Ο γιος του Xhavit Haziri: Δεν έχω τάφο όπου βάζω λουλούδια, αλλά έχω φωνή που δεν έχω χώρο.

Είπε ότι ο πόλεμος του KLA ήταν αγώνας επιβίωσης και εθνικής αξιοπρέπειας.

Η 17η Φεβρουαρίου δεν είναι απλά ένα πάρτι, είναι ένας όρκος. Ένας όρκος που δεν ξεχνάμε τη θυσία. Ένας όρκος που δεν θα επιτρέψουμε στους πολεμιστές μας να συντριβούν. Ένας όρκος ότι δεν υποκύπτουμε στην αδικία. Μια υπόσχεση για υπεράσπιση του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου με αξιοπρέπεια. Εμείς σήμερα περπατάμε ελεύθεροι, αλλά ποτέ δεν θα περπατήσουμε πάνω από τη λήθη. Δεν είμαστε πλήθος σήμερα, είμαστε μια φωνή που δεν αγοράζεται, δεν φοβάται, μια φωνή που δεν σταματά. Όσοι πολέμησαν γι' αυτή τη γη δεν ζήτησαν δύναμη, αλλά ελευθερία, και ελευθερία δεν τίθεται στην όχθη της ντροπής. Ο πόλεμος του KLA ήταν αγώνας επιβίωσης και εθνικής αξιοπρέπειας. Σήμερα βαδίζουμε για να ακουστούμε καθαρά: δεν θα επιτραπεί να διαστρεβλωθεί η ιστορία, δεν θα επιτρέψουμε οι θυσίες να είναι ίσες με τις ενοχές, δεν θα αφήσουμε τους ήρωες μας ήσυχους στη Χάγη”, είπε.

Ο Χαζίρι ανέφερε ότι οι τέσσερις του KLA συνεχίζουν τη μάχη για το Κοσσυφοπέδιο μακριά από οικογένειες.

Ενώ σήμερα ζούμε το ρυθμό της ζωής στην ελευθερία, οι ηγέτες του πολέμου μας Χασίμ Θάτσι, Κάντρι Βεσελίνι, Γιακούπ Κρασνίκι, Rexτζέπ Σελίμι, συνεχίζουν τη μάχη για το Κοσσυφοπέδιο μακριά από τις οικογένειές τους. Εμείς εδώ δεν ζητάμε προνόμια· δεν απολογούμαστε για τον αγώνα μας· ζητάμε δικαιοσύνη, για να μην αμαυρωθεί η θυσία μας. Βαδίζουμε με αξιοπρέπεια γιατί ένας λαός που ξεχνά τη θυσία του μειώνει την ελευθερία του. Στο λέω ξεκάθαρα: δεν προστατεύουμε το παρελθόν μας από το φόβο, αλλά από την αγάπη και την υπερηφάνεια γι' αυτό. Είμαι ο γιος του Χαβίτ Χαζίρι, ένας χαμένος ήρωας. Δεν έχω τάφο όπου βάζω λουλούδια, αλλά έχω μια φωνή που δεν έχω”, είπε ο Χαζίρι.