Τι συμβαίνει;

Ένας περίπατος κατά μήκος του τμήματος του Κοσσυφοπεδίου στη Via Dinarica προσφέρει εντυπωσιακά βαλκανικά τοπία, μαγικές ιστορίες και συγκλονιστικές αναμνήσεις της πρόσφατης ιστορίας σε αυτή την περιοχή

Υπάρχουν πέτρινα καταφύγια καλυμμένα με λάσπη στην πλαγιά του λόφου στα δεξιά μου, ακριβώς μακριά από την κορυφογραμμή που σηματοδοτεί τα σύνορα Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου. Στα αριστερά μου, η θέα δεν είναι μόνο ξεκάθαρη αλλά εκπληκτικά όμορφη.

Μπορώ να ξανακοιτάξω κάτω στο μικρό ορεινό χωριό Γκακαφέρ, όπου είχα κοιμηθεί χθες βράδυ, για να κοιτάξω μέσα από το βαθύ πράσινο του Decani's Grizard πέρα, πάνω από τα πυκνά δάση των πεύκων και των βοσκοτόπων που εκρήγνυνται με ροζ και κίτρινα αγριολούλουδα, και να κοιτάξω προς την κορυφή των 2.461 μέτρων του Cpela και τις τραχιές κορυφές των βουνών του δυτικού Κοσσυφοπεδίου.

Βρισκόμαστε στην ένατη φάση της Via Dinarica Κοσσυφοπέδιο, ένα μονοπάτι 75 μιλίων, με 13 φάσεις, σε όλη αυτή την ιστορική τοποθεσία. Ο δρόμος αφορά τη Via Dinarica, ένα βαλκανικό μονοπάτι που εκτείνεται από τη Σλοβενία προς την Αλβανία. Το τμήμα του Κοσσυφοπεδίου άνοιξε το 2015, αλλά πρόσφατα επισκευάστηκε και ξεκίνησε εκ νέου στο πλαίσιο τριετούς προγράμματος ύψους 1,2 εκατομμυρίων λιρών που χρηματοδοτήθηκε από την ιταλική υπηρεσία A ICS.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, υπήρξε Γιουγκοσλαβικός στρατώνας -- η βίαιη σύγκρουση μεταξύ του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου (γνωστού στη χώρα ως KLA) και της Γιουγκοσλαβίας του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς -- η οποία έληξε με εκστρατεία αεροπορικού βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999. Μαχητές του KLA εξαπέλυαν απρόσμενες επιθέσεις στη συνοριακή κορυφογραμμή εδώ, και όπλα εισέβαλαν λαθραία στο Κοσσυφοπέδιο για να χρησιμοποιηθούν από μαχητές διάσωσης.

Οι στρατώνες έχουν φύγει εδώ και καιρό. Σήμερα, μια χούφτα ντόπιοι στην Γκακαφέρ κυματίζουν κόκκινες αλβανικές σημαίες έξω από τα σπίτια τους, μαζί με τις μπλε του Κοσσυφοπεδίου. Φροντίζουν για τα πρόβατά τους και καλωσορίζουν θερμά τους περιοδεύοντες, οι οποίοι ανταλλάσσουν ταξιδιωτικές ιστορίες καθώς απολαμβάνουν το τυρί burek και Rugova στο γραφικό ξενώνα.

Θα ήθελα οι πέτρες εδώ να μιλήσουν”, λέει ο Uta Ibrahimi, ο οδηγός μου στο βουνό. Ο Uta είναι ο ιδρυτής του Butterfly Outdoor Adventure και αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του έργου Via Dinarica Κοσσυφοπέδιο. Είναι επίσης το πρώτο πρόσωπο από το Κοσσυφοπέδιο που ανέβηκε στο όρος Έβερεστ, κάνοντας το αυτό το 2017. Και στις 10 Μαΐου 2025, όταν στάθηκε στην κορυφή 8.586μ. της Καντσεντζούνγκα στα Ιμαλάια, ο Ιμπραήμ έγινε η πρώτη γυναίκα από τα Βαλκάνια που ανέβηκε στα 14 8.000μ. βουνά του κόσμου. Η Uta μετατράπηκε σε ηρωική υποδοχή στο αεροδρόμιο της Πρίστινα. “Έκανα για τον εαυτό μου, αλλά και για τη χώρα μου”, λέει η Uta. “Όχι μόνο για εικόνες των Ιμαλαΐων”.

Καθώς κατεβαίναμε σε ένα λιβάδι, περιβαλλόμασταν από θάμνους βατόμουρων · οι μπότες μας άγγιζαν τις φράουλες και τα άγρια καρότα. Είχα φτάσει στην πρωτεύουσα της Πρίστινα λίγες μέρες νωρίτερα. Πέρασα από τα αγάλματα του Μπιλ Κλίντον και του Μπομπ Ντολ. Η βάναυση λαμπρή και παράξενη αρχιτεκτονική εφιστά την προσοχή εδώ κυρίως στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου, που σχηματίζεται από έναν σωρό από εκτεθειμένα τσιμεντένια τετράγωνα που περιβάλλονται από μέταλλο και στέφονται με θόλους.

Η Βία Ντινάριτσα συνδέει τους δήμους Πεκ, Ντεκάνι και Γιούνικ στο δυτικό Κοσσυφοπέδιο. Για να ξεκινήσουμε την περιπέτεια μας περπατώντας ένα μονοπάτι 64 μιλίων στη Via Dinarica οδηγήσαμε στην πόλη Peja, μετά την οποία τα καταραμένα βουνά ανεγέρθηκαν ως τείχη του φρουρίου.

Ξεκινήσαμε στην τρίτη φάση, με αλπική θέα τον ήλιο και τις πράσινες πλαγιές να ανεβαίνουν σε εξέχουσες κορυφές. Οι κόκκινες και λευκές πινακίδες μας οδήγησαν σε στενά μονοπάτια προς την κορυφή της Χίλα 2.403μ, στα σύνορα μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Μαυροβουνίου. Από τη μια πλευρά, η κορυφογραμμή κατεβαίνει σημαντικά στα βαλκανικά πεύκα του Κοσσυφοπεδίου και μέσα από πράσινες κοιλάδες στα βουνά της Αλβανίας. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια σχεδόν κάθετη παρακμή μέχρι το Μαυροβούνιο, μέσω σπασμένου και εκτεθειμένου ασβεστολιθικού πετρώματος.

Έφαγα ένα βαρέλι σπανάκι για μεσημεριανό γεύμα στην κορυφή της Χέιλα, καθισμένος δίπλα στα πυκνά λουλούδια του αστεροειδούς εντελβάις καθώς το αλπικό μούρο κυλούσε προς τα πάνω. Κοιμηθήκαμε στο ERA Lodge, μια ορεινή καλύβα που διοικούσε ο Φάτος Λάιτσι, ένας παθιασμένος περιβαλλοντολόγος. «Ό,τι υπάρχει στην Ευρώπη, το έχουμε εδώ», είπε· καφέ αρκούδες, άγριοι χοίροι, λύκοι, ακόμα και ο βαλκανικός λύγκας, ο οποίος κινδυνεύει σοβαρά από εξαφάνιση, αλλά κατά καιρούς περιπλανιόταν κοντά στις κουρδικές κάμερες του Λέιτς.

Καθώς φεύγαμε το επόμενο πρωί, ένας βοσκός τραγούδησε τραγούδια αγάπης και έχασε ήρωες για το ποίμνιό του, και επανενωθήκαμε με τη Βία Ντινάρικα σε ένα νεόκτιστο τμήμα του μονοπατιού. Καθώς κατεβαίναμε σε ένα λιβάδι, περιβαλλόμασταν από θάμνους βατόμουρων · οι μπότες μας άγγιζαν τις φράουλες και τα άγρια καρότα.

Λίγες μέρες αργότερα, όταν φτάσαμε στον Πύργο της Σκοπιάς στο Μίλισεφτς, ένα κτίριο σχεδιασμένο ως παλιό πέτρινο πύργο, συναντήσαμε έναν άλλον περιοδεύοντα άντρα. Εδώ, είχαμε αρκετούς κεφτέδες, συνοδευόμενους από rάκια, “ανά τρίο”.

Τα σύνορα με το Μαυροβούνιο σύντομα έγιναν τα σύνορα με την Αλβανία. Περπατήσαμε κοντά στα μνημεία για τους πεσόντες στρατιώτες του KLA. Η βαριά βροχή και το σύννεφο ομίχλης θόλωσαν την εμφάνιση, αλλά η ασβεστολιθική μονοδεξιότητα διείσδυσε, και τα άγρια λουλούδια προκάλεσαν σύννεφα με σπρέι χρώματος. Όταν φτάσαμε στο Γκακαφέρ, ο ήλιος έλαμπε πάνω στα τρακτέρ και τις κατσίκες αυτού του απομακρυσμένου χωριού.

Το βράδυ, είχα χρόνο να χαϊδέψω την Ούτα για την ιστορία. Είναι γεμάτο παραμύθια, για κύμβαλα που λαμβάνονται ως δώρα του Αγίου Βαλεντίνου, των πυλώνων που καταρρίφθηκαν επικίνδυνα στα 8.000 μέτρα, των αγαπημένων που χάθηκαν σε ορεινές σελίδες, ή στον πόλεμο, των συναισθηματικών ημερών στην κορυφή, και των εκστατικών νύχτες που χορεύουν σε φεστιβάλ.

Ο Αβραάμ ήταν 15 όταν ξέσπασε ο πόλεμος, αλλά μιλάει με μεταδοτική θετικότητα. Έπρεπε να μείνουμε μέσα για τρεις μήνες βομβαρδισμού, και ποτέ δεν ήξερες αν ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου, ” λέει. Έπρεπε να διασχίσουμε τείχη για να ξεφύγουμε από την αστυνομία. Όλη αυτή η ιδέα, να περιμένουμε εκείνη τη στιγμή ότι θα έρθουν και ποιος ξέρει τι θα κάνουν σε σας μας έκανε πιο δυνατούς και πιο πρόθυμους να ζήσουμε. Τότε, όταν είσαι ελεύθερος, δεν βλέπεις περιορισμούς. ”

Από το Γκάκαφερ, κατευθυνόμαστε προς το ύψος της Στέρβιτσα 2,656μ. Είναι μια μεγάλη κορυφή που περιβάλλεται από λίμνες σε σχήμα καρδιάς και χιονισμένα κομμάτια. Αυτή η πλευρά των καταραμένων βουνών είναι πιο δραματική από τα σύνορα με το Μαυροβούνιο, με μαλακό πράσινο να αντικαθίσταται από ισχυρό γκρι. Στην πινακίδα των 2.400 μέτρων, περπατάμε πάνω σε λαμπερές πλάκες ασβεστόλιθου με λικέρ. Στην κορυφή, σημαία του Κοσσυφοπεδίου κυματίζει πάνω από ένα τριγωνομετρικό σημείο που φέρει τον δικέφαλο αετό της Αλβανίας. Υπάρχει μεταλλική πινακίδα με το κεφάλι του KLA και θέα στο γήπεδο του Κοσσυφοπεδίου. Η κάθοδός μας είναι εξαιρετικά όμορφη, περπατώντας κατά μήκος της απομονωμένης λίμνης της Djedavica, μέσα από τα χωράφια των θάμνων βατόμουρων, σε βοσκοτόπια γεμάτα κίτρινα λουλούδια.

Αυτό το μέρος έχει απαλή ομορφιά. Στο άρωμα του νομισματοκοπείου που αισθάνεται στα λιβάδια, στον ήχο των σφυρίχτρων στους λόφους, στη φωτεινότητα των λουλουδιών του εντελβάις στις ψηλές κορυφογραμμές, και στη ζέστη των πηγαδιών, όπου το μπουκέτο είναι άφθονο, και ο δυνατός καφές.

<x) «είναι εδώ για να εξερευνήσει».

Το Ολοκληρωμένο Άρθρο που Βρίσκετε Ορίστε.