantie dachten we dat het patrouille was, maar het werd opgemerkt dat hun doel was op”, schreef Nura, beschrijvend de momenten waarop de achtervolging werd geopend en de lege wegen bood geen ontsnapping.
Volgens hem was de beslissing om in de bus te stappen voor Drenas instinctief, maar het risico eindigde daar niet, omdat de Servische militie de bus terug had gevolgd.
Hij geloofde zelfs dat ze alleen werden gered door de buschauffeur die hen uit de deur van de bestuurder had gehaald, zodat ze geen actie konden ondernemen die hen in gevaar zou brengen.
En mijn twee metgezellen, Adam Nura, hadden een mes, en Hashim Thaci was ongewapend, ik vroeg hen achter mij aan te komen en als ik naar buiten zou gaan en vuur zou openen voor de politie, en zij probeerden weg te komen. Ik ging naar de voordeur met mijn hand in het pistool en mijn focus om geen beweging te redden zonder te weten dat ik niet alleen ben, hij stond op en opende de deur van de bus naar mij, ik gaf een signaal aan mijn twee vrienden om mij te volgen, toen we uitgingen met tientallen andere mensen, en we gingen verder op weg naar de steeg om naar Veluac te rijden, over te lopen en de deur van de bestuurder te openen, en ik zei hem om ons te volgen, toen we gingen, en we gingen met hem, en we gingen op weg naar de steeg naar Lauacre, lopen vooraan en ik moest naar Pristina, en ik moest hem nemen de fiets.
In die seconden maakte volgens hem een stil teken en een open deur het verschil tussen arrestatie en vrijheid, waarbij Hashim Thaci en zijn vrienden onbeheerd uit het beleg trokken.












