indonezi

Katër fëmijë plagosen gjatë shpërthimit para një kishe në Idonezi

Katër fëmijë janë plagosur gjatë shpërthimit që ndodhi para një kishe në ishullin Borneo të Indonezisë.

Periskopi.com Lajme

Nëpunësi policor gjeneral Agus Riyanto deklaroi se shpërthimi ndodhi në një parking para kishës Oikumen në qytetin Samarinda.

Kisha ne Llapushnik

Për t’u dukur perëndimor Kadri Veseli rrasë duart edhe në përurime të kishave

Fshati Llapushnik i Drenasit nesër bëhet me Kishë.

Periskopi.com Lajme

Në vendin, ku shumë kohë më parë filloi ndërtimi i varrezave të besimtarëve katolik të këtij fshati, e më pas edhe ndërtimi i Kishës, tashmë do bëhet shugurimi i kësaj të fundit.

“Shën Abrahami” si e mban emrin kjo Kishë, pati ngjallur shumë reagime dhe debate një kohë të gjatë në Kosovë.

Por, kreu i Kuvendit, Kadri Veseli nuk e ka lëshuar këtë rast. Ai nesër do të jetë pjesëmarrës në shugurimin e saj, raporton Periskopi

Këtu, besohet për të deklaruar se Kosova ka tolerancë fetare, aq më shumë kur vetëm një ditë më parë, ambasadori amerikan në Kosovë, Greg Delawie ka deklaruar se në Kosovë liderët politikë më shumë janë të fokusuar te kundërshtarët e tyre, se sa te ajo çka ata mbështesin.

Sipas Delawie, në Kosovë, edhe në media e edhe në rrugë, shohim një rritje të tensionit religjioz dhe etnik.

Por, punimet për këtë kishë dhe varrezat katolike shqiptare në fshatin Llapushnik kanë filluar që rreth dy vite.

Me disa ndërprerje nga banorët myslimanë të këtij vendi, një kohë punimet janë zhvilluar në praninë e Policisë së Kosovës dhe KFOR-it, raporton Periskopi

Fshatarët e Llapushnikut të komunitetit mysliman, patën protestuar për ditë të tëra, duke thënë se vendi ku po ndërtohet kisha dhe varrezat katolike është vend i ndarë për varrezat e dëshmorëve.

Ata nuk patën kundërshtuar Kishën, por vendin ku ajo është ndërtuar./ Periskopi

jetlir

Problem i UP-së nuk asht kisha por analfabetizmi

Jetlir Buja Opinione

 

Këto ditë asht riaktualizu çashtja e kishës në oborrin e UP-së. Në nji anë kërkohet funksionalizimi i saj ndërsa në tjetrën, rrënimi. Të parët janë disa serbë ndërsa të dytët disa kosovarë. Në mes asht nji kontest pronësor i cili vazhdon me u zhvillu. Pra, asht e pakjartë se kujt i takon “me letra” ajo tokë.

Argumenti i kosovarëve asht që kisha në fjalë, nisi me u ndërtu në kohën e luftës, kur regjimi i Millosheviçit po na ndjekte, rrihte e vriste. Poashtu, përmendet “cënimi i karakterit laik” të Universitetit publik – tu qenë se toka ku asht kisha, pretendohet se i takon Universitetit. Shpend Ahmeti tregoi se çashtja asht në gjykatë. Prandaj, edhe argumenti i dytë nuk asht valid derisa të merret vendimi nga Gjykata.

Por çashtja shkon përtej këtij kontesti pronësor. Çashtja asht politike dhe meriton zgjidhje politike. Asht e kjartë: edhe në rast se merret vendim që prona i takon kishës, kjo nuk ka me u pranu prej kosovarëve. Kanë me e ripërmend “kohën” e ndërtimit të saj.

Por në atë rast kisha duhet me u funksionalizu. Pikë. Kushdo që e don vendin e tij, nuk mun me qenë indiferent ndaj imazhit që reflektohet jashtë. Jemi në demokraci, në kohën e kinemasë, dukjes, imazhit, hijeve të shpellës së Platonit – prandaj diskurset platonike anti-imazh që i ravijëzojnë do idealitete të kullueme, që na thotë, na lodhët me imazhin, qëndrojnë thellë në gabim. Qysh qëndronte dikur Sokrati bashkë me Platonin. Nuk ka botë jashtë imazhit. Harrojini botët e pasme – bërtet Niçe. Ajo që nuk duket, derisa të duket, nuk ekziston. Politika në demokraci asht lojë imazhesh, terren sofistësh.

Dhe – qysh shpjegon Sead Zimeri – imazhi i Kosovës damtohet tepër shumë nëse vendosim me e rrënu kishën. Kjo reflektohet kështu: nji vend me shumicë myslimane e rrënoi nji kishë. A kanë randësi arsyet? Zimeri thotë që jo por unë them që po. Imazhi i keq përcillet nëse e pamundësojmë funksionalizimin e kishës edhe në rast se i takojnë ato katër hektarë kishës. Jo në rast se nuk i takojnë. Por gjithsesi imazhi damtohet tepër keq nga rrënimi – në cilindo rast.

***

Pardje, redaksia e Sportit në Periskop e montoi nji video nga arkiva, në të cilën, Prishtina e kishte mposhtur Partizanin e Beogradit me rezultat 1 me 0 në vitin 1986. Kishte aq shumë tifozë sa stadiumi i Prishtinës nuk njihen. Ata vluan si mizat kur Muriqi e shënoi golin. Ndoshta ishin 40 mijë tifozë në nji stadium që nuk i zinte as 20. Pse? Sepse po përballeshim me nji ekip të madh sërb.

Prishtina e sivjetme duket mjaft e mirë. Luan bukur e fiton. Ka në radhët e saj lojtarë që ishin pjesë e Kategorisë e Parë të Ukrainës, si Dallku, Curri e Jonuzi. Ka nji akademi e cila mun me prodhu shumë talentë. Por askush nuk i shikon ndeshjet e saj. Pse? Sepse jemi të kompleksuem. Sepse kemi dëshirë me u tregu në relacion me të tjerët. Sidomos me ata që na shtypën dhe na urryen. Duhet urrejtje dhe komplekse që me u ngrohë zemra.

Sot, për shembull, studentë të UP-së, po e organizojnë nji “lexim” në atë kishë si formë demonstrimi se kisha nuk ka vend brenda hapsinave universitare. Përnjiherë, kur erdhën në pyetje serbët, u shndërruem edhe në lexues e studentë. Përnjiherë, harruem se çfarë fakultetesh i kemi ndërtu në ato hapsina. Duhet me u përmend Sërbia që studentët që sorollaten tanë ditën nëpër kafene, me i kapë librat.

Ne kemi fakultete e biblioteka e hapsina tjera universitare, por nuk lexojmë e nuk studiojmë. Profesorët tanë kanë rroga të mira por janë tepër të papërgjegjshëm dhe të paaftë. Poashtu edhe studentët. Dyert e UP-së u hapën për të gjithë, papërjashtimisht, dijnë a s’dijnë, kanë mundësi studimi apo s’kanë. Dhe nji universitet serioz nuk asht për secilin – kjo dihet. Sidomos jo, për nji shoqni të sapodalun nga analfabetizmi.

Pa pritë u harru që UP-ja asht thjesht vend që i rritë privilegjet për njerëzit e politikës. U harru Dugolli, Et’hem Çeku, Ibrahim Gashi, Argjent Softolli e të tillë.

UP-ja asht strehë analfabetësh. Mos t’i ngurtësojmë këto punë. Problemi i UP-së nuk ishte kisha për gati njizet vjet. Problem ishte shoqnia jonë dhe zgjedhjet e saj. Paditunia e saj.