“Το σύνταγμα δεν επιτρέπει” Σεϊντίου: Η ενεργή κυβέρνηση δεν μπορεί να προτείνει, ούτε να προωθήσει τον προϋπολογισμό

Ο Σεϊντίου είπε ότι το Σύνταγμα δεν το επιτρέπει αυτό.

Όχι επειδή δεν αρέσει σε κάποιον, αλλά επειδή το Σύνταγμα δεν το επιτρέπει. Όχι επειδή πρόκειται για πολιτική συζήτηση, αλλά επειδή πρόκειται για θέμα συνταγματικής τάξης και συνταγματικής τάξης δεν είναι φορμαλισμός, είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο η πατρίδα μας, η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου”, ανέφερε ο Σεϊντίου.

Πλήρης παράδοση του Sejdiu:

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Κοσσυφοπεδίου, η κατανομή της εξουσίας είναι η θεμελιώδης αρχή:

) Κρατική νομοθεσία.

Η κυβέρνηση κάνει αίτηση.

Ο δικαστής το εγγυάται.

Αυτό το χάσμα δεν είναι θεωρία, είναι η μόνη εγγύηση ότι η κυριαρχία παραμένει στο λαό, μέσω των αντιπροσώπων της στη Συνέλευση, έτσι εκλεγμένων βουλευτών. Η κυβέρνηση απαντά στο λαό, στη Συνέλευση. Όταν η Συνέλευση αλλάξει, η νομιμότητα της κυβέρνησης τελειώνει. Καθώς εκλέγεται το νέο νομοθετικό σώμα, η προηγούμενη κυβέρνηση χάνει το δικαίωμα να ασκεί πλήρη εξουσία επειδή δεν έχει πλέον κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Το άρθρο 93 του Συντάγματος ορίζει ότι η κυβέρνηση “προτείνει σχέδια νόμων και τον προϋπολογισμό της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου”. Αλλά αυτή η εξουσία ισχύει μόνο για μια κυβέρνηση που έχει ενεργή πολιτική εντολή και κοινοβουλευτική εποπτεία. Μια κυβέρνηση που δεν έχει πλέον καμία σχέση με το νέο Κοινοβούλιο δεν μπορεί να προτείνει τον προϋπολογισμό ενός έτους που θα διαχειρίζεται μια άλλη κυβέρνηση. Εάν συμβεί αυτό, η κυβέρνηση στο αξίωμα υιοθετεί αρμοδιότητες τις οποίες το Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει.

Ακόμα και ο νόμος για την κυβέρνηση (08/L-117) είναι σαφής: μια κυβέρνηση στην παραίτηση μπορεί να πραγματοποιήσει μόνο τις απαραίτητες δραστηριότητες, και μπορεί να προτείνει αποκλειστικά τον προϋπολογισμό, αλλά μόνο αν είναι ακόμα υπό την εντολή της ίδιας Συνέλευσης. Η εξαίρεση αυτή δεν ισχύει για την τρέχουσα κυβέρνηση, η οποία υπάρχει μόνο ως τεχνική διοίκηση μέχρι τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Αν μια κυβέρνηση στο αξίωμα προτείνει τον προϋπολογισμό του 2026, λειτουργεί εκτός κάθε νομικής βάσης!

Με τη σειρά του, σύμφωνα με το άρθρο 26 του νόμου για την κυβέρνηση, “Κυβερνητικό μέλος που εκλέγεται βουλευτής πρέπει να παραιτηθεί από το κυβερνητικό αξίωμα πριν από το πιστοποιητικό των αποτελεσμάτων. ” Έτσι ένας υπουργός που είναι επίσης αναπληρωτής δεν μπορεί να προτείνει ως κυβέρνηση και να ψηφίσει ως Κοινοβούλιο. Πρόκειται για παραβίαση του επιμερισμού της εξουσίας και καθαρή σύγκρουση συμφερόντων.

Εν τω μεταξύ, η αναθεώρηση της Συνέλευσης απαιτεί να εξετάζεται ο προϋπολογισμός για τις κοινοβουλευτικές επιτροπές, οι οποίες παρέχουν έκθεση και συστάσεις πριν από την έγκριση. Χωρίς προμήθειες, η διαδικασία είναι παράνομη. Καμία προθεσμία δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις φάσεις ικανότητας του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Όλα αυτά δεν είναι μόνο θεωρητικές συζητήσεις. Αποτελεί ουσιαστικό ζήτημα της δικαστικής και πολιτικής τάξης του Κοσσυφοπεδίου. Και δεν είναι μόνο πολιτική άποψη, είναι επίσης το δικαστικό περίπτερο που έχει ήδη επιβεβαιωθεί στην πράξη ακόμη και με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο έχει τονίσει ότι κάθε θεσμός ή άτομο που ενεργεί πέρα από την εξουσία που έχει καθιερωθεί από το νόμο, παραβιάζει τη δικαστική τάξη και μπορεί να αντιμετωπίσει δίωξη.

Οπότε, δεν είναι απλώς ένα διαδικαστικό αδίκημα, είναι μια πράξη που επηρεάζει τα όρια της ποινικής ευθύνης.

Έτσι έκοψα λίγο αυτή τη δουλειά:

• Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να προτείνει τον προϋπολογισμό του 2026.

Κάθε τέτοιο νομοσχέδιο είναι νομικά άκυρο.

Κάθε έγκριση χωρίς προμήθειες είναι διαδικαστική.

Και όποιος υπουργός είναι επίσης αναπληρωτής και ψηφίζει παραβιάζει το Σύνταγμα.

Αυτή είναι μια πολύ σαφής υπόθεση. Αλλά αυτό που το κάνει σοβαρό είναι το πολιτικό κίνητρο πίσω από αυτό.

Μια κυβέρνηση που γνωρίζει ότι δεν υπάρχει άλλη εντολή, αλλά προσπαθεί να υπαγορεύσει τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους, δεν διατηρεί σταθερότητα, αλλά δοκιμάζει τα σύνορα της Δημοκρατίας. Διότι όποιος ελέγχει τον προϋπολογισμό ελέγχει τις προτεραιότητες, την πολιτική και την ανάπτυξη. Μια κυβέρνηση χωρίς εντολή προτεινόμενου προϋπολογισμού είναι σαν κάποιος υπογεγραμμένος εκ μέρους ενός άλλου χωρίς εξουσιοδότηση.

Αυτός είναι ο τρόπος που το σύννεφο αρχίζει να ξεθωριάζει, με μια εξαίρεση “” να γίνεται το προηγούμενο, με μια τεχνική δράση <x2-> να γίνεται το έθιμο, με μια κυβέρνηση “στο αξίωμα” που είναι πιο πρόθυμη να παραδώσει την εξουσία. Όχι από πραξικόπημα, αλλά από αλαζονεία και διοικητική κατοχή.

Και εδώ είναι το θέμα:

Η Δημοκρατία δεν γνωρίζει απεριόριστη εξουσία. Λειτουργεί μόνο όταν η κυβέρνηση υπόκειται στον έλεγχο της Συνέλευσης και του Νόμου. Καθώς η σχέση καταρρέει, το κράτος παραμένει χωρίς δημοκρατική κυριαρχία. Η εξουσία γίνεται όργανο πολιτικής επιβίωσης, όχι δημόσιας υπηρεσίας.

Αν μείνουμε σιωπηλοί γι' αυτό σήμερα, αύριο θα έχουμε μια πολιτεία που εξακολουθεί να ονομάζεται Δημοκρατία “ ”, αλλά αυτό είναι πιο δημοκρατικό μέσα. Επειδή η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου, ακόμα και αν έγινε με διακηρύξεις, σιγεί με δικαιολογίες, με δικαιολογίες ότι “δεν είναι ένα μεγάλο πράγμα”. Αλλά είναι. Τη στιγμή που η εξουσία λειτουργεί χωρίς εντολή, δεν είναι πλέον κυβέρνηση, είναι παραβίαση της δημοκρατικής τάξης.

Οι κυβερνήσεις είναι προσωρινές, οι αρχές είναι αιώνιες.