Ποιοι ήταν οι ξένοι στην πολιορκία του Σεράγεβο;

(Radio Δωρεάν Ευρώπη) Στο μέρος όπου ο ελεύθερος σκοπευτής χτυπήθηκε για δέκα χρόνια τον Οκτώβριο του 1992, ο Ελβεντέν Σουλίκ σήμερα παραμένει ήρεμος, σκεπτόμενος το άγνωστο πρόσωπο του ατόμου που τον πυροβόλησε και πάνω από εκατοντάδες άλλα παιδιά κατά την πολιορκία του Σεράγεβο.

Οι αιχμηροί βράχοι ήταν μία από τις βάσεις των τότε ελεύθερων σκοπευτών του Στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα.

Από εκεί, οι ελεύθεροι σκοπευτές είχαν καθαρή θέα στην παλιά γειτονιά του Έλβεντιν στο Σέντρενικ.

Ήμουν έτσι, με την πλάτη γυρισμένη, παίζοντας με τα παιδιά. Άκουσα έναν πυροβολισμό. Όλα τα παιδιά έφυγαν, διασκορπίστηκαν, αλλά πυροβολήθηκα”, θυμάται τα τραύματα του Elvedin το 1992.

Λέει ότι ο σκοπευτής δεν σταμάτησε μετά την πρώτη βολή: “Προσπάθησε να με εξαλείψει, σκόπιμα με σκότωσε”.

Ο Χασάν Γιούσοβιτς, γείτονας του Ελβεντέν και ταξιτζής, πιστεύει επίσης ότι ο σκοπευτής ήταν επίμονος στο σχέδιό του να σκοτώσει το παιδί.

Το μόνο που άκουσα ήταν ένα βογγητό. Είπαν, ένα παιδί τραυματίστηκε”

Ο Χασάν είχε αυτοκίνητο και ήθελε να πάει τον Έλβεντ στο νοσοκομείο.

Οι πυροβολισμοί άρχισαν πάλι, επέστρεψα, το παιδί ήταν στο πίσω κάθισμα, ξαπλωμένος, αιμορραγώντας... Το αίμα ήταν παντού στο κάθισμα. Ξεκίνησα το αμάξι μου με πλήρη ταχύτητα μέχρι το νοσοκομείο. Το παιδί ούρλιαζε, αλλά το ήξερε. Το επόμενο ποτήρι εξερράγη, με χτύπησε... ”, ο Χασάνι θυμάται.

Κατά τη διάρκεια σχεδόν τεσσάρων ετών πολιορκίας από τον Στρατό της Δημοκρατίας Σέρπσκα, κάθε δέκατο από τα περισσότερα από 1.600 παιδιά που σκοτώθηκαν στην πόλη επλήγησαν από ελεύθερους σκοπευτές, σύμφωνα με στοιχεία από ενώσεις θυμάτων και αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων. Πάνω από 14.000 παιδιά τραυματίστηκαν.

Ο Ελβέντιν δεν ήξερε ποτέ ποιος τον τραυμάτισε.

Δεν έχει διωχθεί ελεύθερος σκοπευτής του Στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα, ωστόσο, υπό τις αποφάσεις του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία, η εκστρατεία ελεύθερων σκοπευτών με στόχο την τρομοκρατία πολιτών στο Σεράγεβο, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι από 11.000 άνθρωποι.

Περισσότερο από τριάντα χρόνια αργότερα, ΜΜΕ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και παγκοσμίως ξαναγράφουν τις δολοφονίες πολιτών του Σεράγεβο από ελεύθερους σκοπευτές.

Αυτή τη φορά, ο τρόμος έχει πάρει μια νέα διάσταση, μετά την έναρξη ερευνών από την εισαγγελία στο Μιλάνο για τους λεγόμενους ελεύθερους σκοπευτές <x0-> και “Sniper crease”.

Η έρευνα ξεκινά πριν την έκδοση του βιβλίου

Στις αρχές Νοεμβρίου, τα ιταλικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι η δίωξη του Μιλάνου είχε ξεκινήσει έρευνα για το Σαββατοκύριακο <x0-environant”, ο οποίος, σύμφωνα με την καταγγελία του συγγραφέα και δημοσιογράφου Ezio Gavazzeni, κατέβαλε τεράστια ποσά για να μεταβεί στις θέσεις του Στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα γύρω από το Σεράγεβο και να σκοτώσει ελεύθερους σκοπευτές, κυρίως “για την ευχαρίστησή τους<3>.

Ο Γκαβάζεν, μετά από αρκετές προσπάθειες του Radio Free Europe να του πάρει συνέντευξη, ανακοίνωσε ότι δεν θέλει να μιλήσει.

Εν τω μεταξύ, έδωσε συνέντευξη τύπου στο Μιλάνο, όπου ανακοίνωσε ότι τον Φεβρουάριο θα εκδώσει ένα βιβλίο για το “Sacres με ελεύθερους σκοπευτές”.

Έδειξε ότι για πρώτη φορά, είχε διαβάσει για τη μετάβαση των ξένων στον πόλεμο το 1995, σε ένα άρθρο στην εφημερίδα “Crier della Sera”, και είχε αρχίσει να γράφει για αυτό το θέμα.

Ωστόσο, σταμάτησε αφού συνειδητοποίησε ότι οι πληροφορίες ήταν πολύ χαμηλές.

Η κατάσταση άλλαξε μόλις το 2022 με το ντοκιμαντέρ “Sarajevo Safari” του Σλοβένου σκηνοθέτη Miran Jupanic.

Τόσο στην ταινία όσο και στο φετινό κατηγορητήριο, η κεντρική φιγούρα είναι ο Έντιμπ Σουμπάσικ απόστρατος αξιωματικός του Στρατού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Εξηγεί ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών του Στρατού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης έλαβαν πληροφορίες για αφίξεις από την Ιταλία μετά τη σύλληψη Σέρβου εθελοντή του 1993 από την πόλη Παρασίν, στη γειτονιά Χράσνο Μπρντο του Σεράγεβο.

Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε ένα σαφάρι... που σημαίνει ότι οι άνθρωποι πληρώνονταν για να πυροβολούν ανθρώπους, σε αντίθεση με τους απλούς μισθοφόρους. Ανακοινώσαμε τις ιταλικές υπηρεσίες πληροφοριών, οι οποίες ήταν μέρος της UNPROFOR στο Σεράγεβο εκείνη την εποχή. Τους δώσαμε τα δεδομένα και ζητήσαμε έρευνες. Πολύ σύντομα, περίπου στις αρχές του 1994, λάβαμε απαντήσεις ότι η χώρα στην Ιταλία είχε βρεθεί από την οποία όλα ήταν οργανωμένα και ότι οι ιταλικές αρχές είχαν σταματήσει αυτή τη δραστηριότητα”, ο Σουμπασίκ επανέλαβε αρκετές φορές για τα μέσα ενημέρωσης, το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο, μετά την έναρξη των ερευνών.

Αυτό που κανείς δεν λέει είναι γιατί η Ιταλία, αμέσως μετά τα ευρήματα αυτά, ξεκίνησε έρευνες και δεν τιμώρησε τους διοργανωτές και τους συμμετέχοντες.

Ιταλικές μυστικές υπηρεσίες, εισαγγελείς στο Μιλάνο, καθώς και η Πρεσβεία της Ιταλίας στο Σεράγεβο και μέσω του γενικού προξένου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στο Μιλάνο, αλλά κανείς δεν έδωσε σχόλιο.

Σύμφωνα με τον Γκαβάζεν, οι συμμετέχοντες συναντήθηκαν στην Τεργέστη, πριν ταξιδέψουν στο Βελιγράδι και αργότερα στο Σεράγεβο, προς θέσεις ελεύθερων σκοπευτών, από τις οποίες μπορούσαν να πυροβολήσουν πολίτες.

Από το Αεροδρόμιο της Τεργέστης είπαν στο Radio Free Europe ότι δεν έχουν κανένα αρχείο πτήσης τη δεκαετία του 1990.

Ακόμη και αν υπήρχαν, έχουν διατηρηθεί μόνο για δύο χρόνια.

Όλα όσα σχετίζονται με την πτήση πριν από τριάντα και πλέον χρόνια δεν υπάρχουν πια, ούτε στη μνήμη. Ακόμη και οι στατιστικές κυκλοφορίας από αυτά τα χρόνια που διατηρούνται σήμερα είναι γενικές”, το αεροδρόμιο της Τεργέστης ανέφερε ως απάντηση στο ερώτημα των δεδομένων ή των αποδεικτικών στοιχείων του ταξιδιού “των αλιέων”.

Αυτό που δεν λέει ο Gavazzen είναι αν είναι γνωστή η ταυτότητα οποιουδήποτε από εκείνους που διερευνώνται από την ποινική δίωξη υπό την υποψία του “killings με την πρόθεση να υποθέσουμε” και χαμηλό “”.

“Σαφάρι”

Η λέξη “safari”, που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ξένους πυροβολισμούς στην πόλη που περιβάλλεται από “διατροφή”, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 2003 στο Δικαστήριο της Χάγης κατά τη διάρκεια μαρτυρίας του προστατευόμενου μάρτυρα C-0117 στη δίκη κατά του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τότε προέδρου της Σερβίας, κατηγορούμενου για εγκλήματα πολέμου.

Ο Μάρτυρας αναγνώρισε τον Νίκολας Ριμπίκι, γνωστό ως “Καναδάς” αφού ήρθε από τον Καναδά, και είπε ότι είχε έρθει για ένα “Σαφάρι, για να κυνηγήσει ανθρώπους”.

Το πότε και πώς έφτασε ο Ριμπίκ στο Σαράγεβο είναι άγνωστο, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν αρχικά από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

Αργότερα, εντάχθηκε στην Ειδική Μονάδα του Στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα “Μπέλι Βούκοβι” (Λευκός Λύκος) που σχηματίστηκε το 1993.

Το “πιθανότατα προσέλκυσε την καταγωγή του και ως εκ τούτου κατατάχθηκε στον Σερβικό Στρατό... Ήταν αρχικά από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη”, λέει ο Γιάνκο Σεσλιάγια, πρώην μέλος αυτής της μονάδας που αρνείται την ύπαρξη τουριστών που πυροβολούσαν κατοίκους του Σεράγεβο για χρήματα.

Ωστόσο, υπήρχαν ξένοι εθελοντές. Η Σελίγια λέει ότι είχαν έρθει για ιδεολογικούς λόγους για να πολεμήσουν.

“ήταν εθελοντές από τη Ρωσία, την Ουκρανία και τις ανατολικές χώρες. Στην πραγματικότητα, υπήρχε και ένας Γάλλος, αν θέλετε συγκεκριμένο παράδειγμα, ένας πραγματικός Γάλλος, όχι Σέρβος που γεννήθηκε”, λέει.

Το γεγονός ότι ο Ριμπίκ έμεινε περισσότερο από ένα Σαββατοκύριακο στο Σεράγεβο επιβεβαιώνεται από εικόνες σύλληψης μελών των ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ ως ομήρων στο Πάλε, καθώς και από δικαστική διαδικασία που έλαβε χώρα αργότερα στον Καναδά.

Λόγω της σύνδεσης των ειρηνευτικών δυνάμεων με ηλεκτρικούς πυλώνες για την αποτροπή των προγραμματισμένων επιθέσεων του ΝΑΤΟ σε σερβικές θέσεις, ο Ριμπίκ καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση στον Καναδά.

Αλλά δεν ήταν μόνο ο Ριμπίκ με καναδικό διαβατήριο που βρισκόταν σε σε σερβικές θέσεις πάνω από το Σεράγεβο.

Ο Εμίρης Ραμί, διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Γενοκτονίας του Καναδά, λέει στο Radio Free Europe ότι υπάρχουν πληροφορίες ότι συμμετείχαν κάποιοι άνθρωποι.

Έχουμε πληροφορίες για το Σαββατοκύριακο, που σημαίνει Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή... Έχουμε επίσης πληροφορίες ότι Καναδοί πολίτες που επί του παρόντος δεν ζουν στον Καναδά, οι οποίοι βρίσκονται αλλού, έχουν συμμετάσχει σε αυτό”, λέει ο Ραμζού.

Προσθέτει ότι υπάρχουν πληροφορίες ότι ακόμα και το καναδικό δικαστικό σώμα θα ξεκινήσει διερευνητικές προετοιμασίες για αυτά τα ταξίδια.

Τοπικοί και ξένοι Σέρβοι στη Ζερμπάβιτσα

Το μόνο πρόσωπο που αναφέρεται στο πλαίσιο του “safarit”, ο Nicholas Ribiq, είναι γνωστός από τον Slavko Alleksik, ένα “vojvoda centivine” και μια κεντρική φιγούρα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην κατεχόμενη γειτονιά του Σαράγεβο, Gerbavica, στην οποία ήταν μια από τις βάσεις ελεύθερων σκοπευτών στο εβραϊκό νεκροταφείο.

Ο Alleksik ηγήθηκε παραστρατιωτικής μονάδας που ονομάζεται “Νέα Μονάδα Τσέτνικ του Σεράγεβο”, η οποία αργότερα ενσωματώθηκε στο Στρατό της Δημοκρατίας Σέρπσκα.

Αντιδικία, ακόμη και μετά τον πόλεμο, καταδικάστηκε για υποκίνηση εθνικού, φυλετικού και θρησκευτικού μίσους, διαιρέσεων και μισαλλοδοξίας.

Ο Allexic λέει στο Radio Free Europe ότι η μονάδα του περιελάμβανε ξένους αλλά όχι αυτούς που αναφέρθηκαν σήμερα.

“βασιλιάς Ρώσοι, περίπου πενήντα... Ήταν εθελοντές, όχι δολοφόνοι. Όσο για αυτούς τους πλούσιους που ήρθαν... δεν είδαμε κανέναν, και κανείς δεν επικοινώνησε προσωπικά με την εντολή μας ή εμένα”, λέει.

Σε αντίθεση με τον Αλεξίκι, ο Τζον Τζόρνταν, Αμερικανός πυροσβέστης που επισκέφθηκε τις θέσεις των Σερβικών δυνάμεων πάνω από το Σεράγεβο, το 2007, μίλησε στη Χάγη.

Είπε ότι είχε δει ξένο σαφάρι “και είχε ακούσει ότι τα παιδιά και οι όμορφες γυναίκες ήταν τα πιο καταζητούμενα τρόπαια.

Αν και δεν είχε δει κανέναν από αυτούς να πυροβολεί, είχε παρατηρήσει πώς αντιμετωπίζονταν και μετακινούνταν γύρω από γνωστές θέσεις ελεύθερων σκοπευτών.

Ήταν απολύτως σαφές ότι το άτομο που καθοδηγούνταν από ανθρώπους που γνώριζαν το έδαφος ήταν εντελώς άγνωστο στη χώρα, και ο τρόπος που ήταν ντυμένος και τα όπλα που μετέφερε με έκανε να πιστεύω ότι ήταν για το κυνήγι τουτουρίστα. Αυτός είναι ένας όρος που άκουσα για πρώτη φορά στη Βηρυτό, όπου είδαμε το ίδιο πράγμα να συμβαίνει γύρω από την πράσινη γραμμή”, είπε ο Τζόρνταν τότε.

Η πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Δικαστηρίου της Χάγης Φλόρενς Χάρτμαν λέει στο Radio Free Europe ότι γνώριζαν για αυτό το φαινόμενο, αλλά όχι για το πώς οργανώθηκε.

Το “είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξεκινήσει δικαστική έρευνα και να αποκαλύψει ποιοι ήταν οι διοργανωτές, λέει.

Vucinac στο πεδίο της μάχης γύρω από το Σεράγεβο;

Τον Νοέμβριο, ο Κροάτης δημοσιογράφος Ντομάγκο Μαρτζέτιτς διαβίβασε στην εισαγγελία στο Μιλάνο, η οποία διεξάγει έρευνες για το Σαββατοκύριακο “snipers” πληροφορίες ότι ο πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσικ, έχει συμμετάσχει ή έχει βοηθήσει σε “snipers “.

Ο Μάρτιτς δημοσίευσε φωτογραφίες στις οποίες ο Βουτσίκ ήταν παρών σε μία από τις σερβικές θέσεις στο Σεράγεβο, από όπου, σύμφωνα με μάρτυρες, ξένοι πολίτες και σερβικές δυνάμεις πυροβόλησαν και σκότωσαν πολίτες.

Ο Βούτσιτς απέρριψε τις κατηγορίες και προειδοποίησε για μηνύσεις εναντίον των ΜΜΕ που δημοσίευσαν αυτές τις πληροφορίες.

Μιλώντας στην Informer Television, ο Vuciq είπε ότι ποτέ δεν είχε ακούσει για ένα “Safari” σαν αυτό.

“... αλλά αυτό δεν είναι σημαντικό. Δεν είχα όπλο. Ακόμα και όταν έφτασα εκεί και ρώτησα αν μπορώ να μείνω μαζί τους, μου είπαν μικρούλη, έλα πίσω, χρειαζόμαστε έναν δημοσιογράφο που ξέρει αγγλικά”, είπε ο Βουτσίκ.

Θα πυροβολήσω κάποιον και θα τον πυροβολήσω;

Ξένοι δημοσιογράφοι και δημοσιογράφοι, σχεδόν όλη την ώρα του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, από το 1992 έως τα τέλη του 1995, μπόρεσαν να παραμείνουν στις θέσεις των Σερβικών δυνάμεων γύρω από το Σεράγεβο κατά καιρούς.

Ο Radio Free Europe επικοινώνησε με κάποιους από αυτούς, αλλά κανείς δεν κατέθεσε ότι είχε δει ξένους που είχε πληρώσει για να πάνε στο Σεράγεβο και να πυροβολήσουν.

Ο Πίτερ Κούλμαν πήγε στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη για πρώτη φορά το 1992 ως φωτογράφος του πρακτορείου Reuters.

Θυμάται ότι τον χειμώνα εκείνης της χρονιάς, κάποια στιγμή γύρω στα Χριστούγεννα, ήταν στόχος ελεύθερου σκοπευτή, ενώ με τον δημοσιογράφο του Reuters Κερτ Σορκ, προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν τη βάση του ΟΗΕ στο Σεράγεβο.

Περπατούσαμε σε ένα πάρκινγκ όταν η σφαίρα του σκοπευτή πέρασε ανάμεσα σε μένα και τον Κερτ, ανάμεσα στα κεφάλια μας. Ήταν προορισμένο για έναν από εμάς, αλλά είχαμε τη μοίρα”, θυμάται το Radio Free Europe.

Αργότερα, μαζί με τον δημοσιογράφο των New York Times Τζον Μπερνς, ο Κούλμαν επισκέφθηκε για πρώτη φορά μια από τις θέσεις ελεύθερων σκοπευτών των Σερβικών δυνάμεων στο εβραϊκό νεκροταφείο.

Εκεί, ξαφνικά, άκουσε τους ιθαγενείς Γερμανούς. Ήταν άνθρωποι βαλκανικής καταγωγής, που ζούσαν και εργάζονταν σε πόλεις της Γερμανίας.

Θυμάται ιδιαίτερα εκείνους που ήρθαν από τη Στουτγάρδη τη γενέτειρά του é οι οποίοι, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών τους την Παρασκευή, ξεκίνησαν προς την πολιορκία του Σαράγεβο.

“Βινίνη σε ομάδες, αμέσως μετά την εργασία. Το λεωφορείο τους έφερε στο Σεράγεβο τη νύχτα. Έμειναν δύο μέρες στην πρώτη γραμμή και μετά επέστρεψαν το βράδυ στη δουλειά το πρωί της Δευτέρας. Ήταν γνωστοί ως φυγόκεντροι το Σαββατοκύριακο”, λέει ο Kulman για το Radio Free Europe.

Νομίζει ότι κουβαλούσαν όπλα και ήταν πρόθυμοι να πυροβολήσουν.

Απλά κάποιος με ρώτησε αν ήθελα να πυροβολήσω, και αν μπορούσα να τρέξω τον εξοπλισμό μου. Φυσικά, είπα όχι, μην το κάνεις... Δεν έπρεπε να έχεις εξοργίσει αυτούς τους ανθρώπους, αλλά πάντα έπρεπε να επινοήσω έναν λόγο για τον οποίο δεν έπρεπε να το έχουν κάνει”, θυμάται ο Kulman.

Ο Κούλμαν λέει στο Radio Free Europe ότι αυτός και ο Μπερνς πυροβόλησαν όταν αποβιβάστηκαν από το εβραϊκό νεκροταφείο και μπήκαν στο Σεράγεβο.

Όταν επέστρεψαν αργότερα, ρώτησαν γιατί το όχημά τους, σαφώς σημειώνονται με “Η York Times” πυροβολήθηκε αμέσως μετά την αποχώρηση από θέσεις ελεύθερου σκοπευτή.

Απάντησαν: “Πυροβοληθήκαμε επειδή το βρήκαμε διασκεδαστικό”

Ο Ιταλός φωτογράφος Mario Boccia, ο οποίος έχει επισκεφθεί σχεδόν όλες τις εμπόλεμες ζώνες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, συμπεριλαμβανομένης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, δείχνει ότι δεν έχει αντιμετωπίσει πολεμικούς τουρίστες από την Ιταλία, επειδή θα είχε αναφέρει αμέσως. Αλλά έχει συναντήσει και άλλους ξένους στη Βοσνία.

Γνώρισα και φωτογράφισα έναν Έλληνα και ένα άτομο που είπε ότι ήρθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και οι δύο είχαν ιδεολογικά κίνητρα και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να εκπροσωπηθούν ως ξένοι πολεμιστές. Ο Αμερικανός δήλωσε ότι ήταν εγγονός των εθνιστών που έφυγαν από τη Γιουγκοσλαβία μετά τον Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Έλληνας αποκάλεσε τον εαυτό του"Ναζί"και είπε ότι πολέμησε εναντίον Μουσουλμάνων και Εβραίων”, λέει η Μπότσια.

Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί;

“Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που πυροβόλησε την τρίχρονη κόρη μου; ”ρώτησε στις 7 Μαΐου 1992, ο Ριφάτ Μπαϊρόβικ, ο πατέρας του Σενίντα, ο οποίος τραυματίστηκε από σκοπευτή στη γειτονιά Χρασνό-Μπρντό του Σεράγεβο, όπου ένας Σέρβος εθελοντής από το Παρασίν συνελήφθη ένα χρόνο αργότερα.

Σύμφωνα με τη δήλωσή του, οι ξένοι ήρθαν στο Σεράγεβο για να σκοτώσουν”.

Όπως και ο Ριφτί τότε, ο Ελβεντίνι σήμερα συνεχίζει να αντιμετωπίζει ερωτήματα και τις συνέπειες αυτής της τερατώδους πράξης.

Απλά θέλω να καταλάβω το συναίσθημα που είχε αυτή τη στιγμή. Θα προτιμούσα να τον δω εδώ. Θα τον ρωτούσα τι σκεφτόταν ενώ με πυροβολούσε... Δεν ξέρω αν λυπάται ή χαίρεται που είμαι ζωντανός, ότι έσωσα”.

Η δίωξη στο Μιλάνο αναμένεται να ανακοινώσει τα δημόσια αποτελέσματα της έρευνας τον Μάρτιο του 2026. Αν απαγγείλετε κατηγορία και αποδείξετε ότι είστε ένοχος, αυτή θα είναι η πρώτη φορά στην Ευρώπη που δικάζεται για τη δολοφονία ελεύθερων σκοπευτών πολιτών στο Σεράγεβο.

Εν τω μεταξύ, η δικαιοσύνη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη επαληθεύει αξιώσεις, αλλά, μέχρι στιγμής, κανένας ελεύθερος σκοπευτής δεν έχει δικαστεί για τις δολοφονίες αμάχων, ιδιαίτερα παιδιών στο Σεράγεβο.

Η πολιορκία του Σεράγεβο διήρκεσε 1.425 ημέρες. Επιθέσεις σε πολίτες από τις θέσεις του Στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα έλαβαν χώρα παντού οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου στη Χάγη.

Ο Στάνισλαβ Γκάλιτς, πρώην διοικητής του Σώματος Σεράγεβο-Romanουμανίας, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ενώ ο συνάδελφός του, Ντράγκομιρ Μιλόσεβιτς, έλαβε 29 χρόνια φυλάκιση για τους ρόλους τους στην πολιορκία της πόλης για 44 μήνες.

Οι ποινές φυλάκισης των Ράντοβαν Κάραζιτς και Ράτκο Μλάντιτς συνδέονται επίσης με την τρομοκρατία των πολιτών του Σεράγεβο κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Στην εγχώρια δικαιοσύνη, αρκετά άτομα έχουν μέχρι στιγμής δικαστεί για εγκλήματα που διαπράχθηκαν στις πολιορκημένες περιοχές της πόλης.