27 χρόνια από την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου

27 χρόνια πριν, 50 χιλιάδες στρατιώτες του ΝΑΤΟ αναπτύχθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο και μαζί τους η προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ.
Στις 12 Ιουνίου 1999, μετά από 78 ημέρες βομβαρδισμού της Δυτικής Στρατιωτικής Συμμαχίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ενάντια σε στρατιωτικούς στόχους των Σέρβων-Μοντενεγρίνων στο Κοσσυφοπέδιο στη Σερβία και Μαυροβούνιο, στρατεύματα του ΝΑΤΟ μπήκαν στο Κοσσυφοπέδιο στην ειρηνευτική αποστολή που θα ονομαζόταν KFOR, τερματίζοντας τον σχεδόν διετή πόλεμο μεταξύ του αλβανικού επαναστατικού πληθυσμού που οργανώθηκε στις τάξεις του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου και των επαγγελματικών δυνάμεων της Σερβίας-Μοντενεγρίν και της αστυνομίας.
Εκτιμώμενοι από εκείνους που το έζησαν ως ημέρα απελευθέρωσης και ως μια από τις μεγαλύτερες ημέρες στην ιστορία του Κοσσυφοπεδίου, η 12η Ιουνίου, αν και δεν είναι γνωστή ως επίσημη αργία, είναι μια ημέρα κατά την οποία οι διεθνείς στρατιωτικοί και διπλωμάτες θα θυμούνται ως μια ημέρα άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, μια ημέρα όπως ειπώθηκε, “που θα μπορούσε να ξεκινήσει τον Γ ́ Παγκόσμιο Πόλεμο”
Οι πρώτοι στρατιώτες του ΝΑΤΟ που εισήλθαν στο Κοσσυφοπέδιο στις 12 Ιουνίου ήταν οι ειδικές δυνάμεις της Νορβηγίας και αυτές της Βρετανικής Ειδικής Αεροπορικής Υπηρεσίας, βρίσκοντας πρόσωπο με πρόσωπο με τα στρατεύματα της Ρωσίας τα οποία την προηγούμενη ημέρα φέρεται να είχαν καταλάβει το Αεροδρόμιο της Πρίστινα με σκοπό τη διχοτόμηση του Κοσσυφοπεδίου.
Μετά τον αμερικανοβρετανικό αποκλεισμό του διαδρόμου του αεροδρομίου, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών αποκάλεσε την παρέμβαση των στρατιωτών του “λάθος”.
Και όλα τα άλλα είναι ιστορία. Η ένταξη του ΝΑΤΟ επέστρεψε στο Κοσσυφοπέδιο πάνω από ένα εκατομμύριο Αλβανοί.
Η είσοδος των στρατιωτών του ΝΑΤΟ άνοιξε το δρόμο για επιστροφή στα σπίτια, τη γη και τη χώρα τους σε πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου σε δεκάδες χώρες και τρεις έως τέσσερις ηπείρους του κόσμου.
Μέχρι στιγμής, σχεδόν 500.000 μέλη των ειρηνευτικών δυνάμεων πολλών χωρών, κυρίως Δυτικών, έχουν υπηρετήσει στο Κοσσυφοπέδιο, μακριά από οικογένειες και τα αγαπημένα τους πρόσωπα και θυσιάζοντας μέρος της ζωής τους για ελευθερία, ασφάλεια και ειρήνη στο Κοσσυφοπέδιο.












