Μελέτη: Μέχρι το 2050, 220 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς νερό

Μέχρι το 2050, σχεδόν 220 εκατομμύρια κάτοικοι της πόλης δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό. Ο συναγερμός εγείρεται από μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Cities που εξέτασε περισσότερα από 100 αστικά κέντρα στην Ασία, στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική. Η μελέτη διεξήχθη από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Επιστημών [...]
Μέχρι το 2050, σχεδόν 220 εκατομμύρια κάτοικοι της πόλης δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό.
Ο συναγερμός εγείρεται από μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Cities που εξέτασε περισσότερα από 100 αστικά κέντρα στην Ασία, στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική.
Η μελέτη διεξήχθη από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Επιστημών της Γαλικίας στη Βιέννη και την Παγκόσμια Τράπεζα, προσδιόρισε την αιτία του προβλήματος της ανεξέλεγκτης αστικής ανάπτυξης, αποδεικνύοντας ότι ο πολεοδομικός σχεδιασμός θα είναι απαραίτητος για την αύξηση των πληθυσμών του μέλλοντος.
Οι πόλεις που επεκτείνονται ως Νέο Δελχί στην Ινδία, το Κάιρο στην Αίγυπτο και η Μπογκοτά στην Κολομβία αντιμετωπίζουν ήδη πολυάριθμες προκλήσεις: σύμφωνα με τον Rafael Prieto-Curiel της CSH, οι κάτοικοί τους αντιμετωπίζουν τους λογαριασμούς νερού 75% υψηλότερους από εκείνους που βρίσκονται σε πιο συμπαγή αστικά κέντρα, και όσοι ζουν στη γειτονιά της περιφέρειας έχουν 40% λιγότερη πρόσβαση σε κρίσιμες υποδομές από εκείνους που ζουν στο κέντρο της πόλης.
Αλλά ο πληθυσμός αυτών των πόλεων αναμένεται να αυξηθεί περισσότερο τις επόμενες δεκαετίες.
Οι αφρικανικές πόλεις αντιμετωπίζουν επίσης ειδικές προκλήσεις, με τον πληθυσμό τους να αναμένεται να αυξηθεί από 550 εκατομμύρια το 2018 σε σχεδόν 1,5 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050.
Για αυτούς τους μεγάλους αστικούς αλγορίθμους, οι ερευνητές τόνισαν ότι οι τρόποι με τους οποίους επεκτείνονται θα είναι απαραίτητοι για να εξασφαλιστεί η πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό και η διοχέτευση για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους.
Το κλειδί είναι να διατηρηθούν οι συμπαγείς διαστάσεις και να αυξηθεί η πυκνότητα των κτιρίων αντί να συνεχιστεί η οριζόντια ανάπτυξη και να αυξηθεί η επιφάνεια της πολυσύχναστης γης.
Η μελέτη, ωστόσο, τονίζει ότι αυτή δεν είναι η λύση σε όλα τα προβλήματα -- ακόμη και μερικές πολυκατοικημένες φτωχογειτονιές, όπως η Rocinha στο Ρίο ντε Τζανέιρο, έχουν κακή πρόσβαση σε υπονόμους και πόσιμο νερό.-Περίσκοπος.












