Ο σύμβουλος του Οσμάν αντιδρά στον Σενόλ Μουχάρεμ, ο οποίος τον επέκρινε για την επίσκεψη του στον Φατόν Πέτσι.

“Ο Vyosa Osmani πήγε σήμερα στη Mitrovica σε μια ειδική τελετή του ur %e δημάρχου, αλλά δεν πήγε να συγχαρεί κανέναν άλλο”, έγραψε, μεταξύ άλλων, Muharremi.

Το κύπελλο λέει ότι αυτό είναι “κυριολεκτικά ψευδές”.

Προσθέτει ότι ο Οσμάνι βρίσκεται στο Ντράγκας, με επικεφαλής το LDK, στο Φεριζάι, όπου ο πρόεδρος είναι από το PDK και στο Γκιλάν στο Αλμπάν Χισένι του VV '%a.

Τιμώμενος “, ο Shenol Muharremi, η απάντησή σας στην επίσκεψη του Προέδρου Osmani στη Μιτρόβιτσα, δεν είναι ούτε κριτική ούτε συνταγματική ανησυχία, αλλά ασταθής συναίνεση. Για να πω ότι ο Πρόεδρος “δεν έχει πάει να συγχαρεί κανέναν άλλο”, είναι εντελώς άχρηστο. Ως παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων, δεν θα χρειαζόταν να εγκαταλείψει τις τελευταίες εξελίξεις από τη δραστηριότητα του Προέδρου στους δήμους. Τα γεγονότα είναι πεισματικά και εύκολα υπονομεύουν τους ισχυρισμούς. Ο πρόεδρος είναι επίσης στο Dragash, με επικεφαλής το LDK, έχει επίσης στο Ferizaj, με επικεφαλής το PDK και έχει στο Gjilan, με επικεφαλής το Vetevendosje. ”

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς ότι ο Οσμάν θα επιστρέψει στην πολιτική, η Κυπίνα δήλωσε ότι είναι εικασίες χωρίς στοιχεία.

Έτσι, ο Πρόεδρος έχει <x1 επιλέγοντας ένα έχει αγνοήσει το άλλο”, είναι ψευδές, προκατειλημμένο και χτισμένο για καθημερινή κατανάλωση, όχι για δημόσιο συμφέρον. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί αυτό ως παραβίαση της συνταγματικής αμεροληψίας είναι κατάχρηση της συνταγματικής ορολογίας. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν χάνει την αμεροληψία του εκτελώντας το αντιπροσωπευτικό και θεσμικό του καθήκον. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του “hise στη νίκη”, “party division”, ή “available for return to politics”, αυτές είναι εικασίες, χωρίς κανένα στοιχείο, με στόχο την υποτίμηση του Προέδρου. Ακόμη και οι ισχυρισμοί σχετικά με τη διαδικασία εντολής καταναλώνονται, αποσαφηνίζονται και βασίζονται σε επιλεκτικές ερμηνείες, όχι συνταγματικές παραβιάσεις. Οι αποφάσεις λαμβάνονται στο πλαίσιο των συνταγματικών αρμοδιοτήτων και οι πολιτικές αποτυχίες δεν μπορούν να καταλογιστούν στους προέδρους. Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ο Πρόεδρος. Το πρόβλημα είναι ο φόβος ενός αριθμού που δρα στο κόμμα, στα στενά συμφέροντα και στις πολιτικές συμφωνίες. ”