Politika po e pengon Universitetin e Prishtinës

Periskopi.com Lajme

Në një hulumtim të bërë nga gazeta Preportr në kuadër të Organizatës Çohu, është evidentuar prania e profesorëve universitarë në UP që kanë lidhje me politikën. Kjo gjë, sipas hulumtimit, po e ndikon cilësinë në Universitet. Ndikon poashtu në avancimet akademike që bëhen, duke e penguar njëkohshëm përkushtimin e profesorëve seriozë.

Hulumtimi gjen se “nga 54 profesorë që i ka Fakulteti Filozofik, 14 nga ta kanë bartur apo bartin funksione politike, ndër të cilët 9 janë në PDK-ja, 2 nga AKR-ja, 1 nga LDK-ja dhe 1 tjetër nga Vetëvendosje.” Në përgjithësi, nga katër fakultetet e vendosura në hulumtim, doli që 50 profesorë universitarë janë pjesë ose kanë të kaluar në partitë politike. Duke përfshirë këtu, edhe rektorin Marjan Demaj që kishte kandiduar për deputet nga lista e PDK-së.

Dukagjin Pupovci, njohës i fushës së arsimit, ka thënë për hulumtimin se interferimi i politikës në universitete është më i pranishëm në vendet totalitare dhe në tranzicion. Më tej, ai ka mbrojtur këta profesorë duke thënë që fakti se janë të angazhuar edhe në politikë, nuk ndikon automatikisht në kryerjen e detyrave akademike.

Lexo hulumtimin e plotë: http://preportr.cohu.org/sq/hulumtime/Mesymja-e-madhe-225

Skandal: UP-ja e humbi territorin nga Kisha për fajin e saj (dokument)

Periskopi.com Lajme

Nga padia që ka paralajmëruar sot Universiteti i Prishtinës është mësuar edhe arsyeja për humbjen e katër hektarëve [ha] të cilët iu dhanë Kishës Ortodekse  – raporton Periskopi.

UP-ja nuk e kishte dërguar përfaqësuesin ligjor në seancë, dhe kjo kishte qenë e detyrueshme, e prandaj gjithçka kishte përfunduar.

UP-ja arsyetohet që përfaqësuesi i tyre ligjor, nuk ka pasur njohuri mbi caktimin e seancës. Kthimi në Gjendjen e Mëparshme – të cilën e kërkon UP-ja, juridikisht është vështirë të ndodh.

E e gjithë kjo, si rezultat i neglizhencës së UP-së.

UP-së nuk i duhet asgjë autonomia

Jetlir Buja Opinione

1.Heshtja për ‘symbylljen kolektive’

 

Në një hulumtim/analizë në lidhje me gjendjen në Universitetin e Prishtinës, sa isha pjesë e gazetës Preportr që funksionon në kuadër të Organizatës Çohu, kam përfunduar se UP-së nuk i duhet tash për tash asgjë autonomia. Avokues të kësaj autonomie janë thuajse të gjithë zyrtarët e lartë të këtij Universiteti, duke përfshirë profesorët, rektorët e prorektorët, dekanët dhe ekspertët e arsimit. Për ironi, korit të avokuesve të autonomisë së UP-së i janë bashkuar edhe organizatat e shoqërisë civile (edhe Çohu që kishte botuar atë artikull) të cilat po kërkojnë llogari nga kryeministri Haradinaj për shkarkimin en block të anëtarëve të bordit të Agjencisë së Akreditimit. Sidoqoftë, vendimin e Haradinajt për shkarkimet në fjalë – pavarësisht që i mbështes intervenimet politike – nuk e kuptoj dhe nuk e di çka synon.

Vetë rektori i mëhershëm i UP-së, Ramadan Zejnullahu, në një shkrim autorial bënte thirrje të dëshpëruar që profesorët të hiqnin dorë nga avancimet e parregullta. Ai kishte thënë diçka, të cilën shumë njerëz që merren me UP-në e heshtin: UP-ja qëndron në themele të shtrembërta. Dhe natyrshëm, i gjithë zhvillimi i Universitetit doli i shtrembër.

“Në vitet e shtatëdhjeta dhe të tetëdhjeta, kemi pasur misionin e krijimit të kuadrit tonë, prandaj edhe shumë shpesh, i kemi mbyllur sytë kur është dashur të vlerësohet puna e dikujt, për të mos i dëmtuar proceset tona” – shkruan Zejnullahu.

Ky është pakashumë një ‘sekret publik’. Të gjithë e dinë por askush nuk e thotë. Edhe nëse e thotë, nuk bën as përpjekjen më minimale të kuptojë pasojat e tmerrshme që i vuan edhe sot UP-ja si rrjedhojë e ‘kontributit të saj kombëtar’. Paramendojeni, kishte një ‘symbyllje’ të çorganizuar (‘shumë shpesh’ thotë rektori) kolektive për shkeljen e kritereve akademike, në të mirë të proceseve kombëtare. Deklarata e mësipërme e ish-rektorit nuk bëri kurrfarë jehone, dhe me të nuk u mor askush.

Thuaj në tërësi profesorët që prodhuan profesorë të rinj, ishin jokredibilë e të prodhuar nga një symbyllje kolektive. Çështja e symbylljes u trashëgua nga gjenerata në gjeneratë, dhe është evidente që tentohet të bëhet edhe sot brenda ambienteve të UP-së. Madje, tashmë mund të jetë kaluar nga çorganizimi (shumë shpesh) në organizim (gjithnjë).

“Kriteret janë saktësuar edhe më shumë me statutin e vitit 2012, por ja që ne nuk e kemi respektuar as statutin e vitit 2004 as atë të vitit 2012”,  shkruan më poshtë ish-rektori që gëzonte simpatinë më të madhe të shoqërisë civile dhe opinionit publik. Vetë rektori nuk flet në veten e parë njëjës (unë), por në veten e parë shumës (ne). Ai e futë veten mes gjithë shkelësve të statuteve. Pra, po flasim për diçka të frikshme. Për çfarë autonomie mund të flitet në këtë rast?

Në Universitetin e Prishtinës nuk ka ndërhyrë asnjëherë politika në mënyrë institucionale, të menduar e të organizuar. Si pasojë e kësaj, me autonominë që kishte, Universiteti u nënshtrua krejtësisht ndaj diskurseve shoqërore të para dhe pas luftës. Para lufte, menduan pa të drejtë se i kontribuonin çështjes kombëtare duke ‘i mbyllur sytë’ para mos-përgatitjes akademike të kuadrove. Pas lufte, diskursi nuk kishte asnjë kauzë për të justifikuar dobësinë e shoqërisë, e prandaj ajo që bëri ishte një hapje e plotë e dyerve për secilin që donte diplomë, ose që kërkonte të bëhej profesor universitar. Në një shoqëri të paarsimuar si kjo e jona, kërkesa për lehtësi në shkollim e studim, është fare e pritshme. Por, ndaj kësaj kërkese duhet rezistuar dhe UP-ja nuk e kishte fuqinë për rezistencë. Ajo u konformua, dhe si shërbyese e kërkesave të shoqërisë është edhe sot.

Natyrisht, në UP ka njerëz të pushtetshëm. Ka profesorë që gravitojnë kah partitë më të fuqishme politike në Kosovë. Por, tkeqja e UP-së nuk ka nisur nga ta. Ata nuk janë shërbyer nga partitë e tyre për pozitat akademike që mbajnë. Krejt çka duan këta profesorë, dhe çdokush që i trembet kritereve dhe një forcimi të këtij universiteti është mirëmbajtja e kësaj gjendjeje. Symbyllur kritikojmë, symbyllur punojnë – dhe kësisoj asgjë nuk ndryshon.

2.Prioritetet

 

Nëse e pranojmë se ‘ndërhyrja politike në UP’ është e përligjur për sa është e mirëmenduar dhe e organizuar, atëherë besoj që duhet të jenë tri prioritete kyqe: 1) përforcimi i komisioneve etike dhe disiplinore. Por, kjo është më shumë në rrafshin strategjik (ashtu siç janë prioritetet, ndërmarrje operacionale). Qëllimi është në ngulmimin për zbatimin e statutit. Duhet të rritet dhe funksionalizohet ndëshkueshmëria. Pa ndëshkim, sado i dhimbshëm qoftë ai, nuk ka përmirësim. Duhen formuar grupe operacionale formale a joformale që do të mbikëqyrnin performancën e profesorëve në ligjërata e provime. Pse jo, siç bëjnë universitetet tjera prestigjioze në botë, të regjistroheshin të paktën ligjëratat e degëve të shkencave sociale e humane dhe të publikoheshin në YouTube. Ky do të ishte një proces që do të rriste menjëhershëm përgjegjshmërinë, kreativitetin dhe për rrjedhojë edhe cilësinë. Sillabuset ekzistojnë, ashtu siç ekziston metodologjia e notimit të studentëve – por të gjithë jemi dëshmitarë se faktikisht ato nuk respektohen as përafërsisht nga thuaj asnjëri profesor. Këto komisione etike e disiplinore dhe grupet përcjellëse, do të merreshin poashtu me çështjen e avancimeve akademike, duke mos lejuar shkelje, e madje edhe duke i ndëshkuar ato. Punë jo e lehtë, por e domosdoshme. Si pjesë strategjike e këtij procesi për ngritjen e cilësisë në universitet, duhej të ishte ripërpilimi i të gjitha provimeve pranuese dhe njëkohshëm, evidentimi i parregullsive të mundshme në atë proces. Edhe nëse UP-ja do të ‘humbte’ një pjesë të madhe të studentëve, dhe do të varej financiarisht nga Qeveria, kjo nuk do ta tkeqte gjendjen e saj – sepse autonomia UP-së nuk i është cënuar dhe nuk i cënohet nga politika të ndryshme që kanë të bëjnë me arsimin e lartë.

2) Rishikimi i të gjitha teksteve me të cilat punohet. Përfshirë këtu edhe një rimendim kritik të tyre. Nuk është fjala thjesht për librat të cilat duhen lexuar dhe kuptuar, por poashtu për sillabuset e përgatitura dhe kurset në përgjithësi. Është evidente se shumë tekste nuk e meritojnë të jenë pjesë e sillabuseve universitare, ndërsa është evident poashtu fenomeni i njohur i mësimit përmes ‘skriptave’ të përgatitura nga studentë e profesorë. Kjo do të godiste praktikën e dëmshme të improvizimit, dhe do t’i jepte shtysë të madhe përgatitjes më të qartë të kurseve studimore që ndiqen nga degët e ndryshme të UP-së dhe vetë cilësisë në studim. Shumica e degëve në hartimin e lëndeve përgjatë kursit trevjeçar (ose katër e më shumë) nuk e kanë të qartë se çka duan që studentët të arrijnë në fund të kursit, dhe se çfarë dijesh duan t’iu mësojnë atyre. Ky është një problem shumë i madh. Sepse, po flasim për një universitet publik që e ka lënë të pastruktuar mirë procesin studimor, dhe që nuk e kupton se për çka  funksionon.

3) Shtytja e profesorëve për t’u marrë me hulumtime shkencore. UP-ja nuk prodhon shkencë. Nuk e ka asnjë revistë serioze shkencore, dhe nuk ia del që të stimulojë angazhimin në aspektin shkencor. Natyrisht, hapat që i përmenda si pjesë të dy prioriteteve të mësipërme do të ndihmonin edhe hapin e tretë përmes krijimit të një fryme tjetërsoj e cila do të shpërndahej ngado në universitet. Por, mbase edhe një hap tjetër është i rëndësishëm në mënyrë që të dilet nga simulimi i panevojshëm ku “bëjnë sikur merren me shkencë, bëjnë sikur ligjërojnë e bëjnë sikur janë profesorë”. Hapi që më vjen ndërmend, është thjesht krijimi i një fondi për financimin e kërkimeve shkencore.

Universiteti i Prishtinës është degraduar

Universiteti i Prishtinës është në gjendje thuajse degraduese, me rënie të statutit, vlerave dhe reputacionit.

Kushtrim Hajzeri Intervista

Kështu ka thënë profesori në pension i këtij universiteti, Mazllum Baraliu, në një intervistë të shkurtër për Periskopin, në 47 vjetorin e themelimit të Universitetit të Prishtinës.

Baraliu ka përmendur një emër i cili sipas tij është shkaktari kryesor për këtë degradim të universitetit, e që një gjendje e tillë është duke vazhduar ende.

Baraliu duke renditur të metat e universitetit ka treguar se në këtë institucion publik të arsimit të lartë fatkeqësisht ndikim direkt dhe shumë të madh ka edhe politika përmes emërimeve edhe partiake.

Kritik është shprehur edhe ndaj sistemit të Bolonjës me të cilin punohet në UP, sistem që sipas Baraliut nuk është i përshtatshëm, derisa ka treguar se çfarë duhet të bëhet për përmirësimin e gjendjes aktuale.

Intervista e plotë:

Periskopi: Si e shihini Universitetin e Prishtinës pas 47 vjet ekzistencë?

Baraliu: E shoh me një nostalgji për të kaluarën edhe më një krenari në të njëjtën kohë për gjithë këtë historik zhvillimor të këtij tempulli të dijes. Universiteti i parë në trojet shqiptar, jashtë shtëpisë londineze dhe universiteti i cili ka qenë universitet, instituti jonë i rëndësisë kombëtare, shkencore, pedagogjike, pra gjithdimesnionale, i cili ka dhënë shumë për zhvillimin e ndjenjës, çështjes, kauzës kombëtare dhe të zhvillimit ekonomik dhe social të Kosovës. Në fakt është gur-themeli i të gjitha zhvillimeve që janë bërë që nga  themelimi i tij deri tani. Pra, kur them me nostalgjie them për këtë. Ndërsa, me keqardhje e them se tani kur jemi në këtë përvjetor , për shkak të një gjendje stagnante, për të mos thënë degraduese, një gjendje të rënies të statusit, të vlerave dhe reputacionit si institucion, madje edhe rënie në rangimet ndërkombëtare, përveç  kinse sivjet sipas këtyre që janë duke udhëhequr kinse kemi ngritje, por edhe njëherë po e them se në fakt me vite të tëra ka rënie në rangime ndërkombëtare. Prandaj është një gjendje stagnacioni, për të mos thënë  degradimi që e  karakterizon gjithë sistemin arsimor, e veçanërisht atë të arsimit të lartë.

Me shumë krenari mund të them se është gur-themeli i të gjitha zhvillimeve dhe i të gjitha  përparimeve që janë  bërë në Kosovë para lufte dhe pas lufte.

Periskopi: Kur thoni se në një mënyrë është degraduar sistemi i arsimit universitar. Kush është shkaktar për këtë degradim?

Baraliu: Janë politikat e gabuara, joadekuate, për të qenë më i saktë dhe korrekt, të cilat prej fillimit, pas luftës janë udhëhequr nga njerëz jokompetent, madje edhe qëllim-këqinjë, siç ishte një përfaqësues i quajtur Majkël Daksner e që ka pasur edhe në institucione të tjera të qeverisjes së përkohshme në universitet dhe në arsimin e lartë në përgjithësi, që ishte universiteti i vetëm publik. Ka pasur ndikim primar me orientimin  politikave të cilat në fakt kanë qenë stagnative dhe degraduese dhe jo afirmative dhe zhvillimore. Pastaj, natyrisht ia kemi ndihmuar edhe ne, gjegjësisht garnitura të caktuara vendore, fillimisht ato institucionale, ne nivel të shtetit, pastaj ato garniturat udhëheqëse brenda UP-së, të cilat gjithsesi opinioni publik e di dhe ka vlerësimet e tij që nuk kanë bërë më të mirën për të avancuar më tej këtë institucion, por në fakt kemi pasur një gjendje jashtë-performuese. Sidomos futja në sistemin e Bolonjës dhe qenë një gabim i madh për arsye se nuk i keni ende kushtet dhe rrethanat e tilla. Të parët kemi hy në sistemin e  Bolonjës dhe qenë anëtar i Bolonjës dhe kinse kemi zhvilluar disa programe në kuadër të atij procesi, por në fakt ai proces edhe vetvetiu si i tillë jo-reformues dhe joadekuat për kushtet, rrethanat dhe specifikat tona, e ka degraduar ose ka ndikuar dukshëm në degradimin e universitetit në segmente të caktuar.

Periskopi: Cilët janë hapat që duhet të ndërmerren për përmirësimin e  kësaj gjendje?

Baraliu: Fillimisht mos-përzirja e militantizmit partiak dhe politik brenda UP-së, sepse është evidente që ka ndërhyrje të vazhdueshme, ka ndërhyrje edhe në kuptimin e mos-avancimin e vlerave evropiane shkencore dhe pedagogjike, kritereve për punësim dhe avancim adekuat. Në fakt të gjithë e dimë se ne kemi ndikime politike dhe partiake. Kush ka mundur ka ndikuar dhe po ndikon që të fusë njerëzit e tij në proces pedagogjik dhe shkencor si dhe në atë menagjeriale.  Por, sidomos komponenta  shkencore për fat të keq në bazë të kritereve të pretenduara dhe standardeve ndërkombëtare për t’u zhvilluar ajo që është dashtë të zhvillohet në parametrat dhe standardet brenda standardeve ndërkombëtare. Ne kemi ngecje si të tërë universitetet tjera dhe në sistemin shkencor dhe pedagogjik. Pra në universitete publike dhe ato shkencore kemi ngecje në komponentën shkencore sidomos, por edhe në avancimin e programeve të ndryshme, koherencës në tregun e punës, kërkesave në tregun e punës, krijimeve të programeve që prodhojnë njerëz të aftë për punë dhe jo të programeve të cilat të ngarkuara, të mbipopulluara në kuptimin e kërkesave të tregut të punës e kështu me radhë.

 

Universiteti i Prishtinës shënon 47 vjetorin e themelimit

Dita e sotme, 15 shkurt, shënon 47 vjetorin e themelimit të Universitetit të Prishtinës “Hasan Prishtina”.Themelimi i Universitetit të Prishtinës është një ndër ngjarjet më madhore në historinë e Kosovës.

Periskopi.com Lajme

 

Më ketë rast Ministri i Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë Arsim Bajrami do të merr pjesë në ceremoninë e shënimit të 47 vjetorit të themelimit të Universitetit të Prishtinës, ku do të mbajë falën hyrëse.

1 ditë më parë UP-ja bën promovimin e katër moduleve të reja Ceremonia zhvillohet në Sallën e Kuqe të Fakultetit të Filologjisë.

UP është themeluar nga Kuvendi i Kosovës me Ligjin mbi Themelimin e Universitetit të Prishtinës, më 18 nëntor 1969.

Më 15 shkurt 1970, u mbajt mbledhja solemne e Kuvendit Themelues dhe pikërisht kjo datë u shpall nga organet drejtuese të UP-së, Dita e Universitetit të Prishtinës.

Në përbërje të Universitetit të Prishtinës të posa themeluar ishin këto fakultete me seli në Prishtinë: Fakulteti Filozofik, Fakulteti Juridiko-Ekonomik, Fakulteti Teknik dhe Fakulteti i Mjekësisë.Tani Universiteti i Prishtinës i ka 17 fakultete, nga të cilat 14 janë fakultete akademike, ndërsa 3 janë fakultete të shkencave të aplikuara.

Problem i UP-së nuk asht kisha por analfabetizmi

Jetlir Buja Opinione

 

Këto ditë asht riaktualizu çashtja e kishës në oborrin e UP-së. Në nji anë kërkohet funksionalizimi i saj ndërsa në tjetrën, rrënimi. Të parët janë disa serbë ndërsa të dytët disa kosovarë. Në mes asht nji kontest pronësor i cili vazhdon me u zhvillu. Pra, asht e pakjartë se kujt i takon “me letra” ajo tokë.

Argumenti i kosovarëve asht që kisha në fjalë, nisi me u ndërtu në kohën e luftës, kur regjimi i Millosheviçit po na ndjekte, rrihte e vriste. Poashtu, përmendet “cënimi i karakterit laik” të Universitetit publik – tu qenë se toka ku asht kisha, pretendohet se i takon Universitetit. Shpend Ahmeti tregoi se çashtja asht në gjykatë. Prandaj, edhe argumenti i dytë nuk asht valid derisa të merret vendimi nga Gjykata.

Por çashtja shkon përtej këtij kontesti pronësor. Çashtja asht politike dhe meriton zgjidhje politike. Asht e kjartë: edhe në rast se merret vendim që prona i takon kishës, kjo nuk ka me u pranu prej kosovarëve. Kanë me e ripërmend “kohën” e ndërtimit të saj.

Por në atë rast kisha duhet me u funksionalizu. Pikë. Kushdo që e don vendin e tij, nuk mun me qenë indiferent ndaj imazhit që reflektohet jashtë. Jemi në demokraci, në kohën e kinemasë, dukjes, imazhit, hijeve të shpellës së Platonit – prandaj diskurset platonike anti-imazh që i ravijëzojnë do idealitete të kullueme, që na thotë, na lodhët me imazhin, qëndrojnë thellë në gabim. Qysh qëndronte dikur Sokrati bashkë me Platonin. Nuk ka botë jashtë imazhit. Harrojini botët e pasme – bërtet Niçe. Ajo që nuk duket, derisa të duket, nuk ekziston. Politika në demokraci asht lojë imazhesh, terren sofistësh.

Dhe – qysh shpjegon Sead Zimeri – imazhi i Kosovës damtohet tepër shumë nëse vendosim me e rrënu kishën. Kjo reflektohet kështu: nji vend me shumicë myslimane e rrënoi nji kishë. A kanë randësi arsyet? Zimeri thotë që jo por unë them që po. Imazhi i keq përcillet nëse e pamundësojmë funksionalizimin e kishës edhe në rast se i takojnë ato katër hektarë kishës. Jo në rast se nuk i takojnë. Por gjithsesi imazhi damtohet tepër keq nga rrënimi – në cilindo rast.

***

Pardje, redaksia e Sportit në Periskop e montoi nji video nga arkiva, në të cilën, Prishtina e kishte mposhtur Partizanin e Beogradit me rezultat 1 me 0 në vitin 1986. Kishte aq shumë tifozë sa stadiumi i Prishtinës nuk njihen. Ata vluan si mizat kur Muriqi e shënoi golin. Ndoshta ishin 40 mijë tifozë në nji stadium që nuk i zinte as 20. Pse? Sepse po përballeshim me nji ekip të madh sërb.

Prishtina e sivjetme duket mjaft e mirë. Luan bukur e fiton. Ka në radhët e saj lojtarë që ishin pjesë e Kategorisë e Parë të Ukrainës, si Dallku, Curri e Jonuzi. Ka nji akademi e cila mun me prodhu shumë talentë. Por askush nuk i shikon ndeshjet e saj. Pse? Sepse jemi të kompleksuem. Sepse kemi dëshirë me u tregu në relacion me të tjerët. Sidomos me ata që na shtypën dhe na urryen. Duhet urrejtje dhe komplekse që me u ngrohë zemra.

Sot, për shembull, studentë të UP-së, po e organizojnë nji “lexim” në atë kishë si formë demonstrimi se kisha nuk ka vend brenda hapsinave universitare. Përnjiherë, kur erdhën në pyetje serbët, u shndërruem edhe në lexues e studentë. Përnjiherë, harruem se çfarë fakultetesh i kemi ndërtu në ato hapsina. Duhet me u përmend Sërbia që studentët që sorollaten tanë ditën nëpër kafene, me i kapë librat.

Ne kemi fakultete e biblioteka e hapsina tjera universitare, por nuk lexojmë e nuk studiojmë. Profesorët tanë kanë rroga të mira por janë tepër të papërgjegjshëm dhe të paaftë. Poashtu edhe studentët. Dyert e UP-së u hapën për të gjithë, papërjashtimisht, dijnë a s’dijnë, kanë mundësi studimi apo s’kanë. Dhe nji universitet serioz nuk asht për secilin – kjo dihet. Sidomos jo, për nji shoqni të sapodalun nga analfabetizmi.

Pa pritë u harru që UP-ja asht thjesht vend që i rritë privilegjet për njerëzit e politikës. U harru Dugolli, Et’hem Çeku, Ibrahim Gashi, Argjent Softolli e të tillë.

UP-ja asht strehë analfabetësh. Mos t’i ngurtësojmë këto punë. Problemi i UP-së nuk ishte kisha për gati njizet vjet. Problem ishte shoqnia jonë dhe zgjedhjet e saj. Paditunia e saj.