Ο κατηγορούμενος εγκλημάτων πολέμου Muhammed Alidaj ακροάσεις όρισε νέους μάρτυρες

Στο Συνταγματικό Δικαστήριο στην Πρίστινα, ακρόαση της Δευτέρας στην επανεκδίκαση εναντίον του Μουχάμετ Αλίντεμαϊ, η οποία κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου στην Ιζμπίτσα το 1999. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Alidemaj είχε ενταχθεί σε μέλη της Σερβικής αστυνομίας και των στρατιωτικών δυνάμεων στη δολοφονία Αλβανών πολιτών στη σφαγή της Izbica που είχε συμβεί τον Μάρτιο του 1999, [...]
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Alidemaj είχε συμμετάσχει μαζί με μέλη της σερβικής αστυνομίας και των στρατιωτικών δυνάμεων στη δολοφονία Αλβανών πολιτών στη σφαγή της Izbica που είχε συμβεί το Μάρτιο του 1999, όπου είχαν σκοτωθεί και σφαγιαστεί 130 Αλβανοί, αναφέρει “Best for Justice”, εκπομπές Περισκόπιο
Η ακύρωση της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως επιβεβαίωσε τον πρόεδρο του δικαστηρίου, Vesel Ismaili, με το επιχείρημα ότι ο Ειδικός Εισαγγελέας στην παρούσα δίκη πρότεινε ακροάσεις νέων μαρτύρων.
Διαφορετικά, κατά την αρχική σύνοδο 29 Απριλίου 2022, στην πρώτη δίκη, ο Αλίντατζ κηρύχθηκε αθώος. Το ίδιο κηρύχθηκε και κατά την επαναληπτική ακρόαση στις 23 Οκτωβρίου 2025.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο στην Πρίστινα στις 12 Ιουλίου 2024 κήρυξε τον Μουχάμετ Αλίνταϊ ένοχο και τον καταδίκασε σε φυλάκιση 15 ετών για εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια του 1999 στην Ιζμπίτσα. Η απόρριψη της έκκλησης για τη δεύτερη συσκευή, η οποία κατηγορήθηκε για εκσκαφική εκταφή στρατευμάτων, κηρύχθηκε, όπως και στην τελική ομιλία κατά τη σύνοδο της 9ης Ιουλίου 2024, ο εισαγγελέας Ιλίρ Μορίνα αποσύρθηκε από το δεύτερο σημείο του κατηγορητηρίου επειδή δεν είχε αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος Αλίντατζ είχε συμμετάσχει στις εκταφές των θυμάτων.
Αλλά το Εφετείο μετέτρεψε την υπόθεση σε δίκη.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο που συντάχθηκε στις 29 Μαρτίου 2022, ο Μουχάμετ Αλίνταϊ κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης στο Κοσσυφοπέδιο, ως μέλος της Σερβικής αστυνομίας και των στρατιωτικών δυνάμεων, μαζί με άλλα μέλη της Σερβικής αστυνομίας και των στρατιωτικών δυνάμεων, διχάζουν βίαια γυναίκες και παιδιά και τους αναγκάζουν βίαια να κατευθυνθούν προς την Αλβανία.
Το κατηγορητήριο, ωστόσο, αναφέρει ότι οι υπόλοιποι άνδρες εκτελούνται με αυτόματα όπλα, σκοτώνοντας 130 άτομα, εκ των οποίων 114 θύματα αναγνωρίστηκαν, ενώ 12 πολίτες επέζησαν από την εκτέλεση. Μετά από δύο μήνες, σύμφωνα με πληροφορίες εκταφή σώματός τους και τους οδήγησε μακριά με μερικά φορτηγά προς μια άγνωστη κατεύθυνση. Ενώ, μετά το τέλος του πολέμου, τα πτώματα των θυμάτων βρέθηκαν στο μαζικό νεκροταφείο στην Μπατάνιτσα της Σερβίας, στο χωριό Σουχόντολ της Μιτρόβιτσα, και στο χωριό Νοβολάν της Βουστρίας.
Με αυτό, κατηγορήθηκε ότι σε συντονισμό, το εγκληματικό έργο πραγματοποιήθηκε από “τη διαδικασία του εγκλήματος κατά του άμαχου πληθυσμού”, η οποία επιβλήθηκε με το άρθρο 142 σχετικά με το άρθρο 22 του ποινικού δικαίου της Γιουγκοσλαβίας, ως ο νόμος που ίσχυε κατά τη στιγμή του εγκληματικού έργου, επί του παρόντος τιμωρείται σύμφωνα με την ποινική πράξη “τις παραβιάσεις του πολέμου κατά σοβαρή παραβίαση του άρθρου 3 για τις συμβάσεις της Γενεύης <x3), με το άρθρο 146, σχετικά με τον 31ο Κώδικα της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου.












