Μουσλιού για τον Οσμάν: Τα παιδιά πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ασπίδα από τη δημόσια κριτική

Σύμφωνα με τον Μουσλιού, ο εκτοπισμός παιδιών από δημόσιο σχολείο λόγω των συνθηκών υποδομής θα πρέπει να χρησιμεύσει ως συναγερμός για θεσμική δράση, όχι ως δικαιολογία για έλλειψη διαφάνειας. Προσθέτει ότι η ανησυχία για την ασφάλεια είναι δίκαιη, αλλά δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως ασπίδα κατά της δημόσιας ευθύνης.

Ο Μουσλιού επισημαίνει ότι τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι δεν είναι υπεύθυνοι για τη σχολική κατάσταση, ενώ ο πρόεδρος, ακόμη και χωρίς επίσημη αρμοδιότητα στην εκπαίδευση, έχει ηθική και δημόσια φωνή που μπορεί να επηρεάσει τους θεσμούς για αλλαγή.

Ο βουλευτής τονίζει ότι απαιτείται ηρεμία, διαφάνεια και κρατική ευθύνη αντί για θυματοποίηση και επιθέσεις στα ΜΜΕ, καθώς τα παιδιά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως πολιτική ασπίδα.

Πλήρης αποστολή:

Είναι ενοχλητικό, αλλά τώρα δεν προκαλεί έκπληξη το πώς χρησιμοποιείται το συναίσθημα και η οικογενειακή υπόσταση για να αποφευχθεί η δημόσια ευθύνη.

Στην πρόσφατη δήλωση της χώρας, μέσω μιας δραματικής και συναισθηματικά φορτισμένης γλώσσας, προσπαθεί να σιωπήσει την κριτική και το νόμιμο δημόσιο συμφέρον αποκαλώντας την “δίωξη” οποιαδήποτε αντανάκλαση των μέσων ενημέρωσης που δεν ταιριάζει στον αφηγητή της.

Για να είμαι σαφής: Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ρισκάρει την ασφάλεια των παιδιών, πολύ λιγότερο ανήλικοι. Αλλά κανείς δεν έχει επίσης το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την εικόνα ενός παιδιού ως ασπίδα από τη δημόσια κριτική όταν ασχολείται με αποφάσεις, πράξεις, ή συμπεριφορά ενός υψηλού πολιτειακού προσώπου.

Σε αυτή την περίπτωση, ο Πρόεδρος επέλεξε να απομακρύνει τα παιδιά από ένα δημόσιο σχολείο λόγω σοβαρών συνθηκών υποδομής, μια κίνηση που, για έναν κοινό πολίτη, είναι καθημερινή, αλλά για έναν πρόεδρο, θα πρέπει να αποτελεί συναγερμό για θεσμική δράση, όχι για προσωπική μυστικότητα.

Αντί να προειδοποιεί και να ψάχνει για την ευθύνη για τη θλιβερή πραγματικότητα του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο υπολογίζει μόνο “ex1> Ο πρόεδρος αποφασίζει να επιστρέψει στη συναισθηματική θυματοποίηση, κατηγορώντας τα μέσα ενημέρωσης ότι riskισκάρουν την ασφάλεια των παιδιών της.

Τονίζουμε: η ανησυχία για την ασφάλεια είναι δίκαιη, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για έλλειψη διαφάνειας και δημόσιας λογοδοσίας.

Είναι τα ΜΜΕ υπεύθυνα για την κατάσταση στο σχολείο “Ismail Kemali”;

Είναι οι δημοσιογράφοι ένοχοι για το γεγονός ότι ο πρόεδρος, αν και χωρίς επίσημη αρμοδιότητα στην εκπαίδευση, έχει μια ισχυρή ηθική και δημόσια φωνή που δεν χρησιμοποιεί για να σοκάρει ιδρύματα που έχουν πραγματικά τη δύναμη να αλλάξουν την κατάσταση;

Είναι η αναφορά για την εκτόπιση των παιδιών της από ένα δημόσιο σχολείο προς ένα άλλο, λόγω των άθλιων συνθηκών ένα “σουίτα” ή μια πραγματικότητα που θα πρέπει όλα να αποσπάται;

Ο πρόεδρος ξεχνά ότι για πέντε συνεχόμενα χρόνια η παρουσία των παιδιών της έχει προαχθεί δημόσια σε δημόσιο σχολείο ως σύμβολο απλότητας, ταπεινότητας και συναναστροφής με τον πολίτη. Σήμερα, όταν η πραγματικότητα εκθέτει ανίκανη να βελτιώσει το εκπαιδευτικό σύστημα, αυτή η επιλογή γίνεται “κίνδυνος ασφάλειας” και “παραβίαση της ιδιωτικότητας”.

Δεν μπορούμε να αγαπάμε την προσοχή του κοινού μόνο όταν μας βολεύει και την αποκαλεί επίθεση όταν εκθέτει την υποκρισία.

Για το τέλος, ο τρόπος με τον οποίο χαρακτηρίζεται “είναι ανησυχητικός, ο αποκαλούμενος δημοσιογράφος”, κάθε κριτική φωνή, μια ανοιχτή περιφρόνηση για έναν από τους πιο θεμελιώδεις θεσμούς της δημοκρατίας: τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία, οι δημοσιογράφοι δεν λογοδοτούν στον Πρόεδρο αντιθέτως, λογοδοτεί στους πολίτες, μέσω αυτών.

Έτσι, αντί να γίνονται θύματα και να επιτίθενται στα ΜΜΕ, απαιτείται ηρεμία, διαφάνεια και κρατική ευθύνη. Επειδή τα παιδιά δεν είναι αθώα αλλά δεν αποτελούν ασπίδα πολιτικής λογοδοσίας.- Περίσκοπι.