Moeten we kinderen naar grootouders noemen?

Het is een oude gewoonte, die komt uit een tijd waarin de familie werd gezien als een onafscheidelijke stam, en elke generatie was een nieuwe tak die herinneringen aan het verleden moest terugdragen. De naam was een vorm van eer - een teken van respect voor degenen die de familie in leven hadden gehouden. De naam van een kind op opa plaatsen was als een permanent deel van hem laten leven.

Deze gewoonte heeft een bijzondere schoonheid. Opa of oma's naam geeft het kind een verhaal voordat hij zelf schreef. Het is als een onzichtbare draad die generaties verbindt, een stille herinnering dat niemand leeft voor niets. Deze namen zijn vaak gevuld met sterke betekenis - gerelateerd aan historische, populaire, deugden die de familie waarden. Als een persoon opgroeit met zo'n naam, kan hij trots zijn omdat hij de herinnering draagt van een persoon die geliefd is geweest, gerespecteerd, misschien zelfs een figuur die achtergelaten is.

Deze traditie heeft echter de moeilijkste kant. In de hedendaagse samenleving waar nieuwe ouders op zoek zijn naar authenticiteit, willen ze dat hun kind een unieke, moderne naam heeft, die betrekking heeft op hun smaak en dromen, vaak wordt de naam van grootouders gezien als een beperking. Soms lijken oudere namen, zwaar op geluid of vreemden, op kinderen als lasten.

Moet deze traditie behouden blijven, of moet zij met de tijd mogen sterven?

Misschien is het antwoord niet zwart-wit. Er zijn ouders die ervoor kiezen om hun grootvader te noemen omdat ze zijn geheugen levend willen houden - een liefdevolle keuze. Anderen kiezen volledig nieuwe namen omdat ze hun kind een onafhankelijke identiteit willen geven die verbonden is met de wereld waarin hij zal groeien. Er zijn zelfs momenten waarop ouders compromissen sluiten: Ze gebruiken de naam van hun grootvader als een tweede naam, die ze in documenten bewaren, en elke dag gebruiken ze een andere eenvoudigere of modernere naam. De decoraties zijn ook geen idee om verwaarloosd te worden.

Het belangrijkste is dat de naam nooit een last wordt. Een naam moet een geschenk zijn, geen last. Hij moet het kind het gevoel geven erbij te horen, maar niet zijn vlucht te stoppen. Immers, de naam is het eerste wat we dragen vanuit het oosten en het laatste wat overblijft als we vertrekken. Het is een daad van liefde, zowel door het respecteren van grootouders als door creatief te worden met een nieuwe naam.

Tradities zijn geen obstakel als we ze open houden, maar ze worden lastig als ze zich blind voelen. Het punt is misschien niet in de naam zelf, maar de reden waarom we het zeggen. Maken we het uit liefde, of breken we geen gewoonte? Omdat kinderen uiteindelijk geen erfenis van namen zijn, het zijn nieuwe verhalen die wachten om geschreven te worden. /Periscopi/