KMDLNj: Γιατί τόσες πολλές αυτοκτονίες στο Κοσσυφοπέδιο;

Η KMDLNj σε μια αντίδραση στα μέσα ενημέρωσης τόνισε ότι μέσα σε 48 ώρες έξι άτομα έχασαν τη ζωή τους υπό ύποπτες συνθήκες ήταν, αντίστοιχα, υποψίες ότι είχαν αυτοκτονήσει.

Διαβάστε την πλήρη αντίδραση:

Γιατί τόσες αυτοκτονίες στο Κοσσυφοπέδιο;

Μέσα σε 48 ώρες, έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κάτω από ύποπτες συνθήκες, αντίστοιχα, οι ισχυρισμοί ήταν ότι είχαν αυτοκτονήσει, με πυροβόλα όπλα ή αυτοδυναμία. Τέλος, τα αίτια θανάτου που περιγράφονται ως ύποπτα μόνο μετά τα αποτελέσματα της αυτοψίας από νομικούς ειδικούς.

Η αύξηση των περιπτώσεων αυτών δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες μόλις όλοι αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες, κανείς δεν έχει προληπτικά μέτρα.

Κανείς στο Κοσσυφοπέδιο δεν έχει κάνει σοβαρή και επαγγελματική έρευνα σχετικά με τις αιτίες που επηρεάζουν την ανάπτυξη αυτού του φαινομένου, και στη συνέχεια θα βασίζεται σε στρατηγικές πρόληψης.

Το Κοσσυφοπέδιο, ως χώρα εκτός πολέμου, χρειάστηκε σοβαρά να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα προκειμένου να μειώσει τη μετατραυματική προθεσμία, το φαινόμενο αυτό αναφέρει φυσιολογικό μετά το τέλος του πολέμου σε χώρες όπου υπήρξε πόλεμος.

Παραδόξως, υπάρχουν περισσότερες υποθέσεις αυτοκτονίας 26 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου από ό, τι κατά την περίοδο μετά το τέλος του πολέμου.

Σύμφωνα με την KMDLNj, η κατάφωρη οικονομική κατάσταση, η αυξανόμενη ανεργία, η έλλειψη αντιμετώπισης των περιπτώσεων που εντοπίζονται με αυτοκτονίες, η έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης, η έλλειψη ή ανεπάρκεια κρατικών θεσμών για να βοηθήσουν αυτές τις περιπτώσεις, η απώλεια ελπίδας, το μη προσιτό κόστος για τις επιχειρήσεις και η συνεχιζόμενη πίεση για την πιθανότητα πολέμου είναι η κύρια αιτία αύξησης του αριθμού των αυτοκτονιών.

Το φαινόμενο αυτό βρίσκεται σε άνοδο σε περιθωριοποιημένες ομάδες που έχουν παραγκωνιστεί από το κράτος ως συνταξιούχοι και βετεράνοι πολέμου, ενώ μικρότερος αριθμός πηγαίνει σε επιχειρηματίες που δεν έχουν καμία υποστήριξη ή προστασία του νόμου.

Το KMDLNI εκφράζει τη βαθιά ανησυχία του για το γεγονός ότι αυτό το φαινόμενο δεν αντιμετωπίζεται σοβαρά από θεσμικά όργανα που έχουν νομική εντολή για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο καιρό πριν, ώστε το κύριο ανθρώπινο δικαίωμα επί του οποίου απειλούνται σοβαρά όλα τα άλλα δικαιώματα, το δικαίωμα στη ζωή, το οποίο διασφαλίζεται από όλα τα διεθνή και εθνικά έγγραφα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Με τον αδύνατο, αντικειμενικό ή υποκείμενο του κράτους να εξασφαλίσει την προστασία και την υγειονομική περίθαλψη των πολιτών, το κράτος, χωρίς νομική βάση, εφαρμόζει ευθανασία ή υποβοηθούμενο θάνατο.